12 ไฟป่า

12

ไฟป่า

ผ่านช่วงเวลายามเช้ามาแล้วหลายชั่วยาม  แต่มู่ชิงเหยากลับไม่ได้รีบร้อนลุกขึ้นมาตักน้ำพรวนดินหรือออกไปหาของป่าเช่นวันก่อนๆ นางเอนกายพิงพนักเก้าอี้นอนที่ตั้งอยู่ใต้ชายคาบ้าน ปล่อยให้ร่างกายรับลมเอื่อยๆ ที่พัดผ่านไปอย่างเกียจคร้าน 

ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังยอดเขาไกลโพ้นด้วยความรู้สึกปลอดโปร่ง ข้าวปลาอาหารที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวานช่วยให้นางไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องไปอีกหลายวัน วันนี้จึงเป็นวันแรกที่นางอนุญาตให้ตนเองได้หยุดพักจากการตรากตรำ

ใกล้กันนั้น นายหญิงเยี่ยนั่งอยู่บนม้านั่ง  มือทั้งสองข้างลงฝีเข็มปักลวดลายบนผืนผ้าอย่างประณีต ประกายแดดต้องใบหน้าของนางดูอ่อนโยนและมีเลือดฝาดขึ้นกว่าแต่ก่อน ทุกครั้งที่นางเงยหน้าขึ้นมาเห็นบุตรสาวนอนพักผ่อนอย่างสบายใจ รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า นายหญิงเยี่ยลอบส่ายศีรษะให้เบาๆ ด้วยความเอ็นดูที่เห็นชิงเหยาทำตัวเหมือนลูกแมวขี้เซาที่กำลังนอนผิงแดดอุ่น

บนเตาดินเผาขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ข้างกาย  กาน้ำชากำลังส่งเสียงเดือดปุดๆ ควันขาวล่องลอยโชยมาพร้อมกับกลิ่นหอมจรุงใจ เป็นกลิ่นใบชาป่าที่ปรุงเข้ากับดอกหอมหมื่นลี้ตากแห้ง ซึ่งนายหญิงเยี่ยบรรจงใส่เข้าไปเพื่อเพิ่มกลิ่นหอม ให้ความรู้สึกสงบสุขไร้กังวล

เมื่อน้ำได้ที่ นายหญิงเยี่ยวางมือจากเข็มปักผ้า นางหยิบผ้าเช็ดมือขึ้นมาประคองกาน้ำชารินลงในถ้วยดินเผาอย่างระมัดระวัง ไอความร้อนพวยพุ่งส่งกลิ่นหอม จากนั้นนางยื่นถ้วยชาส่งให้บุตรสาวด้วยแววตาอ่อนโยน

“จิบชาเสียหน่อย กำลังได้ที่เชียว”

ชิงเหยารับถ้วยชามาถือไว้  ความร้อนจากดินเผาช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย นางสูดดมกลิ่นหอมนั้นพลางหลับตาพริ้ม

“หอมมากเจ้าค่ะท่านแม่”

“อืม  ดอกหอมหมื่นลี้หอมยิ่งนัก”

นายหญิงเยี่ยไม่ได้จิบชาในทันที นางมองดูควันที่ลอยออกจากถ้วยชาด้วยสายตาที่เริ่มเหม่อลอย แววตาที่เคยราบเรียบเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความคะนึงหาใครบางคน

“กลิ่นดอกหอมหมื่นลี้นี้...บิดาของเจ้าชอบ  สมัยที่ยังอยู่ที่จวนในเมืองหลวง  เขาปลูกต้นหอมหมื่นลี้ไว้รอบห้องหนังสือด้วยตนเอง  บอกว่ากลิ่นของมันช่วยให้ใจนิ่งสงบ”

ทันทีที่พูดจบประโยค สีหน้าที่เคยแย้มยิ้มของนายหญิงเยี่ยก็เศร้าสร้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ความทรงจำเกี่ยวกับมู่อันผู้เป็นสามีหวนกลับมาประหนึ่งภาพในวันวานถูกฉายซ้ำ นางก้มหน้าลงมองผืนผ้าปักในมือด้วยดวงตาที่เริ่มมีน้ำคลอเบ้า ความสุขเล็กน้อยในยามเช้าดูเหมือนจะมลายหายไปเพียงเพราะความถวิลหาคนที่มิอาจกลับมาได้อีก

ชิงเหยาเห็นดังนั้นก็ขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรง นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเล็กแล้วยื่นมือไปกุมมือที่สั่นเทาของมารดาไว้เบาๆ

“ท่านแม่  อย่าคิดถึงท่านพ่อมากเกินจนทำให้ตนเองเจ็บป่วยอีก  ท่านพ่อจากไปเพียงแค่ร่างกาย แต่ความรักของท่านพ่อยังคงอยู่กับพวกเรา”

นายหญิงเยี่ยเงยหน้าขึ้นมามองบุตรสาว นางสูดลมหายใจลึกเพื่อข่มความอ่อนแอ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ และฝืนยิ้มออกมา

“แม่เข้าใจแล้วเหยาเอ๋อร์ เจ้าพูดจามีเหตุผล แม่จะไม่ทำให้เจ้าเป็นห่วงอีก”

มู่ชิงเหยาแย้มยิ้มอบอุ่นให้มารดา  ก่อนจะเอนกายลงบนเก้ากี้นอนตามเดิม  พลันรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง นางหยัดกายลุกขึ้นนั่งตรงอีกครั้ง ขมวดคิ้วแล้วเพ่งมองไปยังทิศทางของเทือกเขาที่ทอดตัวยาวอยู่เบื้องหน้า บนยอดเขาลูกหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก กลุ่มควันสีดำทะมึนกำลังลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

ทิศทางนั้นมันคือที่ตั้งของกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กที่บุรุษขาพิการผู้นั้นอาศัยอยู่!

ชิงเหยาเบิกตากว้าง หัวใจของนางเต้นแรงด้วยความตระหนก ทั่วทั้งหุบเขาในยามนี้เต็มไปด้วยใบไม้แห้งและพงหญ้าที่ยืนต้นตายเพราะขาดน้ำมานานวัน สภาพเช่นนี้ไม่ต่างจากเชื้อเพลิงชั้นดี หากเกิดไฟป่าลุกลามขึ้นมาเพียงนิด เปลวเพลิงย่อมเผาผลาญไปทั่วหุบเขาได้ในเวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม

“ท่านแม่! ลูกมีธุระด่วนต้องไปจัดการสักประเดี๋ยว”

ชิงเหยาร้องบอกมารดา  นางลุกพรวดจากเก้าอี้นอนแล้วออกวิ่งมุ่งหน้าไปยังทิศทางของกลุ่มควันนั้นทันที นายหญิงเยี่ยที่ยังไม่ทันตั้งตัวได้แต่ถือถ้วยชาค้างไว้ มองตามหลังบุตรสาวไปด้วยความงุนงง

ฝีเท้าของหญิงสาววิ่งไปเบื้องหน้าอย่างรีบเร่ง นางวิ่งลัดเลาะผ่านทุ่งหญ้าแห้งกรัง ลมร้อนที่พัดสวนมาหอบเอาควันไฟและกลิ่นไหม้มาเตะจมูก ยิ่งเข้าใกล้เขาลูกนั้น ความร้อนระอุยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงกิ่งไม้ลั่นยามถูกเปลวไฟแผดเผาดังระงมไปทั่วป่า

เมื่อชิงเหยาวิ่งมาถึงตีนเขา ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้นางถึงกับใจสั่น เปลวเพลิงสีแดงฉานกำลังลามเลียไปตามพงหนามและต้นไม้ใหญ่อย่างรวดเร็ว ประหนึ่งปีศาจกระหายเลือดที่กำลังกลืนกินทุกสรรพสิ่ง จุดหมายของนางคือกระท่อมหลังเล็กที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยว

“ท่าน! ท่านอยู่ที่นี่หรือไม่!”

ชิงเหยาร้องเรียกเสียงดังลั่น  วิ่งฝ่ากลุ่มควันเข้าไปจนถึงหน้ากระท่อม ทว่าประตูกระท่อมไม้ไผ่ยังคงปิดสนิท ไร้ซึ่งเสียงตอบรับหรือร่องรอยของการเคลื่อนไหวใดๆ จากภายใน นางเริ่มหายใจติดขัดเพราะควันไฟที่หนาทึบ ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มแสบร้อนจนน้ำตาไหลซึม

เพียงพริบตาต่อมา เปลวไฟที่ลามมาตามพื้นหญ้าก็ลามเข้าหาตัวกระท่อมอย่างรวดเร็ว กิ่งไม้แห้งที่พาดอยู่บนหลังคาเริ่มติดไฟและล่วงหล่นลงมาเป็นระยะ ชิงเหยารู้ดีว่าหากชักช้าไปมากกว่านี้ กระท่อมไม้หลังนี้ย่อมกลายเป็นจุณแน่นอน

“ท่าน! ได้ยินข้าหรือไม่ ตอบข้าที!”

นางร้องเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ความเงียบยังคงเป็นคำตอบเดียวที่ได้รับ เมื่อเห็นว่าเปลวไฟเริ่มลามเข้าใกล้ขอบประตู ชิงเหยาก็ไม่อาจรอช้าได้อีกต่อไป นางรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีแล้วตัดสินใจถีบประตูไม้ไผ่เข้าไปสุดแรงเกิด

โครม!

บานประตูที่ผุพังเพราะความร้อนถูกแรงถีบหลุดกระเด็นเข้าไปด้านใน ชิงเหยารีบใช้แขนเสื้อป้องจมูกและปากเพื่อกันควันไฟที่พุ่งออกมาปะทะหน้า นางรีบวิ่งฝ่าเขม่าควันเข้าไปด้านในกระท่อมที่เริ่มสลัวราง

ท่ามกลางแสงสว่างจากเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้ผนังกระท่อม นางเห็นบุรุษผู้นั้นนั่งอยู่บนรถเข็นไม้กลางห้อง ใบหน้าคมคายของเขายังคงนิ่งสงบ แววตาที่มองไปยังเปลวไฟที่กำลังลุกลามเข้ามานั้นไม่มีวี่แววของความหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขานั่งอยู่อย่างนั้นราวกับกำลังรอคอยความตายให้มาพรากชีวิตบัดซบนี้ไป

ชิงเหยาวิ่งเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้าเขาด้วยความตื่นตระหนก นางคว้าจับแขนของเขาไว้แน่นพลางตะโกนขึ้นแข่งกับเสียงลั่นของไม้ที่กำลังเผาไหม้

“ท่านทำอะไรอยู่  ไฟป่าลามมาถึงที่นี่แล้วรีบหนีเร็วเข้า!”