10 ขายผ้าไหม

10

ขายผ้าไหม

หลังจากที่มู่ชิงเหยาได้วาดผ้าไหมมาแล้ว นางก็ไม่ได้รั้งรอให้เวลาเสียเปล่า นางจัดการห่อพับผ้าไหมผืนงามด้วยผ้าดิบเก่าๆ หลายชั้นเพื่อป้องกันฝุ่นละอองและความชื้น ก่อนจะซ่อนมันไว้ในตะกร้าสานที่ใช้สะพายหลัง นางบอกกล่าวกับนายหญิงเยี่ยเพียงสั้นๆ ว่าจะออกไปดักรอขบวนพ่อค้าที่ทางเข้าหมู่บ้านตามที่จินเยว่เคยบอกไว้  นายหญิงเยี่ยมองนางด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากถามลูกสาวก็วิ่งออกจากบ้านไปไกลแล้ว

ทางไปยังถนนหน้าหมู่บ้านหุบเขาหินนั้นขรุขระ ชิงเหยาเดินมาถึงจุดที่ถนนสายหลักตัดผ่าน นางเลือกนั่งรออยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้แห้งที่ดูไร้ชีวิตชีวาต้นหนึ่ง บริเวณนี้เป็นจุดที่รถม้าและเกวียนต้องชะลอความเร็วเนื่องจากเป็นทางโค้งขึ้นเนิน

เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างช้าๆ จากยามเฉินเข้าสู่ยามซื่อ  เริ่มสัมผัสได้ถึงแสงแดดที่ร้อนแรงขึ้น ชิงเหยานั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น สายตาคอยกวาดมองไปยังเส้นทางเบื้องหน้าด้วยความหวัง ทว่ากลับมีเพียงลมพัดพาเศษฝุ่นหมุนวนไปมา ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตใดๆ สัญจรผ่านไป จนนางเริ่มเกิดความกังวลขึ้นมา ขบวนพ่อค้าจะมาตามที่จินเยว่บอกจริงหรือไม่ หรือนางจะพลาดโอกาสสำคัญในรอบเดือนนี้ไปเสียแล้ว

จนกระทั่งยามอู่ผ่านพ้นเข้าสู่ยามเว่ย ในขณะที่นางเริ่มรู้สึกอ่อนแรงจากการรอคอย เสียงกระดิ่งลากจูงและเสียงฝีเท้าสัตว์ก็แว่วมาตามลมจากระยะไกล ชิงเหยารีบยืดตัวขึ้นมอง เห็นกลุ่มฝุ่นละอองหนาทึบ ไม่นานนักหัวขบวนเกวียนเล่มแรกก็ปรากฏให้เห็น ตามด้วยเกวียนสินค้าอีกนับยี่สิบเล่มที่เรียงรายกันมาเป็นแถวยาว

มู่ชิงเหยาไม่รอช้า นางรีบก้าวออกไปยืนอยู่ข้างถนนแล้วโบกมือส่งสัญญาณขอให้ขบวนหยุดลงด้วยท่าทางตื่นเต้น เสียงตะโกนสั่งของหัวหน้าขบวนดังขึ้นพร้อมกับเสียงหยุดของล้อไม้ที่บดเบียดกับก้อนหิน ขบวนเกวียนขนาดใหญ่หยุดนิ่งลงตรงหน้านางพอดี

บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งสวมชุดคลุมเนื้อดีสีเทา ก้าวลงจากรถม้าที่อยู่ช่วงต้นขบวน เขาปาดเหงื่อที่หน้าผากพลางมองดูเด็กสาวที่แต่งกายด้วยชุดผ้าป่านเก่าๆ ด้วยความสงสัย

"แม่นางน้อย เจ้ามีธุระอันใดถึงมาดักขวางขบวนของข้า" หัวหน้าพ่อค้าเอ่ยถาม

ชิงเหยาพยายามปรับจังหวะการหายใจให้เป็นปกติ นางไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก "ท่านผู้นำขบวน ข้ามีสินค้าล้ำค่าชิ้นหนึ่งอยากให้ท่านพิจารณาเจ้าค่ะ ข้ารู้ว่าท่านเป็นพ่อค้าสายตาแหลมคม ย่อมต้องมองเห็นมูลค่าของสิ่งนี้แน่นอน"

หัวหน้าพ่อค้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขามองดูตะกร้าสานใบเก่าบนหลังนางแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ "ในเขตหุบเขาที่แห้งแล้งเช่นนี้จะมีสินค้าล้ำค่าอันใดกัน หากเป็นเพียงถั่วแห้งหรือรากไม้ป่า เจ้าไปคุยกับผู้ช่วยของข้าที่เกวียนเล่มท้ายๆ เถิด ข้าไม่มีเวลามาจัดการเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้"

"หากเป็นผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายคลื่นเมฆาด้วยดิ้นเงินเล่าเจ้าคะ”

คำพูดของชิงเหยาทำให้หัวหน้าพ่อค้าชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินกลับไปยังรถม้า เขามองหน้านางอย่างพินิจอีกครั้ง ผ้าไหมลายเมฆมงคลมิใช่สิ่งที่ชาวบ้านในชนบทจะรู้จักชื่อเสียงเรียงนามได้ง่ายๆ หากไม่ใช่ผู้ที่เคยคลุกคลีอยู่ในแวดวงผ้าไหมชั้นสูงจริงๆ

"เจ้าว่าอย่างไรนะ ผ้าไหมงั้นหรือ"

เขาถามซ้ำด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป  ชิงเหยารีบปลดตะกร้าลงแล้วเปิดห่อผ้าดิบออกช้าๆ ผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่ซ่อนอยู่ภายในค่อยๆ ปรากฏสู่สายตา ทันทีที่เนื้อผ้าสัมผัสกับแสงแดดยามบ่าย ความเงางามของเส้นไหมที่ทอละเอียดประหนึ่งผิวน้ำก็เปล่งประกายออกมา ลวดลายเมฆมงคลที่ปักอย่างประณีตดูอ่อนช้อยยิ่งนัก  เนื้อผ้าและน้ำหนักที่ทิ้งตัวทำให้หัวหน้าพ่อค้าถึงกับตกตะลึง

เขาเอื้อมมือที่สั่นเทามาสัมผัสเนื้อผ้าอย่างเบามือ "นี่มัน...เป็นไปได้อย่างไร ผ้าไหมชนิดนี้มีการทอที่ซับซ้อนยิ่งนัก ลวดลายเช่นนี้เป็นที่นิยมอย่างมากในกลุ่มขุนนางระดับสูงที่เมืองหลวง ในรอบปีที่ผ่านมาข้าแทบจะหาผ้าไหมที่มีคุณภาพเช่นนี้ไม่ได้เลย"

เขาหยิบผ้าไหมขึ้นมาพิจารณาดูอย่างละเอียด ทั้งการเก็บรายละเอียดและน้ำหนักของดิ้นเงิน ทุกอย่างล้วนไร้ที่ติประหนึ่งออกมาจากร้านผ้าไหมที่มีชื่อเสียงที่สุดในแคว้น

"เจ้าไปได้ผ้าผืนนี้มาจากที่ใด"

"มันเป็นสมบัติของตระกูลข้า  หากผ้าผืนนี้ส่งถึงมือขุนนางในเมืองหลวง  ท่านจะได้กำไรมหาศาล"

หัวหน้าพ่อค้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง พลางใช้ความคิด "เอาเถิด ข้ายอมรับว่าผ้าผืนนี้งดงามยิ่งนัก ข้าจะรับซื้อไว้ในราคาสามสิบตำลึงเงิน  เจ้าตกลงหรือไม่"

ชิงเหยาแย้มยิ้มที่มุมปากบางๆ ราคาสามสิบตำลึงถือว่าสูงมากสำหรับชาวบ้านทั่วไป แต่นางรู้ดีว่าผ้าไหมคุณภาพระดับนี้ หากอยู่ในร้านค้าในเมืองหลวง ราคาย่อมไม่ต่ำกว่าห้าสิบตำลึงแน่นอน และหากเป็นการรับซื้อจากพ่อค้าสัญจร ราคาที่ยุติธรรมควรจะอยู่ที่ประมาณสี่สิบตำลึง

"ท่านหัวหน้าพ่อค้า ผ้าไหมผืนนี้ทอด้วยเส้นไหมพิเศษและปักลวดลายด้วยช่างฝีมือที่มีความประณีต ลายเมฆานี้มีความหมายที่เป็นมงคลยิ่ง เหล่าขุนนางย่อมพร้อมจะจ่ายหนักเพื่อให้ได้ไปครอบครอง ราคาสามสิบตำลึงที่ท่านเสนอมานั้น ข้าเกรงว่าจะดูแคลนคุณภาพของผ้าผืนนี้เกินไปหน่อยเจ้าค่ะ"

หัวหน้าพ่อค้าขมวดคิ้ว "แม่นางที่นี่คือหุบเขาหินห่างไกลความเจริญ ข้าต้องแบกรับความเสี่ยงในการขนส่งและค่าใช้จ่ายในการเดินทางอีกมากมาย  สามสิบตำลึงก็นับว่าสูงมากแล้ว"

"ข้าเข้าใจในความเสี่ยงของท่านเจ้าค่ะ แต่ผ้าผืนนี้พับเล็กขนย้ายง่ายและไม่เน่าเสีย มูลค่าของมันมีแต่จะเพิ่มขึ้นเมื่อไปถึงที่หมาย ข้าขอต่อรองเป็นสี่สิบตำลึงเงินเถิดเจ้าค่ะ ราคานี้ท่านยังเหลือกำไรอีกเกือบเท่าตัวเมื่อนำไปขายต่อ”

หัวหน้าพ่อค้านิ่งอึ้งไปเมื่อถูกเด็กสาวอ่านทางออก เขาเริ่มตระหนักว่านางไม่ใช่หญิงชาวบ้านที่ไร้ความรู้ทั่วไป แต่เป็นผู้ที่รู้ถึงกลไกการค้าเป็นอย่างดี เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มองดูผ้าไหมสลับกับใบหน้าที่แน่วแน่ของชิงเหยา สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาและเผยรอยยิ้มยอมแพ้

"เจ้าช่างเจรจาเก่งนักแม่นางน้อย เอาเถิดสี่สิบตำลึงก็สี่สิบตำลึง ข้าตกลงรับซื้อ"

เขาหันไปสั่งผู้ช่วยให้ไปหยิบถุงเงินจากเกวียน ไม่นานนักถุงผ้าใบเล็กที่บรรจุเงินตำลึงจนเต็มก็ถูกส่งมาถึงมือชิงเหยา นางเปิดออกดูและตรวจนับเงินแต่ละก้อนอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าครบถ้วนตามจำนวนและเป็นเงินแท้ นางจึงมอบผ้าไหมพับนั้นให้แก่หัวหน้าพ่อค้าด้วยความยินดี

"ขอบพระคุณท่านหัวหน้าพ่อค้า ขอให้การเดินทางของท่านราบรื่น"

"ข้าหวังว่าเจ้าจะมีสินค้าดีๆ เช่นนี้มาเสนอขายให้ข้าอีกในเดือนหน้า"

หัวหน้าพ่อค้ากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะกลับขึ้นรถม้า  ขบวนเกวียนเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงกลุ่มฝุ่นที่ค่อยๆ จางหายไปตามลม ชิงเหยายืนกอดถุงเงินไว้แนบอกด้วยความดีใจ  มันเป็นเงินก้อนแรกจากการค้าขาย  และเงินก้อนนี้ก็มากพอสำหรับการใช้ชีวิตในหมู่บ้านหุบเขาหินไปได้อีกหลายปี  ถ้าเทียบกับชาวบ้านธรรมดาๆ ที่มีรายได้เพียงเดือนละไม่กี่อีแปะ  จากนี้ไปนางกับท่านแม่จะไม่อดอยากอีกต่อไปแล้ว