บทที่ 2 แสงสว่างในความมืดมิด 1/2

บทที่ 2

แสงสว่างในความมืดมิด

จางเสี่ยวมี่เตรียมเก็บข้าวของดั่งที่นางลั่นวาจาไว้กับมารดาจริง ๆ นางไม่เคยคิดเสียใจที่ทำเช่นนี้เลยสักนิดเดียว ส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพราะว่านางหาได้มีสิ่งใดติดค้างต่อมารดาผู้นั้นไม่ แต่กลับเป็นอีกฝ่ายมากกว่าที่มีสิ่งติดค้างกับเจ้าของร่างนี้ต่างหากเล่า 

หญิงสาวลุกขึ้นมานั่งยังโต๊ะหนังสือมุมหน้าต่างที่เปิดรับลมเอาไว้ นางหยิบกระดาษขึ้นมาพร้อมกับฝนหมึกแล้วเขียนเรื่องราวที่นางนึกออกในชีวิตก่อน เดิมทีนางหาใช่คนในยุคนี้ไม่แต่ชื่อเดิมของนางคือลูกหว้า เป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งที่ประกอบอาชีพเป็นพนักงานขายเครื่องสำอางแบรนด์ดังในห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง งานอดิเรกที่ชื่นชอบที่สุดคือการนอนอ่านนิยายในวันหยุด แนวนิยายที่ชอบที่สุดก็คือแนวปลูกผัก แนวระบบทะลุมิติของนิยายจีนโบราณ 

แต่แล้ววันหนึ่งในตอนที่นางกำลังข้ามทางม้าลายเมื่อเห็นสัญญาณไฟจราจรขึ้นเป็นสีเขียว จู่ ๆ ก็มีรถยนต์พุ่งเข้ามาชนอย่างแรงทำให้เสียชีวิตคาที่ทันที ความตายที่จู่โจมเข้ามากะทันหันนี้ยังเทียบไม่ได้กับการที่ได้รู้ว่าตัวเองมาเกิดใหม่ในร่างของคุณหนูใหญ่จางเสี่ยวมี่ คราแรกก็นึกดีใจและสนุกอยู่หรอกที่เกิดเรื่องมหัศจรรย์เช่นนี้กับตัวเอง 

การใช้ชีวิตในจวนตระกูลจางก็เป็นไปอย่างเรียบง่าย บิดารักใคร่เอ็นดู น้องชายก็น่ารักช่างออดอ้อน มีสาวใช้ข้างกายที่ซื่อสัตย์ภักดี แต่มีสิ่งหนึ่งที่เป็นอุปสรรคในความสุขนั่นคือมารดาที่เกลียดชังผู้นั้น ยิ่งค้นในความทรงจำเก่าของเจ้าของร่างเดิมก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ใจ ความจริงที่ได้รับรู้ว่าเหตุใดมารดาถึงเกลียดชังนั้นมันเจ็บปวดมากมายนัก นี่จึงเป็นเหตุผลที่เจ้าของร่างเดิมได้ตัดสินใจปลิดชีพตัวเองลงเพื่อชดใช้ความผิดในครั้งเยาว์วัย 

จางเสี่ยวมี่คนใหม่ที่รู้เรื่องนี้ก็รู้สึกเจ็บปวดเช่นเดียวกัน นางจึงคิดว่าจะใช้ชีวิตให้คุ้มค่าเพื่อเจ้าของร่างนี้ ในเมื่อมารดาเกลียดชังถึงเพียงนั้นก็อย่าได้อยู่ให้นางรู้สึกรกหูรกตาเลย ความฝันที่อยากจะเปิดร้านเครื่องสำอางเป็นของตัวเองจึงได้เริ่มต้นขึ้น!

ในชาติก่อนนางใช้ความรู้ที่มีมาประยุกต์เข้ากับวัตถุดิบของที่นี่จนสามารถมีร้านเครื่องประทินผิวของตนเองได้สำเร็จ กิจการรุ่งเรืองใหญ่โตจนขยายสาขาไปทั่วแคว้น ความมั่งคั่งนี้คงอยู่ได้ไม่นานนัก หลังจากสิ้นบิดาไปตระกูลจางของนางก็เริ่มตกอับลง ไร้อำนาจหนุนหลังดั่งเช่นกาลก่อน คนที่คิดร้ายก็ฉวยโอกาสนี้รังแกร้านเครื่องประทินผิวของนางจนต้องปิดกิจการลง ยิ่งนางเป็นเพียงสตรีตัวคนเดียวยิ่งง่ายต่อการรังแก กว่าจะหาทางแก้ไขก็สายไปเสียแล้ว เพราะในคืนเดือนดับได้มีกลุ่มชายชุดดำกว่ายี่สิบคนเข้ามาลอบสังหารนางแล้วเผาจวนเพื่อทำลายหลักฐาน

ในชาตินั้นนางจึงต้องตายอย่างทุกข์ทรมานภายใต้พระเพลิงที่แผดเผาร่างกายของนางทั้งเป็น!

"คุณหนูเจ้าคะ นายท่านเรียกหาเจ้าค่ะ"

จางเสี่ยวมี่หลุดจากภวังค์ความคิดของตน นางกวาดสายตามองตัวหนังสือภาษาไทยที่มีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่อ่านออก

'แต่งงานกับบุรุษที่มีอำนาจ!!'

"เข้าใจแล้ว"

จางเสี่ยวมี่พยักหน้าก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนพร้อมกับริมฝีปากเล็กเหยียดยิ้มขึ้นคราหนึ่ง ในชาติก่อนต้องตกตายเพราะผู้มีอำนาจ เช่นนั้นในชาติที่สามนี้นางก็จะขอพึ่งพิงผู้ที่มีอำนาจบ้าง ไม่ว่าอย่างไรชาตินี้นางก็จะไม่ยอมตายอย่างน่าสมเพชเหมือนชาติก่อนเป็นอันขาด! ไม่วันเสียล่ะ!!

หญิงสาวผู้มีผิวกายดั่งหยกขาวมันแพะเดินไปยังห้องหนังสือด้วยฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง หากอิงจากในชาติก่อนนั้นผลสุดท้ายนางคงต้องย้ายไปอยู่ที่เมืองอู่เฉิงดั่งเช่นชาติก่อน คราแรกที่ถูกหมั้นหมายกับหวังหมิงก็คิดไว้แล้วว่าชาตินี้คงไม่เหมือนเดิม แต่ไม่คาดว่าผลสุดท้ายนางก็ยังคงต้องไปอยู่ที่เมืองอู่เฉิงจนได้

เมืองอู่เฉิงที่เปรียบเสมือนบ้านที่แท้จริงของนาง เพราะที่นั่นนางสามารถใช้ชีวิตได้อย่างผาสุก สร้างกิจการเป็นของตนเองและหลีกหนีสายตาที่มองมาอย่างเหยียดหยามของคนจากเมืองหลวงได้ แต่เมืองอู่เฉิงก็คือสถานที่สุดท้ายของนางเช่นกัน...

ห้องหนังสือจวนตระกูลจาง

"ท่านพ่อเรียกหาข้าหรือเจ้าคะ"

น้ำเสียงกังวานหวานเอ่ยขึ้นเมื่อผลักประตูเข้าไปด้านใน นางมองหน้าผู้เป็นบิดาที่มีสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย ภาพตรงหน้านี้ราวกับภาพที่มันฉายซ้ำขึ้นอีกครั้งหนึ่งในชาติก่อน...

"นั่งก่อนสิมี่เอ๋อร์ พ่อมีเรื่องอยากจะพูดกับเจ้าสักเล็กน้อย คือว่า..." 

"ท่านพ่อจะให้ข้าย้ายไปอยู่ที่เมืองอู่เฉิงใช่หรือไม่เจ้าคะ ถ้าหากเป็นเรื่องนี้ลูกยินดีเจ้าค่ะ"

จางอี้อินเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง บุตรสาวของเขาทราบเรื่องนี้ได้อย่างไรกัน?

"เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร"

"ข้าแค่คาดเดาเจ้าค่ะ ในเมื่อเรื่องของข้ากลายเป็นขี้ปากของชาวบ้านไปเสียแล้ว หากจะยังอยู่ที่นี่ต่อไปก็มีแต่จะมีสร้างเรื่องปวดหัวเสียมากกว่า มิสู้ย้ายไปอยู่ที่เมืองอู่เฉิงซึ่งเป็นเมืองที่เจริญไม่แพ้เมืองหลวงคงจะดีกว่า อีกอย่างท่านแม่ก็ไม่ใคร่อยากจะเห็นหน้าข้าเท่าไหร่ หากการที่ข้าได้ไปอยู่ที่เมืองอู่เฉิงเป็นเรื่องที่สมควร ข้าก็ไม่มีสิ่งใดขัดข้องเจ้าค่ะท่านพ่อ"