บทที่ 3 คนร้ายในเงามืด 2/2

"ระ เราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ"

จื่อลู่พยายามขยับข้อมือของตน แต่ยิ่งนางขยับมากเท่าใดเชือกก็ยิ่งบาดลึกเข้าไปในผิวเนื้อบอบบางนั่น

"เจ้าอย่าเพิ่งได้ร้อนใจไป ที่พวกมันจับพวกเรามาโดยยังไม่สังหารคงต้องการสิ่งใดเป็นแน่ ข้าจะลองเจรจากับพวกมันดูก่อนและถ้ามีโอกาสเจ้ารีบวิ่งหนีออกไปเลยนะจื่อลู่"

นางบุ้ยหน้าไปทางบานหน้าต่างที่อยู่ไม่ไกลนัก คาดคะเนจากสายตาคิดว่าจื่อลู่คงจะกระโดดหนีออกจากทางหน้าต่างได้โดยง่าย

"บ่าวจะทำอย่างนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ บ่าวไม่มีวันทิ้งคุณหนูเป็นอันขาดเจ้าค่ะ"

"ข้าให้เจ้าไปตามคนมาช่วยต่างหากเล่า เจ้าวิ่งไวกว่าข้ามากนัก และหากข้าคิดไม่ผิดพวกมันคงต้องการตัวข้ามากกว่าเจ้าที่เป็นสาวใช้เป็นแน่"

"คุณหนู..."

"นี่คือคำสั่ง! เข้าใจหรือไม่"

จางเสี่ยวมี่จ้องเขม็งด้วยสายตาคมดุ นางไม่หวั่นหากจะต้องตายอีกครั้ง แต่กับจื่อลู่นั้นไม่เหมือนกัน...

ราวกับพวกโจรมันรู้ว่าพวกนางฟื้นขึ้นมาแล้วจึงได้พากันเดินเข้ามาสองคน ชายผู้เป็นหัวหน้าย่างกรายเข้ามาใกล้จางเสี่ยวมี่กับจื่อลู่ที่นั่งอยู่มุมห้องโถงของวัดร้าง มันแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมด้วยความชั่วร้าย พร้อมกับใช้สายตาโลมเลียกวาดตามองไปทั่วเรือนร่างของจางเสี่ยวมี่อย่างน่ารังเกียจ เพียงแค่สายตาของมันจางเสี่ยวมี่ก็รู้วัตถุประสงค์ของพวกมันได้ในทันที

คนพวกนี้ต้องการข่มเหงนาง!

"ฟื้นเร็วเหมือนกันนี่ ที่นี่เป็นอย่างไรบ้างขอรับคุณหนูคนงาม"

น้ำเสียงยียวนเอ่ยถามสตรีผู้อ่อนแอ ฝ่ามือที่หยาบกร้านจับปลายคางของจางเสี่ยวมี่ให้เงยหน้าขึ้น ยิ่งมันได้เห็นโฉมหน้าที่งดงามของจางเสี่ยวมี่แล้ว พลันรู้สึกร้อนรุ่มอยากจะครอบครองบุปผางามดอกนี้ในทันที

"เจ้าต้องการอะไร...เรือนร่างของข้าเช่นนั้นหรือ"

"คุณหนู!" จื่อลู่ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

"ฮ่ะฮ่า พวกเจ้าดูคุณหนูคนงามนี่สิ นางหาได้หวาดกลัวพวกเราเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังกล้าเอ่ยปากอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ได้อีก ถูกใจข้ายิ่งนัก"

"ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นสิขอรับหัวหน้า สงสัยว่าคุณหนูคนงามคงจะหลงเสน่ห์ในตัวท่านหัวหน้าของเราเสียแล้ว ถึงได้ไม่มีท่าทางหวาดกลัวเลย"

ชายผู้เป็นหัวหน้าพลันยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ มันยกยิ้มด้วยความลำพองที่ใบหน้าอันโหดเหี้ยมนี้ถูกใจจางเสี่ยวมี่ หญิงสาวที่นั่งฟังพลันจับสังเกตได้ นางจึงแสร้งคลี่ยิ้มอย่างอ่อนหวานที่สุด

"พี่ชายกล่าวได้ถูกต้องแล้ว ข้าอยู่แต่ในห้องหอไม่เคยพบเจอบุรุษที่ห้าวหาญเช่นนี้มาก่อนเลย พี่ชายท่านนี้ช่างถูกใจข้ายิ่งนัก โอ๊ย!"

จางเสี่ยวมี่แสร้งร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อขยับข้อมือของตน หัวหน้าโจรที่ถูกหญิงงามเอ่ยชมพลันรู้สึกดียิ่งนัก ท่าทีที่ดุดันพลันอ่อนลงไปหลายส่วน ยิ่งเห็นว่าพวกนางทั้งสองก็แค่สตรีที่อยู่แต่ในห้องหอ คงมิอาจจะหลบหนีออกไปได้จึงได้สั่งให้คนแก้มัดให้พวกนาง ข้อมือเล็กและข้อเท้าที่ได้รับอิสระนั้นกลับปรากฏรอยแดงจนน่าหวาดหวั่น ผิวกายที่เคยขาวผ่องบังเกิดรอยแดงให้ระคายสายตา

"เหตุใดมัดแน่นเช่นนี้ ดูสิว่าผิวขาว ๆ ของนางเป็นรอยแดงหมดแล้ว"

ชายผู้เป็นหัวหน้าหันมาตวาดใส่ลูกน้องด้วยความไม่พอใจ แค่สตรีตัวเล็ก ๆ จะต้องรุนแรงไปทำไมกัน

"ขะ ขอโทษขอรับหัวหน้า พวกข้าเกรงว่านางจะหลบหนีออกไปได้"

จางเสี่ยวมี่ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะขันราวกับได้ยินเรื่องตลก นางค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีอ่อนแรงก่อนจะซวนเซเล็กน้อย หัวหน้าโจรรีบเข้ามาประคองนางในทันที เรือนร่างนุ่มนิ่มและกลิ่นกายหอมกรุ่นที่โชยออกมานั้น ทำให้มันรู้สึกอยากจะครอบครองนางยิ่งขึ้นไปอีก

"ข้าหรือที่จะกล้าหนีพวกท่านไป แค่แรงจะยืนข้ายังไม่มีเลย พวกท่านคิดมากเกินไปแล้ว"

"พวกเจ้านี่มันไม่ได้เรื่อง ข้าจะสนทนากับพวกนางเพียงสองคน เจ้าเอาสาวใช้ผู้นี้ไปก่อน"

แววตากรุ้มกริ่มมองร่างเล็กในอ้อมแขนตาเป็นมัน จางเสี่ยวมี่เห็นเช่นนั้นรีบเอนกายซบที่หน้าอกหนาของหัวหน้าชายชุดดำ แววตาคู่สวยช้อนสายตามองด้วยความออดอ้อนเอาใจ น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นเพื่อเรียกความสนใจจากผู้เป็นหัวหน้า

"สาวใช้ของข้านางเป็นเพียงสตรีอายุน้อย ลูกน้องของพี่ชายอาจจะทำรุนแรงกับนางก็เป็นได้ มิสู้ให้พวกข้านายบ่าวปรนนิบัติพี่ชายก่อนไม่ดีหรือ"

"คุณหนู!"

จื่อลู่นั่งหน้าซีดด้วยความตกใจ แต่เมื่อนางได้สบสายตาเข้ากับสายตาดุของคุณหนูก็เข้าใจ นี่จะต้องเป็นแผนการของคุณหนูของนางเป็นแน่ คิดได้เช่นนั้นจื่อลู่จึงได้เปลี่ยนท่าทีของตนเอง นางคลานเข้ามาหาหัวหน้าโจรผู้มีใบหน้าน่าหวาดกลัวนั่นด้วยความใจกล้า

"ขะ ข้าอยากมอบสิ่งทำล้ำค่าที่สุดให้นายท่านเจ้าค่ะ คะ คนผู้นั้นหน้าตาน่าชังนัก!"

"นี่เจ้า! ยังจะกล้าปากดีเช่นนี้อีกหรือ"

ชายผู้ที่ถูกเรียกว่าหน้าตาน่าชังรู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขาตรงเข้ามาหมายจะเตะสาวใช้ปากดีผู้นั้นให้กระเด็น แต่ท่านหัวหน้ากลับเข้ามาขวางเอาไว้เสียก่อน

"เจ้าคิดจะทำอะไร! หรือว่าเจ้าคิดว่านางตาบอดที่เลือกข้าเช่นนั้นหรือ ห๊ะ!!"

"ปะ เปล่านะขอรับ ข้าแค่จะสั่งสอนนางเท่านั้นเอง"

"หึ! พวกเจ้าออกไปได้แล้วค่ำคืนนี้ข้าจะใช้เวลาร่วมกันกับพวกนางทั้งสองคน"

"แต่ว่า..."

"ยังไม่ไสหัวออกไปอีก!"

"ขะ เข้าใจแล้วขอรับ"

ลูกน้องทั้งสองเดินออกมาด้วยความหัวเสีย คราแรกนึกว่าจะได้สาวใช้ผู้นั้นเป็นรางวัล แต่กลับกลายเป็นว่าสตรีที่งดงามทั้งสองต้องตกเป็นของหัวหน้าไปก่อนเสียนี่ ช่างน่าเสียดายนัก!