บทที่ 10

หลีเยว่จ้องมองแส้ในมือด้วยอาการอึ้งกิมกี่ เครื่องหมายคำถามแทบจะพุ่งออกมาจากหัว

นางไม่ได้ยื่นมือไปรับแส้หนังนั้น แต่กลับถามจิ้นเหย่อย่างสงสัยว่า “ตีเจ้า? ทำไมข้าต้องตีเจ้าด้วย?”

จิ้นเหย่ราวกับได้ยินเรื่องที่เหลือเชื่อที่สุด ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน เขามองนางด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด

เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ทอดเงาลงมาปกคลุมร่างของหลีเยว่ ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เขาแกล้งให้นางต้องลำบากบนหลังถึงเพียงนี้ นางถึงขั้นอ้วกออกมา แขนยังสั่นไม่หาย แต่นางกลับไม่ตีเขาอย่างนั้นหรือ?

เขารออยู่ครู่ใหญ่ ก็ไม่เห็นหลีเยว่จะมีทีท่าว่าจะลงมือ จึงขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยถาม “เจ้าจะไม่ตีจริงๆ หรือ?”

หากเป็นเมื่อก่อน แค่เอาแส้หนังฟาดจะไปหายแค้นได้อย่างไร?

อย่างน้อยก็ต้องเอาแส้ไปจุ่มน้ำเกลือ หรือไม่ก็ใช้ไม้ฟืนลนไฟร้อนๆ มานาบผิวไม่ใช่หรือ?

หลีเยว่ไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมเสียหน่อย นางไม่มีรสนิยมชอบทำร้ายคนเพื่อความบันเทิง

อีกอย่าง บรรดาตัวร้ายพวกนี้แต่ละคนก็จดจ้องอยากจะฆ่านางใจจะขาด นางจะไปกล้าตีได้อย่างไร ต่อให้จิ้นเหย่จะมีรสนิยมชอบความรุนแรงหรืออยากโดนแส้ฟาดแค่ไหน ตอนนี้นางก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะไปขยับแขนตีเขาอยู่ดี

นางพิงหลังกับต้นไม้ หลับตาลงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลีย “ข้าเหนื่อย อยากพักเงียบๆ อย่ามากวน”

สิ้นคำพูดได้ไม่นาน ก็มีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังออกมาเบาๆ

นางเหนื่อยมากจริงๆ ประกอบกับเมื่อคืนฝันร้ายจนนอนไม่อิ่ม พอได้ผ่อนคลายจึงหลับลึกไปทันที

เหล่าสามีอสูรต่างมองหลีเยว่ที่หลับพิงต้นไม้ด้วยความรู้สึกสลับซับซ้อน

สตรีผู้โหดเหี้ยมคนนี้ ออกเดินทางครั้งแรกบนหลังบุรุษอสูรจนถูกเหวี่ยงสะเทือนจนหน้าซีดเผือด

ทว่านางกลับไม่มีคำด่าทอเลยสักคำเดียว ตอนแรกพวกเขาคิดว่านางแค่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก พอลงจากหลังบุรุษมาก็คงจะระเบิดอารมณ์ร้ายใส่ ที่ไหนได้ นอกจากจะไม่หยิบแส้ขึ้นมาตีแล้ว ยังมานอนหลับปุ๋ยพิงต้นไม้ดูน่าสงสารแบบนี้อีก?

แสงแดดลอดผ่านช่องว่างของใบไม้ ตกลงบนใบหน้าเล็กๆ ที่ซีดขาว ขนตายาวทอดเงาจางๆ ลงใต้ตา ริมฝีปากสีชมพูดูซีดจางลงไปหลายส่วน ดูแล้วช่างบอบบางและไร้พิษสงยิ่งนัก

เหล่าสามีอสูรเดินเข้ามาล้อมดูหลีเยว่ที่หลับสนิท สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความสับสน

จิ้นเหย่ลูบคลำตัวแส้ในมือ คิ้วขมวดแน่น

แส้เส้นนี้ยามที่ฟาดลงบนตัวเขาในวันวาน แฝงไปด้วยความเจ็บแสบจากน้ำเกลือ แต่ตอนนี้หลีเยว่กลับไม่อยากแม้แต่จะแตะต้องมัน แถมยังบอกว่า “จะตีเจ้าไปทำไม”

โยวเลี่ยพิงต้นไม้ข้างๆ ดวงตาสีแดงเข้มกวาดมองริมฝีปากที่ขาวซีดของหลีเยว่ แล้วมองแส้ในมือจิ้นเหย่ ก่อนจะแค่นหัวเราะหึในลำคอโดยไม่พูดอะไร

เดิมทีเขาคิดว่า หลังจากหลีเยว่ลงจากหลังจิ้นเหย่แล้ว อย่างน้อยต้องร้องไห้โวยวายหรือด่าทอเสียยกใหญ่ แต่ไม่นึกเลยว่านางจะหลับไปอย่างเงียบๆ โดยไม่มีคำบ่นสักคำเดียว

ซือฉีย่อตัวลง มองรอยเขียวช้ำที่ลำคอของหลีเยว่ที่ยังไม่จางหายพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไร

ทั้งที่ความจริงเขาสามารถใช้พลังจิตรักษาให้นางได้ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ใช้มัน

ฉืออวี้หยิบเนื้อสัตว์ออกมาจากถุงหนังสัตว์ เริ่มก่อไฟย่างเนื้อขึ้นมา

หลันซีนั่งอยู่ขอบถังไม้ที่ใส่น้ำไว้ หางปลาโบกสะบัดผิวน้ำเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่รอยเขียวช้ำบนคอขาวนวลของหลีเยว่ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังซ่าๆ และเสียงลมหายใจแผ่วเบาของหลีเยว่เท่านั้น

เหล่าสามีอสูรต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามมุมของตน แต่ทุกคนกลับกำหนดขอบเขตพื้นที่พักอยู่รอบตัวหลีเยว่อย่างพร้อมเพรียง

ไม่ว่าความรู้สึกที่มีต่อนางจะเป็นอย่างไร ตราบใดที่ตราประทับอสูรยังอยู่ พวกเขาก็มีหน้าที่ต้องปกป้องนาง

หลีเยว่ตื่นขึ้นมาเพราะได้กลิ่นหอมของเนื้อย่าง

กลิ่นไขมันที่ถูกย่างจนหอมกรุ่นวนเวียนอยู่รอบจมูก จนท้องของนางส่งเสียงร้องประท้วงออกมา

เมื่อเช้านางกินผลไม้ป่าไปเพียงไม่กี่ลูก แถมยังมาถูกเหวี่ยงสะเทือนบนหลังจิ้นเหย่อยู่ค่อนวันจนอ้วกออกมาหมดไส้หมดพุง ตอนนี้ในกระเพาะจึงว่างเปล่าจนหิวโซ

นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงแดดจ้าทำให้นางต้องหยีตาลง และสิ่งแรกที่ปรากฏในครรลองสายตา คือมือของฉืออวี้ที่ถือเนื้อย่างจ่อรออยู่นั่นเอง