ถูกลงโทษ

"เจ้าค่ะ"

ซือซือรู้สึกโล่งอกจากน้ำเสียงฟังสบายของหลี่ชิงหยา นางเดินเข้าไปยกถาดแล้วรีบรุดออกไปจากเรือน หลี่เจินมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างคับแค้นใจที่สุด นับเป็นครั้งที่สองแล้วที่นางพลาดท่าให้กับหลี่ชิงหยา

"ใครอยากกอดเจ้ากันสกปรกจะตาย"

เสื้อผ้าอาภรณ์เปรอะเปื้อนคราบอาหารแต่นางก็ยอมพ่ายแพ้ไม่ได้ อย่างน้อยต้องใช้ปากข่มขวัญให้เป็นประโยชน์ก็ยังดี หลี่ชิงหยายกยิ้มพึงพอใจกับผลงานตอนนี้เป็นอย่างยิ่ง

"เช่นนั้นถ้าไม่มีเรื่องใดแล้วเจ้าสองคนก็กลับไปเถิดข้าจะพักผ่อน"

นางพูดใจเย็นเหมือนมองไม่เห็นความเดือดร้อนของหลี่เจิน

"หลี่ชิงหยา เจ้ากล้าเยาะเย้ยข้าคอยดูข้าไม่มีทางละเว้นเจ้าแน่!"

"ในเมื่อไม่มีอะไรแล้วพวกเจ้าก็ควรกลับไปพักผ่อนเช่นกัน หากท่านพ่อมาเจอเจ้าในสภาพนี้จะแก้ต่างให้ตัวเองว่าอย่างไร เจ้ารู้อยู่แก่ใจดีว่าทำอะไรลงไป หากท่านพ่อไต่สวนข้า ข้าสามารถตอบคำถามได้ทั้งหมดแล้วพวกเจ้าเล่า เตรียมข้อแก้ตัวที่คิดว่าเชื่อถือได้ไว้หรือยัง"

หลี่เจินหัวเราะใส่หน้าหลี่ชิงหยา ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมานางก็รู้จักต่อปากต่อคำมิหนำซ้ำยังกล้าข่มขู่ ช่างดูตลกยิ่งนัก

"เหอะ ช่างน่าหัวร่อ เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครที่ท่านพ่อจะรับฟัง เรื่องวันนี้ข้าปล่อยเจ้าไปก็ได้ แต่อย่าลืมเสียล่ะข้าสะสมบัญชีแค้นไว้สะสางพร้อมกันทีเดียว ถึงวันนั้นเจ้าอย่ามาอ้อนวอนขอให้ข้าไว้ชีวิตก็แล้วกัน"

พูดจบหลี่เจินก็สะบัดตัวเดินจากไปทำสีหน้าท่าทางรังเกียจสถานที่แห่งนี้ไปตลอดทาง เมื่อเหตุการณ์สงบลงหลี่ชิงหยาจึงปิดประตูและหาผ้าเก่า ๆ มาเช็ดทำความสะอาดห้องเงียบ ๆ

เรื่องที่หลี่เจินพูดหากเป็นความจริงนั่นแสดงว่าพวกนางจงใจเล่นงานหลี่ชิงหยาให้ตายพ้น ๆ จากจวนนี้ตลอดเวลา เพียงแต่อาจจะมีบางอย่างทำให้ไม่สำเร็จเสียที เรื่องนี้ชวนให้นึกถึงหลี่จือหลินขึ้นมาว่าเขาคิดอย่างไรกับเรื่องของนาง การมีนางอยู่ในจวนนี้เขายินดีหรือไม่ เคยปกป้องนางบ้างหรือไม่ ทว่าเมื่อคิดให้ลึกซึ้งลงไปอีกหากเขาปกป้องนางได้จริงนางคงไม่ต้องประสบชะตากรรมเช่นนี้ หรือว่าเขาเองที่เป็นฝ่ายสนับสนุนให้ไป๋เหนียงและหลี่เจินกระทำเรื่องชั่วร้ายพวกนี้กันแน่

หาไม่แล้วสองแม่ลูกและบ่าวในเรือนจะย่ามใจได้ขนาดนี้หรือ นางก็ต้องหาความมั่นคงให้ตัวเอง ตอนนี้สองคนนั้นจ้องทำลายนางให้ย่อยยับ นางต้องหาวิธีการโค่นล้มพวกนางแล้วขึ้นมาเป็นคนสำคัญให้ได้เสียก่อนไม่ควรรั้งรอแล้ว เวลาแก้แค้นของนางอาจมีข้อจำกัด การนิ่งเฉยเช่นนี้มิได้เป็นผลดีนัก

หลี่ชิงหยาต้องรับมือคนที่จ้องจะฆ่านางและต้องนำหน้าพวกนั้นเสมอถึงจะมีที่ยืนในจวนนี้ได้ นางครุ่นคิดจนทำความสะอาดเสร็จท้องเริ่มหิวรอเวลาไม่นานก็ออกไปห้องครัวเช่นเดิมและได้อาหารกลับมานั่งกินเหมือนคราวก่อน ครั้งนี้นางเอาของกินมาเผื่อในวันถัดไปมากขึ้น หากต้องต่อสู้กับศัตรูก็ควรบำรุงร่างกายให้แข็งแรงขึ้นเพราะร่างนี้ผอมโซเกินไป ต้องออกไปสู้รบปรบมือกับคนพวกนั้นด้วยสภาพเช่นนี้ เห็นทีต้องพบแต่ความพ่ายแพ้แน่นอน

ดวงตะวันยามเช้าทอแสงอบอุ่นสาดส่องเข้ามาในห้องปลุกให้หลี่ชิงหยาตื่นขึ้นมารับความสดชื่น อากาศค่อนข้างหนาวนางจึงยังไม่ลุกจากที่นอนยังคงห่มผ้าห่มบางผืนเก่าคุดคู้ในท่าเดิมทั้งที่สมองตื่นตัวเต็มที่แล้ว

เสียงเท้าหนักเดินใกล้เข้ามาและผลักประตูออกง่ายดาย นางสะเพร่าเองเห็นว่าเรือนนี้ไม่มีผู้ใดอยากย่างกรายเข้ามาถึงจะมีบ้างก็แค่ไม่กี่คน หลี่ชิงหยาผุดลุกขึ้นพรวดเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ในห้องเป็นชายคนหนึ่งจ้องมองนางดวงตาวาววับทอประกายเจ้าเล่ห์

"เจ้ามาทำอะไรที่นี่"

เขาเดินเข้าหานางแววตาแพรวพราวมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ข้าก็มามอบความสุขให้เจ้าอย่างไรเล่า อากาศดีเช่นนี้พวกเราคงมีความสุขไม่น้อย ฮิ ๆ "

น้ำเสียงลามกน่ารังเกียจเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงใจ หลี่ชิงหยายกมือชี้หน้าด่าทอเขาหมายจะบอกให้หยุด

"เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังทำสิ่งใดกับผู้ใดอยู่ ถอยออกไปซะถ้ายังอยากอยู่ดีมีความสุข"

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แปรเปลี่ยนเป็นร้ายกาจนอกจากเขาไม่เกรงกลัวคำข่มขู่ยังพูดจาดูถูกดูแคลนนาง

"เจ้าก็แค่หญิงงามเมืองคนหนึ่งเท่านั้น ที่นายท่านมิได้สนใจ หาไม่แล้วคงได้ตบแต่งออกเรือนไปกับตระกูลดี ๆ แล้ว ข่าวฉาวโฉ่ของเจ้าที่ดังไม่ทั่วเมืองแม้แต่คนสามัญยังไม่ต้องการเลย แล้วข้าเล่าข้าเป็นถึงบ่าวคนสำคัญในจวนท่านเสนาบดี นับว่าเจ้าโชคดีแค่ไหนที่ข้าสนใจเจ้า"

เขาพูดจาถากถางดูหมิ่นนางที่เป็นถึงคุณหนูใหญ่นั่นบ่งบอกถึงสถานะของนางในจวนนี้ได้ชัดเจน อยู่อย่างโดดเดี่ยวไร้คนปกป้องถึงขนาดบ่าวไพร่เข้าหาได้โดยไม่มีคนเข้ามาช่วยเหลือสักคน หลี่ชิงหยาคนนี้ช่างอาภัพซะจริง

"ดูสารรูปตัวเองรึยังว่าเป็นเช่นไรถึงกล้าอวดดีกับข้า"

เขาเห็นนางนิ่งเงียบจึงเอ่ยดูถูกเหยียดหยามต่อไป หลี่ชิงหยาจ้องมองชายคนนี้ประกายตาฉายแววเย็นเยียบไอสังหารแผ่ออกไปรอบตัว แต่เขาเข้าใจว่านางเห็นดีด้วยจึงเงียบงันไร้การตอบรับเขาจึงเดินเข้าไปใกล้และเริ่มลวนลามนาง

มือเล็กจับแขนเอาไว้ข้างหนึ่งบิดข้อมือพร้อมเตะเข้าที่ข้อพับหนึ่งที ชายคนนั้นล้มลงร้องขึ้นอย่างเจ็บปวดพยายามสลัดแขนให้หลุดจากการควบคุมทว่าเรี่ยวแรงของเขากลับถดถอยลงอย่างน่าประหลาด

"ปล่อยข้านะ ข้าเจ็บ ฮูหยินยกเจ้าให้ข้าแล้วไยเจ้าทำกับข้าเยี่ยงนี้เล่า"

เขาเริ่มโวยวายหลุดปากพูดออกมานางได้กระจ่างชัดแก่ใจ ก่อนหน้านี้เพียงสงสัยทว่าตอนนี้ความจริงแจ่มแจ้งแล้วคนที่คิดทำลายนางมีเพียงไม่กี่คนนางคาดเดาไม่ผิดจริง ๆ แสดงว่าพวกเขาหาทางกำจัดนางทุกหนทางที่ทำได้และไม่มีคำว่าล้มเลิกง่าย ๆ

"ยกข้าให้เจ้า น่าขำเกินไปแล้ว"

ขณะนั้นหลี่เจินเดินมาถึงพร้อมด้วยคนสนิทและบ่าวไพร่มากมายราวกับนัดแนะกันมา

"ไร้ยางอาย! กลางวันแสก ๆ ยังกล้าเข้าหากันถึงห้อง พวกเจ้าทนไม่ไหวขนาดนั้นเชียวหรือ"

นางด่าหลี่ชิงหยามองทั้งสองคนแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาชัดเจน หลี่ชิงหยาปล่อยคนที่ร้องโอดโอยผลักเข้าไปหาหลี่เจินจับจ้องนางไม่วางตา

"คิดจะทำอะไรควรประเมินความสามารถตัวเองบ้าง เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าหากท่านพ่อรู้ความจริงเจ้าจะเป็นอย่างไร"

หลี่เจินยักไหล่อย่างไม่ยี่หระมองหลี่ชิงหยาอย่างดูถูกเหยียดหยาม ปากออกคำสั่งกับคนที่คุกเข่าข้างนาง

"ถอดเสื้อผ้าออกสิเร็วเข้า"

เสียงของนางแข็งกระด้างและร้อนรน เดาว่าตอนนี้คงรอไป๋เหนียงและหลี่จือหลินมาที่นี่

"คุณหนูกับฮูหยินจะไม่เอาเรื่องข้าจริง ๆ นะขอรับ"

น้ำเสียงเขาไม่มั่นใจและมองมาที่หลี่ชิงหยาอย่างหวั่นเกรง

"เจ้าก็ลองคิดดูที่นี่จวนเสนาบดีตรวจราชการเชียวนะ หากข้าถูกลงโทษข้าก็คือคุณหนูใหญ่แล้วเจ้าล่ะคิดว่าจะรอดตัวได้หรือ หากทำตามคำสั่งนางก็อย่ามาร่ำไห้ว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน"

หลี่ชิงหยาพูดให้เขาสับสนและมึนงง ชายคนนั้นเริ่มคล้อยตามมีท่าทางหวาดกลัว หลี่เจินเห็นว่าไม่ทันใจนางจึงสั่งให้ลี่เจียวดึงเสื้อตัวนอกของเขาออก เป็นจังหวะเดียวกับที่หลี่จือหลินเดินมาพร้อมกับไป๋เหนียง

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของหลี่จือหลินทำให้เขาเดือดดาล

"นี่พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน"

หน้าของใต้เท้าหลี่บูดบึ้งจ้องมองหลี่ชิงหยาเพราะความโมโหตะคอกใส่นางทั้งที่ยังไม่รู้ที่มาที่ไป

"อับอายขายหน้าคนอื่นไม่พอหรือไรถึงกล้าทำเรื่องบัดสีขึ้นมาได้ หน้าไม่อาย!"

ไป๋เหนียงยืนอยู่ด้านหลังเชิดหน้ามองหลี่ชิงหยาอย่างผู้ชนะ สายตาบ่าวไพร่ที่มองนางก็ดูแตกต่างกันออกไป

"ท่านพ่อเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ เขาจะลวนลามข้าแล้วยังบอกว่าฮูหยินยกข้าให้เขา"

เมื่อถูกพาดพิงตรง ๆ ไป๋เหนียงก็ออกปากปฏิเสธพัลวัน

"ดูสิเจ้าคะนายท่าน ชิงหยานะชิงหยาเหตุใดพูดจาเช่นนี้ ยอมรับออกมาเถอะว่าเจ้าอยากนอนกับผู้ชายจนทนไม่ไหวถึงขนาดสั่งบ่าวไพร่เข้ามาหาตั้งแต่เช้า"

ยิ่งคนพูดหลี่จือหลินก็ยิ่งโกรธเกรี้ยวบุตรสาวของเขามีข่าวเสียหายจนเหม็นเน่าไปทั่วเมือง วันนี้ได้เห็นกับตาเขาก็ยิ่งเคียดแค้น

"เอาตัวมันไปโบยให้หนักจนกว่าจะตาย ส่วนคุณหนูใหญ่เอาไปขังไว้ห้ามให้ข้าวให้น้ำจนกว่าจะมีคำสั่ง!"

"นายท่านได้โปรดไว้ชีวิตบ่าวด้วยขอรับบ่าว..."

ชายคนนั้นอ้อนวอนขอชีวิตพลางถูกหิ้วปีกสองข้างลากไถไปกับพื้น

"รีบพามันไปให้พ้นหน้าข้า"

หลี่ชิงหยาก็เช่นกัน นางต้องการบอกความจริงและหลี่จือหลินควรฟังนาง

"ท่านพ่อฟังลูกก่อนเจ้าค่ะ"

"พานางออกไปเดี๋ยวนี้!"

แต่แล้วนางต้องผิดหวังเมื่อบิดาไม่ยอมรับฟังพร้อมทั้งเมินหน้านาง

เสียงโวยวายของบ่าวรับใช้ไกลออกไปและหลี่ชิงหยาก็หมดโอกาสร้องขอความเป็นธรรมให้ตัวเอง การได้พบหลี่จือหลินไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับนางเมื่อมีโอกาสเขากลับไม่ฟังเหตุผลแม้แต่คำเดียว ยิ่งทำให้นางแน่ใจว่าหลี่ชิงหยาคนนี้ต่ำต้อยเพียงใด

บิดาไม่ปกป้องแล้วยังสนับสนุนให้ผู้คนในจวนรังแกนางได้อย่างเปิดเผยเช่นนั้นหรือ

ชายคนนั้นร้องอย่างเจ็บปวดเพราะถูกลงโทษอย่างหนัก ส่วนนางถูกลากตัวมาที่ห้องเก่า ๆ ทรุดโทรมแห่งหนึ่ง

"สมน้ำหน้าทำแต่เรื่องงามหน้า เจ้าอยู่ที่นี่สมควรแล้ว"

คนรับใช้ผู้หญิงสองคนพูดจาถากถางหลี่ชิงหยาแสดงสีหน้าดูถูกแล้วปิดประตูลงกลอนแน่นหนา ทุกคนจากไปแล้วเหลือเพียงความเงียบสงัดในห้องสกปรกแห่งนี้ หลี่ชิงหยานึกเจ็บใจที่ทำอะไรไม่สะดวกนัก นางครุ่นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวนเวียนไปมาอยู่หลายชั่วยามจนกระทั่งเผลอหลับไป

เงาร่างหนึ่งยืนอยู่บนต้นไม้ท่ามกลางแสงจันทร์มองดูสง่างามในชุดสีน้ำเงินเข้ม ภายใต้แสงจันทร์สลัวหากไม่สังเกตมักมองไม่เห็นเพราะดูกลมกลืนกับต้นไม้ใหญ่

"นายท่านกลับเถิดขอรับ"

เสียงหนึ่งอยู่ด้านข้างกระซิบบางเบาเป็นการเตือนว่าควรกลับได้แล้วทว่าเงาสูงสง่านั้นกลับนิ่งเฉย

"เจ้าคิดว่าอย่างไร"

เขาเอ่ยถามถึงพลางจ้องมองไปยังห้องทรุดโทรมด้านล่าง

"คิดอะไรหรือขอรับ"

อีกคนมองตามสายตาของเขาตอบคำถามขึ้นด้วยความมึนงง

"ไม่นึกเลยว่าจวนเสนาบดีหลี่จะมีแต่เรื่องสนุก ข้าชอบดู"

น้ำเสียงนุ่มนวลระคนขบขันเอ่ยขึ้นอย่างนึกสนุก ดวงตาฉายแววขี้เล่นวาบผ่านเพียงเล็กน้อยก็ปรับให้ดูปกติโดยไม่ทันสังเกต ครู่ต่อมาบุรุษทั้งคู่รั้งอยู่ตรงนั้นไม่นานก็หายไปกับความมืดมิดของยามราตรีกาล