"ตัวประกอบทะลุมิติขอพลิกกระดาน"

"ตัวประกอบทะลุมิติขอพลิกกระดาน"

last updateDernière mise à jour : 2026-06-09
Par:  มาตารดาComplété
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
Notes insuffisantes
35Chapitres
2.8KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ทะลุมิติมาเป็นสาวใช้ที่มีบทบรรยายแค่บรรทัดเดียว คือถูกโบยจนตายเพื่อเป็นแพะรับบาป! เวลาชีวิตเหลือ 30 วัน ทางรอดเดียวคือต้องใช้ 'พลังอ่านใจ' หาเงินเพื่อไถ่ตัว และยืมมือเจ้าพ่อตลาดมืดพลิกกระดานชีวิต"

Voir plus

Chapitre 1

บทนำ : บรรทัดเดียวที่ชี้เป็นชี้ตาย

我的少婦房東風韻猶存,她的女兒更是童顏巨乳。

我們住在同一個屋簷下,這晚電閃雷鳴,我躺在被窩裡,拿出房東女兒剛脫下的粉色小內褲準備洩火。

這小妮子直接推開我的房門,穿著薄薄的睡衣看著我。

我嚇了一跳,以為偷她小內褲被發現了。

誰知她竟然說道:「叔叔,今天打雷好嚇人,我媽媽不在家,能不能在你房間過夜?」

看著她睡褲裡的小凹陷,我還拿什麼小內褲啊。

直接把被子一掀。

「來叔叔被窩裡睡。」

……

我叫趙剛,四十多了還是單身。

缺少女人的陪伴,每天都寂寞得不行。

租了房東少婦的一間次臥,孤身一人在大城市裡送外賣。

這房東是個離異少婦,前夫出軌了,把房子留給了母女倆。

她一個人照顧孩子,在公司裡做小職員,根本入不敷出。

無奈之下只好把剩餘的一間房間租了出去。

剛一搬到這房間裡,我就感覺發財了。

這屋子裡不僅住著這位風韻猶存的單身少婦,還住著她的極品女兒林瑤。

更要命的是,林瑤上完中專就輟學在家,妥妥一個精神小妹。

每天穿著一身制服小JK,在家裡晃來晃去。

真像是島國片裡走出來的女主,那模樣簡直太清純了,兩顆波濤洶湧的大奶都快撐爆衣服了。

要不是房東把她關在家裡,我估摸著她就得下海。

這種精神小妹,什麼也不會,只能幹賣身不賣藝的活。

林瑤在家裡就打打遊戲,偶爾約幾個黃毛出去打撞球。

我白天跑外賣,晚上回來和一對母女花住。

她們洗過的內衣、絲襪,就晾在陽台上。

我可是一飽眼福,偶爾還會湊近聞聞味道。

這感覺比當她老公還爽啊,她老公可不敢對自己女兒有想法吧。

我卻能趁林瑤不注意,拿她的輕鬆熊小內褲,給自己降降火。

大城市裡的姑娘就是嫩,皮膚也白,就連穿過的髒衣服都是香香的。

房東少婦對我也不錯,平時我們吃飯都是在同一張桌子上。

我每天打掃一下衛生,洗個碗,儼然像是一家人。

她肯定不知道,我表面上規規矩矩,背地裡卻拿她們娘兒倆的貼身衣物發洩。

最近天氣熱了,林瑤在家裡穿得很清涼。

薄薄的睡衣非常透,甚至能看到裡面穿的是什麼顏色。

單身多年的我,看到這麼誘人的畫面,心裡的癢意像藤蔓爬滿全身。

真想嘗一嘗這種精神嫩妹是什麼滋味。

很快,機會就來了。

這天下暴雨,路上積水很深,我提前下班回來了。

剛到家換上乾淨衣服,一個炸雷把電給劈停了。

整個房間瞬間烏漆嘛黑的。

就在這時,忽然感覺到懷裡一軟,胸膛被兩片柔軟的肉鋪擠壓,香甜軟糯。

我忍不住伸出手抱住。

非常嬌嫩的身軀,一看就知道是林瑤。

她一個勁地往我身上鑽,小腹都壓到我那裡了,一股電流從尾椎骨直竄我腦門。

整個人都感覺到酥酥癢癢的。

真想抱起來使勁頂一頂。

可害怕房東少婦還在家裡,萬一看到這一幕可就完了。

我只能忍著渴望,把林瑤推開。

「瑤瑤,你抱錯人了,我不是你媽媽,我是叔叔啊。」

沒想到林瑤非但不拒絕,反而越抱越緊。

她好像很渴望男人的懷抱,頭都埋在我的胸膛裡,軟糯糯地黏在我身上。

這個年紀的少女非常缺愛,更何況林瑤還是單親家庭,缺少父愛。

所以特別依戀男人。

我雖然很享受,可也擔心房東小少婦看見,萬一不給我住了怎麼辦。

「瑤瑤別這樣,被你媽媽看見就不好了。」

林瑤軟糯地說道。

「不要嘛叔叔,我媽媽今天不在家,打雷好害怕。」

房東少婦不在家?這可便宜我了。

我雙手抱著林瑤,下半身故意往她身上頂,被她柔軟的小腹壓著。

別提有多爽了。

做夢都想嚐嚐少女的身子,今天可算是被我爽到了。

林瑤似乎也很享受這種感覺,她晃了晃身子,調整了一下站姿。

這一晃可不得了,小腹間的摩擦瞬間令我上頭。

一下子就漲了起來。

林瑤察覺到了異樣,不僅不退縮,反而是微微張開了雙腿。

喉嚨中發出一聲軟糯的低吟。

「嗯唔~」

我內心狂喜,這小妮子還沒嘗過男人的滋味吧,估計是頭一回碰到那裡。

我故意晃動下半身,享受著摩擦帶來的快感。
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
35
บทนำ : บรรทัดเดียวที่ชี้เป็นชี้ตาย
บทนำ : บรรทัดเดียวที่ชี้เป็นชี้ตายความเย็นเยียบของน้ำในต้นยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) แทงทะลุเข้าไปถึงกระดูกนิ้วมือที่บวมแดงและเต็มไปด้วยรอยปริแตกจากการแช่น้ำด่างขยี้ผ้า ขยับอย่างเชื่องช้าตามสัญชาตญาณ เสียงไม้กระดานซักผ้ากระทบกันดังเป็นจังหวะสะท้อนก้องไปทั่ว ‘เรือนซักล้าง’ อันชื้นแฉะและเหม็นอับของจวนตระกูลป่าย‘เวินซิงจื่อ’ ก้มหน้ามองเงาสะท้อนของตนเองในกะละมังไม้ซักผ้า ใบหน้าที่สะท้อนกลับมาซูบผอม ซีดเซียว และมีรอยช้ำจางๆ ที่โหนกแก้ม ดวงตาที่เคยสุกสกาวในโลกก่อน บัดนี้เหลือเพียงแววตาของคนที่กำลังถูกต้อนให้จนมุมนี่เป็นวันที่สามแล้ว... วันที่สามนับตั้งแต่เธอตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กสาววัยสิบหกปีที่มีชื่อและแซ่เดียวกันกับเธอตลอดสามวันที่ผ่านมา เวินซิงจื่อไม่ได้โวยวาย ไม่ได้กรีดร้องหาความจริงว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ เธอเพียงแค่ก้มหน้าทำหน้าที่ซักผ้ากองโต กัดฟันทนการทุบตีจากหัวหน้าแม่บ้าน และลอบสังเกตทุกสิ่งรอบตัวอย่างเงียบเชียบ ราวกับสัตว์เล็กๆ ที่กำลังประเมินอันตรายในป่าใหญ่จนกระทั่งเมื่อคืนนี้เอง... ที่เศษเสี้ยวความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมหลอมรวมเข้ากับความทรงจำของเธออย่างสมบูรณ์ และมั
Read More
บทที่ 1: ทุนรอนก้อนแรกจากหัวขโมย
บทที่ 1: ทุนรอนก้อนแรกจากหัวขโมยยามซวี (19.00 - 20.59 น.) ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปนานแล้ว แทนที่ด้วยความมืดมิดและลมหนาวที่พัดกรีดผิวหนังลานซักล้างที่เคยเต็มไปด้วยเสียงจอแจบัดนี้เงียบสงัด เวินซิงจื่อลากสังขารที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วกลับมายัง ‘เรือนนอนเตาผิง’ ซึ่งเป็นชื่อที่ฟังดูดีเกินจริง สำหรับห้องพักซอมซ่อที่อัดแน่นไปด้วยสาวใช้ระดับล่างกว่าสิบชีวิต กลิ่นอับชื้น เหงื่อไคล และกลิ่นดินโคลนลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้อง ซิงจื่อก็ตรงไปยังโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่ากลางห้อง บนนั้นมีตะกร้าสานใบเล็กที่เหลือเพียง ‘หมั่นโถวเย็นชืด’ สองลูกแข็งๆ วางทิ้งไว้ให้คนรั้งท้ายอย่างเธอเด็กสาวทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่ง คว้าหมั่นโถวที่แข็งจนแทบจะปาหัวสุนัขแตกมากัดกินอย่างไม่เกี่ยงงอน แม้รสชาติจะจืดชืดและฝืดคอจนต้องพยายามกลืนลงไปอย่างยากลำบาก แต่สำหรับร่างกายที่ทำงานหนักมาทั้งวันโดยไม่มีข้าวตกถึงท้องเลย นี่คือสิ่งต่อชีวิตชั้นดี‘ในโลกก่อน ฉันเคยกินสเต็กเนื้อวากิวจานละหลายพัน มาตอนนี้ต้องมากัดก้อนแป้งแข็งๆ … ชีวิตหนอชีวิต’ ซิงจื่อแค่นยิ้มเยาะตัวเองในใจ ขณะเคี้ยวหมั่นโถวช้าๆ ดวงตาดอกท้อของเธ
Read More
บทที่ 2: การเจรจากับสุนัขเฝ้าประตู
บทที่ 2: การเจรจากับสุนัขเฝ้าประตูยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) เสียงระฆังทองเหลืองหน้าเรือนพักบ่าวไพร่ดังเหง่งหง่าง ปลุกให้เหล่าสาวใช้ระดับล่างต้องงัวเงียตื่นขึ้นมาเผชิญกับความเป็นจริงอันโหดร้ายอีกครั้งเวินซิงจื่อลืมตาขึ้นท่ามกลางความสลัว เธอไม่ได้หลับลึกนัก สัมผัสเย็นเยียบของปิ่นหยกขาวที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อแนบเนื้อ คอยเตือนสติเธอตลอดคืนถึงเดิมพันชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง เด็กสาวรีบจัดการเสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อย ซ่อนสมบัติชิ้นแรกไว้ในจุดที่มิดชิดที่สุด ก่อนจะลุกขึ้นไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆสายตาของเธอลอบสังเกตชุนฮวา สาวใช้รุ่นพี่ตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าเบิกบานผิดปกติ นางแอบล้วงมือเข้าไปใต้เตียง คลำห่อผ้าไหมที่ซ่อนไว้ เมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งของวัตถุที่อยู่ด้านใน (ซึ่งซิงจื่อสลับเป็นก้อนหินเรียบร้อยแล้ว) ชุนฮวาก็ลอบยิ้มมุมปากอย่างมาดหมาย แล้วรีบเก็บที่นอนเตรียมตัวออกไปทำงาน‘รีบไปเถอะพี่สาว... หวังว่าตอนที่ท่านเปิดห่อผ้าออกดูหน้าเถ้าแก่โรงรับจำนำ คงจะไม่ช็อกจนหน้ามืดไปเสียก่อนนะ’ ซิงจื่อแค่นยิ้มในใจหน้าที่ของซิงจื่อในช่วงเช้าคือการรวบรวมขี้เถ้าจากเตาผิงและเศษขยะมูลฝอยจากเรือนซักล้าง นำใส่รถ
Read More
บทที่ 3: ละครฉากใหญ่ในเรือนซักล้าง
บทที่ 3: ละครฉากใหญ่ในเรือนซักล้างทันทีที่เสียงแผดร้องของชุนฮวาดังแว่วมาตามลม สมองของเวินซิงจื่อที่เคยเป็นถึงนักเจรจาระดับหัวกะทิก็ประมวลผลสถานการณ์ล่วงหน้าไปแล้วถึงสิบก้าวแปดตำลึงเงินในแขนเสื้อตอนนี้ไม่ใช่โชคลาภ แต่เป็น ‘ตั๋วสู่ปรโลก’สำหรับสาวใช้ระดับล่างที่ได้เบี้ยหวัดเดือนละไม่กี่ร้อยอีแปะ การมีเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ติดตัว หากถูกค้นเจอ ย่อมไม่พ้นถูกยัดข้อหาขโมยของเจ้านายอย่างไม่ต้องสงสัย เธอไม่โง่พอที่จะหอบเงินเดินดุ่มๆ เข้าไปในดงงูพิษที่กำลังแตกตื่นหรอกร่างบางรีบหักเลี้ยวรถเข็นไม้หลบเข้าไปทางด้านหลังของ ‘เรือนต้มน้ำ’ ซึ่งเป็นมุมอับสายตา ซิงจื่อกวาดสายตามองหาที่ซ่อนชั่วคราวอย่างรวดเร็ว สายตาไปสะดุดเข้ากับกองฟืนและเตาต้มน้ำเก่าที่ไม่ได้ใช้งานแล้ว เธอย่อตัวลง ดึงอิฐก้อนหนึ่งที่หลุดร่อนออกจากฐานเตา ซุกก้อนเงินแปดตำลึงเข้าไปในช่องว่างนั้นอย่างระมัดระวัง แล้วโกยเอาขี้เถ้าและเศษดินดำๆ มากลบปิดทับจนเนียนสนิทเมื่อจัดการลบร่องรอยที่มือเรียบร้อย เธอจึงสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าให้กลายเป็นสาวใช้ผู้ตื่นตระหนกและหวาดกลัว ก่อนจะสาวเท้าวิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในลานเรือนซักล้างสภาพภายในเรือนนอนเตาผิง
Read More
บทที่ 4: เส้นทางสายสุนัขลอดและโลกใบใหม่
บทที่ 4: เส้นทางสายสุนัขลอดและโลกใบใหม่ยามห้าย (21.00 - 22.59 น.) ราตรีสวัสดิ์ทอดตัวปกคลุมจวนตระกูลป่ายจนมืดมิด มีเพียงแสงจากโคมกระดาษที่แขวนอยู่ตามระเบียงทางเดินของเรือนเจ้านายเท่านั้นที่ยังคงสว่างไสว ทว่าในซอกหลืบของเรือนบ่าวไพร่ ทุกอย่างกลับจมดิ่งอยู่ในความเงียบงันและหนาวเหน็บเมื่อแน่ใจว่าเสียงลมหายใจของทุกคนในเรือนนอนเตาผิงราบเรียบสม่ำเสมอ เวินซิงจื่อก็ขยับตัวลุกขึ้น นางสวมเสื้อคลุมตัวเก่าที่บางเฉียบทับอีกชั้น แม้จะไม่อาจกันลมหนาวได้มากนัก แต่มันก็พรางตัวนางให้กลืนไปกับความมืดได้เป็นอย่างดีร่างบางลอบเร้นกายออกจากเรือนนอน ย่องฝีเท้าผ่านเรือนต้มน้ำไปยังมุมอับสายตาที่นางฝังเงินเอาไว้เมื่อตอนกลางวัน ซิงจื่อใช้กิ่งไม้เขี่ยขี้เถ้าและเศษดินออกอย่างระมัดระวัง หยิบเอาก้อนเงินหยวนเป่าจำนวนแปดตำลึงออกมาปัดฝุ่นผง แล้วซุกมันกลับเข้าไปในสาบเสื้อลึกสุดแนบกับผิวเนื้อ ความเย็นเยียบของก้อนเงินไม่ได้ทำให้นางหนาวสั่น แต่มันกลับเป็นเชื้อไฟชั้นดีที่โหมกระพือความหวังในการเอาชีวิตรอดเป้าหมายคืนนี้มีสองอย่าง... หนึ่งคือเก็บหนี้ก้อนสุดท้ายจากตาเฒ่าโก่ว และสองคือหาทางออกจากจวนนรกแห่งนี้!ซิงจื่ออาศัยควา
Read More
บทที่ 5: การประเมินราคาที่ไม่มีสิ่งของ
บทที่ 5: การประเมินราคาที่ไม่มีสิ่งของเสียงไม้บานประตูหนักอึ้งเสียดสีกับบานพับเหล็กดังเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู เมื่อเวินซิงจื่อออกแรงผลักประตูโรงรับจำนำตระกูลม่อเข้าไปทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู บรรยากาศภายในก็ราวกับตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง กลิ่นอับชื้นและคาวเลือดของตลาดมืดถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมของไม้จันทน์และกำยานชั้นดี แสงสว่างภายในไม่ได้มาจากคบเพลิงหยาบกระด้าง แต่มาจากไข่มุกราตรีเม็ดเขื่องที่ฝังอยู่ตามมุมเสา สาดแสงสีนวลตาให้เห็นการตกแต่งที่หรูหราทว่าแฝงไปด้วยความน่าเกรงขามเบื้องหน้าของนางคือ โต๊ะยาวไม้ซื่อถาน’ (ไม้เนื้อแข็งราคาสูง) ที่ถูกตีขึ้นสูงตระหง่านระดับอก มันเป็นความจงใจตามแบบฉบับของโรงรับจำนำโบราณ เพื่อกดข่มผู้มาเยือนให้รู้สึกต่ำต้อยและต้องเงยหน้าขึ้นมองผู้ประเมินราคาหลังลูกกรงไม้เหล็กที่กั้นอยู่เหนือโต๊ะยาว ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมสวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มกำลังยืนก้มหน้าดีดลูกคิดในมืออย่างรวดเร็ว เสียงลูกคิดกระทบกันดังแต๊กๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขาคือ ‘หลงจู๊เฉียน’ ผู้ดูแลคลังด้านหน้าของโรงรับจำนำแห่งนี้"ที่นี่ไม่รับซื้อเศษผ้าขี้ริ้วหรือของโจรไร้ราคา หากเจ้าหลงทางก็จงหันหล
Read More
บทที่ 6: ความลับของเรือนชั้นใน
บทที่ 6: ความลับของเรือนชั้นในยามโฉ่ว (01.00 - 02.59 น.) อากาศหนาวเหน็บจนน้ำค้างบนยอดหญ้าจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งเวินซิงจื่อมุดลอดช่องสุนัขกลับเข้ามาในเขตจวนตระกูลป่ายอย่างทุลักทุเล เสื้อคลุมตัวนอกเปื้อนโคลนและมีรอยขาดเพิ่มขึ้น แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่นางสนใจ มือเล็กสอดเข้าไปในอกเสื้อ สัมผัสกับตั๋วเงินมูลค่าหนึ่งร้อยตำลึงและป้ายหยกดำที่แผ่ไอเย็นเยียบ ความรู้สึกเหล่านั้นช่วยย้ำเตือนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในโรงรับจำนำตระกูลม่อไม่ใช่ความฝันนางลัดเลาะกลับมายังเรือนต้มน้ำร้างด้านหลังลานซักล้างอย่างเงียบเชียบ ทว่าครั้งนี้นางไม่ได้นำตั๋วเงินและป้ายหยกดำไปซ่อนไว้ในเตาอิฐเก่าเหมือนก้อนเงินหยวนเป่า สิ่งของมีค่าระดับนี้หากโดนความชื้นหรือหนูแทะคงจบสิ้นกันซิงจื่อล้วงเข็มและด้ายที่แอบจิ๊กมาจากตะกร้าของป้าหลิวเมื่อตอนกลางวัน จัดการเลาะตะเข็บซับในของ ‘เอี้ยมบังทรง’ (ชุดชั้นในโบราณ) ตัวที่เก่าที่สุดของนางออก ซุกตั๋วเงินพับเล็กๆ และป้ายหยกดำเข้าไป ก่อนจะเย็บปิดทับอย่างประณีตและแน่นหนาที่สุด แนบชิดติดกับผิวเนื้อตรงหน้าอก... สถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดคือสถานที่ที่ไม่มีใครกล้าค้นหลังจากจัดการซ่อนสมบัติเรียบร้อย นา
Read More
บทที่ 7: อานุภาพของป้ายหยกดำและตัวอย่างสินค้า
บทที่ 7: อานุภาพของป้ายหยกดำและตัวอย่างสินค้ายามห้าย (21.00 - 22.59 น.) เสียงเคาะเกราะไม้ของเวรยามดังแว่วมาจากที่ไกลๆ เวินซิงจื่อในชุดเสื้อคลุมสีเข้มตัวเดิมมุดลอดผ่านช่องสุนัขใต้กำแพงจวนออกมาได้อย่างคล่องแคล่วกว่าเมื่อคืน คืนนี้นางพกเงินสดติดตัวมาเพียงสิบตำลึงเงิน ส่วนเงินที่เหลือและตั๋วเงินร้อยตำลึงยังคงถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนใต้ชั้นกางเกงและเอี้ยมบังทรงเป้าหมายของนางในคืนนี้ไม่ใช่โรงรับจำนำตระกูลม่อ แต่เป็น ‘หอโอสถร้อยวิถี’ ร้านขายยาสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในเขตตลาดมืด ซึ่งตามข้อมูลที่นางแอบสืบมาจากพวกบ่าวไพร่ หอโอสถแห่งนี้ก็เป็นหนึ่งในเครือข่ายการค้าของตระกูลม่อเช่นกันเมื่อก้าวเข้าสู่เขตตลาดมืด ซิงจื่อดึงฮูดขึ้นคลุมศีรษะ เดินลัดเลาะผ่านฝูงชนที่พลุกพล่านกว่าเมื่อคืน ไม่นานนางก็มาหยุดอยู่หน้าร้านขายยาขนาดใหญ่สามคูหา กลิ่นสมุนไพรฉุนกึกผสมกับกลิ่นหอมเย็นๆ ลอยมาเตะจมูกภายในร้านมีลูกค้าประปราย เถ้าแก่ร่างผอมสูงท่าทางเจ้าเล่ห์กำลังยืนใช้ตาชั่งทองเหลืองชั่งสมุนไพรอยู่หลังเคาน์เตอร์ เมื่อเห็นซิงจื่อในสภาพเสื้อผ้าซอมซ่อเดินเข้ามา เขาก็เพียงแค่ปรายตามองด้วยหางตา"ยารักษาโรคหัด สมุนไพรแก้ฟกช้ำ
Read More
บทที่ 8: เหยื่อติดเบ็ดและปาฏิหาริย์ข้ามคืน
บทที่ 8: เหยื่อติดเบ็ดและปาฏิหาริย์ข้ามคืนยามเซิน (15.00 - 16.59 น.) ณ ห้องพักส่วนตัวของชุ่ยเอ๋อร์สาวใช้คนสนิทของคุณหนูใหญ่กระแทกประตูปิดลงอย่างหัวเสีย วันนี้นางเพิ่งถูกป่ายหว่านหรงปาถ้วยชาใส่จนหน้าผากแตกเป็นแผลซิบๆ โทษฐานที่หมอหลวงคนใหม่ก็ยังไม่สามารถรักษารอยแดงบนใบหน้าได้ ซ้ำร้ายตุ่มสิวหนองยังอักเสบเพิ่มขึ้นจนคุณหนูใหญ่กรี๊ดลั่นเรือน"โอ๊ย! ข้าจะบ้าตายอยู่แล้ว! ถ้าหน้ายังไม่หายก่อนงานเลี้ยงบุปผาแดง ข้าคงโดนโบยจนหลังลายแน่!" ชุ่ยเอ๋อร์บ่นกระปอดกระแปดขณะเดินไปหยิบตะกร้าผ้าของตนเองเพื่อจะเปลี่ยนชุดทว่าทันทีที่นางหยิบเสื้อคลุมตัวบนออก สายตาก็ปะทะเข้ากับโหลกระเบื้องเคลือบสีหยกใบเล็กจิ๋ว และเศษกระดาษที่ถูกผูกติดไว้ชุ่ยเอ๋อร์ขมวดคิ้ว ขยับเข้าไปใกล้แสงสว่างเพื่ออ่านข้อความบนกระดาษ เมื่อสายตาไล่ตามตัวอักษรที่ตวัดอย่างทรงพลัง ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนจากความงุนงง เป็นความตกตะลึง และกลายเป็นความโกรธเกรี้ยวในที่สุด"ห้าสิบตำลึงเงิน! ปล้นกันชัดๆ! ใครมันบังอาจเอาของพรรค์นี้มาซ่อนไว้ในตะกร้าข้า!"นางเตรียมจะปาโหลกระเบื้องนั้นทิ้งลงพื้น แต่สัญชาตญาณของการเอาชีวิตรอดกลับหยุดมือของนางไว้ ชุ่ยเอ๋อร์ค่
Read More
บทที่ 9: การร่วมทุนกับหมาป่าในเงามืด
บทที่ 9: การร่วมทุนกับหมาป่าในเงามืดข่าวลือเรื่อง ‘ยาเทวดา’ ของคุณหนูใหญ่แพร่สะพัดไปทั่วจวนตระกูลป่ายอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่งเพียงข้ามคืน รอยแดงและตุ่มหนองบนใบหน้างดงามของป่ายหว่านหรงก็ยุบลงไปกว่าครึ่ง คุณหนูใหญ่อารมณ์ดีจนตกรางวัลให้บ่าวไพร่ในเรือนหมู่ตานกันถ้วนหน้า ชุ่ยเอ๋อร์เดินเชิดหน้าชูตาประหนึ่งเป็นวีรสตรีผู้กอบกู้สถานการณ์ แม้ในใจจะแอบลอบกลืนเลือดเมื่อนึกถึงเงินเก็บยี่สิบตำลึงที่หายวับไปกับตาก็ตามเวินซิงจื่อก้มหน้าก้มตาซักผ้าอยู่มุมหนึ่งของลานซักล้าง ลอบฟังบทสนทนาของเหล่าสาวใช้ที่กำลังตื่นเต้นกับข่าวนี้ด้วยรอยยิ้มบางเบา‘โอสถพอกหน้าสูตรชาเขียวผสมไข่มุกหิมะ สรรพคุณเร่งการผลัดเซลล์ผิวและลดการอักเสบขั้นสุด... ของมันแน่อยู่แล้ว’ นางคิดในใจทว่าเงินห้าสิบตำลึงจากชุ่ยเอ๋อร์ เป็นเพียง ‘เงินก้อนเดียว’ การจะสูบเลือดสูบเนื้อจากสาวใช้คนสนิทต่อไปเรื่อยๆ ย่อมเป็นไปไม่ได้ เพราะชุ่ยเอ๋อร์หมดตัวแล้ว และคุณหนูใหญ่ก็คงไม่ยอมจ่ายเงินระดับนั้นบ่อยๆ ซิงจื่อตระหนักดีว่า หากต้องการเงินถึง 500 ตำลึงเงิน (50 ตำลึงทอง) ในเวลาที่เหลืออีกเพียง 26 วัน นางต้องเปลี่ยนจาก ‘การขายปลีก’ เป็
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status