"ตัวประกอบทะลุมิติขอพลิกกระดาน"

บทที่ 1: ทุนรอนก้อนแรกจากหัวขโมยยามซวี (19.00 - 20.59 น.) ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปนานแล้ว แทนที่ด้วยความมืดมิดและลมหนาวที่พัดกรีดผิวหนังลานซักล้างที่เคยเต็มไปด้วยเสียงจอแจบัดนี้เงียบสงัด เวินซิงจื่อลากสังขารที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วกลับมายัง ‘เรือนนอนเตาผิง’ ซึ่งเป็นชื่อที่ฟังดูดีเกินจริง สำหรับห้องพักซอมซ่อที่อัดแน่นไปด้วยสาวใช้ระดับล่างกว่าสิบชีวิต กลิ่นอับชื้น เหงื่อไคล และกลิ่นดินโคลนลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้อง ซิงจื่อก็ตรงไปยังโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่ากลางห้อง บนนั้นมีตะกร้าสานใบเล็กที่เหลือเพียง ‘หมั่นโถวเย็นชืด’ สองลูกแข็งๆ วางทิ้งไว้ให้คนรั้งท้ายอย่างเธอเด็กสาวทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่ง คว้าหมั่นโถวที่แข็งจนแทบจะปาหัวสุนัขแตกมากัดกินอย่างไม่เกี่ยงงอน แม้รสชาติจะจืดชืดและฝืดคอจนต้องพยายามกลืนลงไปอย่างยากลำบาก แต่สำหรับร่างกายที่ทำงานหนักมาทั้งวันโดยไม่มีข้าวตกถึงท้องเลย นี่คือสิ่งต่อชีวิตชั้นดี‘ในโลกก่อน ฉันเคยกินสเต็กเนื้อวากิวจานละหลายพัน มาตอนนี้ต้องมากัดก้อนแป้งแข็งๆ … ชีวิตหนอชีวิต’ ซิงจื่อแค่นยิ้มเยาะตัวเองในใจ ขณะเคี้ยวหมั่นโถวช้าๆ ดวงตาดอกท้อของเธ

บทที่ 3: ละครฉากใหญ่ในเรือนซักล้างทันทีที่เสียงแผดร้องของชุนฮวาดังแว่วมาตามลม สมองของเวินซิงจื่อที่เคยเป็นถึงนักเจรจาระดับหัวกะทิก็ประมวลผลสถานการณ์ล่วงหน้าไปแล้วถึงสิบก้าวแปดตำลึงเงินในแขนเสื้อตอนนี้ไม่ใช่โชคลาภ แต่เป็น ‘ตั๋วสู่ปรโลก’สำหรับสาวใช้ระดับล่างที่ได้เบี้ยหวัดเดือนละไม่กี่ร้อยอีแปะ การมีเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ติดตัว หากถูกค้นเจอ ย่อมไม่พ้นถูกยัดข้อหาขโมยของเจ้านายอย่างไม่ต้องสงสัย เธอไม่โง่พอที่จะหอบเงินเดินดุ่มๆ เข้าไปในดงงูพิษที่กำลังแตกตื่นหรอกร่างบางรีบหักเลี้ยวรถเข็นไม้หลบเข้าไปทางด้านหลังของ ‘เรือนต้มน้ำ’ ซึ่งเป็นมุมอับสายตา ซิงจื่อกวาดสายตามองหาที่ซ่อนชั่วคราวอย่างรวดเร็ว สายตาไปสะดุดเข้ากับกองฟืนและเตาต้มน้ำเก่าที่ไม่ได้ใช้งานแล้ว เธอย่อตัวลง ดึงอิฐก้อนหนึ่งที่หลุดร่อนออกจากฐานเตา ซุกก้อนเงินแปดตำลึงเข้าไปในช่องว่างนั้นอย่างระมัดระวัง แล้วโกยเอาขี้เถ้าและเศษดินดำๆ มากลบปิดทับจนเนียนสนิทเมื่อจัดการลบร่องรอยที่มือเรียบร้อย เธอจึงสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าให้กลายเป็นสาวใช้ผู้ตื่นตระหนกและหวาดกลัว ก่อนจะสาวเท้าวิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในลานเรือนซักล้างสภาพภายในเรือนนอนเตาผิง

บทที่ 5: การประเมินราคาที่ไม่มีสิ่งของเสียงไม้บานประตูหนักอึ้งเสียดสีกับบานพับเหล็กดังเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู เมื่อเวินซิงจื่อออกแรงผลักประตูโรงรับจำนำตระกูลม่อเข้าไปทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู บรรยากาศภายในก็ราวกับตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง กลิ่นอับชื้นและคาวเลือดของตลาดมืดถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมของไม้จันทน์และกำยานชั้นดี แสงสว่างภายในไม่ได้มาจากคบเพลิงหยาบกระด้าง แต่มาจากไข่มุกราตรีเม็ดเขื่องที่ฝังอยู่ตามมุมเสา สาดแสงสีนวลตาให้เห็นการตกแต่งที่หรูหราทว่าแฝงไปด้วยความน่าเกรงขามเบื้องหน้าของนางคือ โต๊ะยาวไม้ซื่อถาน’ (ไม้เนื้อแข็งราคาสูง) ที่ถูกตีขึ้นสูงตระหง่านระดับอก มันเป็นความจงใจตามแบบฉบับของโรงรับจำนำโบราณ เพื่อกดข่มผู้มาเยือนให้รู้สึกต่ำต้อยและต้องเงยหน้าขึ้นมองผู้ประเมินราคาหลังลูกกรงไม้เหล็กที่กั้นอยู่เหนือโต๊ะยาว ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมสวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มกำลังยืนก้มหน้าดีดลูกคิดในมืออย่างรวดเร็ว เสียงลูกคิดกระทบกันดังแต๊กๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขาคือ ‘หลงจู๊เฉียน’ ผู้ดูแลคลังด้านหน้าของโรงรับจำนำแห่งนี้"ที่นี่ไม่รับซื้อเศษผ้าขี้ริ้วหรือของโจรไร้ราคา หากเจ้าหลงทางก็จงหันหล

บทที่ 7: อานุภาพของป้ายหยกดำและตัวอย่างสินค้ายามห้าย (21.00 - 22.59 น.) เสียงเคาะเกราะไม้ของเวรยามดังแว่วมาจากที่ไกลๆ เวินซิงจื่อในชุดเสื้อคลุมสีเข้มตัวเดิมมุดลอดผ่านช่องสุนัขใต้กำแพงจวนออกมาได้อย่างคล่องแคล่วกว่าเมื่อคืน คืนนี้นางพกเงินสดติดตัวมาเพียงสิบตำลึงเงิน ส่วนเงินที่เหลือและตั๋วเงินร้อยตำลึงยังคงถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนใต้ชั้นกางเกงและเอี้ยมบังทรงเป้าหมายของนางในคืนนี้ไม่ใช่โรงรับจำนำตระกูลม่อ แต่เป็น ‘หอโอสถร้อยวิถี’ ร้านขายยาสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในเขตตลาดมืด ซึ่งตามข้อมูลที่นางแอบสืบมาจากพวกบ่าวไพร่ หอโอสถแห่งนี้ก็เป็นหนึ่งในเครือข่ายการค้าของตระกูลม่อเช่นกันเมื่อก้าวเข้าสู่เขตตลาดมืด ซิงจื่อดึงฮูดขึ้นคลุมศีรษะ เดินลัดเลาะผ่านฝูงชนที่พลุกพล่านกว่าเมื่อคืน ไม่นานนางก็มาหยุดอยู่หน้าร้านขายยาขนาดใหญ่สามคูหา กลิ่นสมุนไพรฉุนกึกผสมกับกลิ่นหอมเย็นๆ ลอยมาเตะจมูกภายในร้านมีลูกค้าประปราย เถ้าแก่ร่างผอมสูงท่าทางเจ้าเล่ห์กำลังยืนใช้ตาชั่งทองเหลืองชั่งสมุนไพรอยู่หลังเคาน์เตอร์ เมื่อเห็นซิงจื่อในสภาพเสื้อผ้าซอมซ่อเดินเข้ามา เขาก็เพียงแค่ปรายตามองด้วยหางตา"ยารักษาโรคหัด สมุนไพรแก้ฟกช้ำ

บทที่ 9: การร่วมทุนกับหมาป่าในเงามืดข่าวลือเรื่อง ‘ยาเทวดา’ ของคุณหนูใหญ่แพร่สะพัดไปทั่วจวนตระกูลป่ายอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่งเพียงข้ามคืน รอยแดงและตุ่มหนองบนใบหน้างดงามของป่ายหว่านหรงก็ยุบลงไปกว่าครึ่ง คุณหนูใหญ่อารมณ์ดีจนตกรางวัลให้บ่าวไพร่ในเรือนหมู่ตานกันถ้วนหน้า ชุ่ยเอ๋อร์เดินเชิดหน้าชูตาประหนึ่งเป็นวีรสตรีผู้กอบกู้สถานการณ์ แม้ในใจจะแอบลอบกลืนเลือดเมื่อนึกถึงเงินเก็บยี่สิบตำลึงที่หายวับไปกับตาก็ตามเวินซิงจื่อก้มหน้าก้มตาซักผ้าอยู่มุมหนึ่งของลานซักล้าง ลอบฟังบทสนทนาของเหล่าสาวใช้ที่กำลังตื่นเต้นกับข่าวนี้ด้วยรอยยิ้มบางเบา‘โอสถพอกหน้าสูตรชาเขียวผสมไข่มุกหิมะ สรรพคุณเร่งการผลัดเซลล์ผิวและลดการอักเสบขั้นสุด... ของมันแน่อยู่แล้ว’ นางคิดในใจทว่าเงินห้าสิบตำลึงจากชุ่ยเอ๋อร์ เป็นเพียง ‘เงินก้อนเดียว’ การจะสูบเลือดสูบเนื้อจากสาวใช้คนสนิทต่อไปเรื่อยๆ ย่อมเป็นไปไม่ได้ เพราะชุ่ยเอ๋อร์หมดตัวแล้ว และคุณหนูใหญ่ก็คงไม่ยอมจ่ายเงินระดับนั้นบ่อยๆ ซิงจื่อตระหนักดีว่า หากต้องการเงินถึง 500 ตำลึงเงิน (50 ตำลึงทอง) ในเวลาที่เหลืออีกเพียง 26 วัน นางต้องเปลี่ยนจาก ‘การขายปลีก’ เป็