"ตัวประกอบทะลุมิติขอพลิกกระดาน"

บทนำ : บรรทัดเดียวที่ชี้เป็นชี้ตาย

ความเย็นเยียบของน้ำในต้นยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) แทงทะลุเข้าไปถึงกระดูก

นิ้วมือที่บวมแดงและเต็มไปด้วยรอยปริแตกจากการแช่น้ำด่างขยี้ผ้า ขยับอย่างเชื่องช้าตามสัญชาตญาณ เสียงไม้กระดานซักผ้ากระทบกันดังเป็นจังหวะสะท้อนก้องไปทั่ว ‘เรือนซักล้าง’ อันชื้นแฉะและเหม็นอับของจวนตระกูลป่าย

‘เวินซิงจื่อ’ ก้มหน้ามองเงาสะท้อนของตนเองในกะละมังไม้ซักผ้า ใบหน้าที่สะท้อนกลับมาซูบผอม ซีดเซียว และมีรอยช้ำจางๆ ที่โหนกแก้ม ดวงตาที่เคยสุกสกาวในโลกก่อน บัดนี้เหลือเพียงแววตาของคนที่กำลังถูกต้อนให้จนมุม

นี่เป็นวันที่สามแล้ว... วันที่สามนับตั้งแต่เธอตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กสาววัยสิบหกปีที่มีชื่อและแซ่เดียวกันกับเธอ

ตลอดสามวันที่ผ่านมา เวินซิงจื่อไม่ได้โวยวาย ไม่ได้กรีดร้องหาความจริงว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ เธอเพียงแค่ก้มหน้าทำหน้าที่ซักผ้ากองโต กัดฟันทนการทุบตีจากหัวหน้าแม่บ้าน และลอบสังเกตทุกสิ่งรอบตัวอย่างเงียบเชียบ ราวกับสัตว์เล็กๆ ที่กำลังประเมินอันตรายในป่าใหญ่

จนกระทั่งเมื่อคืนนี้เอง... ที่เศษเสี้ยวความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมหลอมรวมเข้ากับความทรงจำของเธออย่างสมบูรณ์ และมันทำให้เธอค้นพบความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการเป็นทาสรับใช้

ที่นี่ไม่ใช่แค่ยุคโบราณที่ไม่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์ แต่มันคือโลกในนิยายเรื่อง ‘เล่ห์รักตำหนักบูรพา’ นิยายชิงอำนาจสุดดราม่าที่เธอเคยอ่านผ่านตาเมื่อเดือนก่อน!

หากสวรรค์ให้เธอทะลุมิติมาเป็นนางเอกผู้เก่งกาจ หรือแม้แต่นางร้ายผู้มีอำนาจล้นฟ้า อย่างน้อยเธอก็คงมีไพ่ในมือให้พอสู้กลับได้บ้าง แต่นี่อะไร...

เวินซิงจื่อหลับตาลง ภาพตัวอักษรในหน้านิยายบทที่สี่สิบห้าผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน ราวกับถูกสลักไว้ด้วยมีดอาบเลือด

‘เหตุการณ์วางยาพิษในงานเลี้ยงบุปผาแดงถูกเปิดโปง ทว่าหลักฐานทั้งหมดกลับชี้ไปที่เรือนซักล้าง เวินซิงจื่อ สาวใช้ระดับล่างผู้โชคร้ายถูกลากตัวมายังลานกว้าง นางถูกทุบตีด้วยไม้พลองจนเนื้อแตก เลือดสาดกระเซ็นเปื้อนลานหิน เสียงกรีดร้องขอความเมตตาเงียบหายไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย... นางเป็นเพียงแพะรับบาปที่ถูกคุณหนูใหญ่ป่ายหว่านหรงเหยียบย่ำเพื่อเอาตัวรอด’

ใช่... บรรทัดเดียว... ทั้งเรื่องมีชื่อของ ‘เวินซิงจื่อ’ ปรากฏอยู่เพียงแค่บรรทัดเดียวเท่านั้น!

"นังซิงจื่อ! มัวเหม่อหาบิดาเจ้าหรืออย่างไร! ผ้ากองนั้นของฮูหยินรอง หากซักไม่เสร็จก่อนตะวันตรงหัว วันนี้เจ้าไม่ต้องกินข้าว!"

เสียงแหลมปรี๊ดของ ‘ป้าหลิว’ หญิงวัยกลางคนร่างท้วมผู้คุมเรือนซักล้างดังแหวกอากาศมาแต่ไกล ก่อนที่แส้หวายเส้นเล็กจะฟาดลงมาที่กลางหลังของเด็กสาวอย่างไม่ออมแรง

เพียะ!

"โอ๊ย!"

เวินซิงจื่อสะดุ้งสุดตัว ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนน้ำตาแทบเล็ด แต่เธอรีบก้มหน้าซ่อนแววตาแข็งกร้าวเอาไว้ แล้วแกล้งทำตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

"ขะ... ข้าจะรีบซักเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะป้าหลิว ข้าผิดไปแล้ว" เสียงของเธอสั่นเครือ แหบพร่า ฟังดูน่าสมเพชตามแบบฉบับของสาวใช้หัวอ่อน

ป้าหลิวกระชากแขนเสื้อของซิงจื่ออย่างแรงจนร่างบางแทบถลาไปข้างหน้า มือหยาบกร้านของนางบีบลงบนต้นแขนของเด็กสาวอย่างจงใจสร้างความเจ็บปวด

แต่ในเสี้ยววินาทีที่ผิวหนังของทั้งสองสัมผัสกันนั้นเอง...

[ติ๊ง!]

เสียงบางอย่างคล้ายหยดน้ำกระทบผิวน้ำดังขึ้นในโสตประสาทของเวินซิงจื่อ ตามมาด้วยเสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในหัว... ซึ่งไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นเสียงความคิด!

‘นังเด็กนี่หน้าตาน่ารังเกียจชะมัด ปล่อยให้ทำงานหนักจนตายไปก็ดี แม่นมจ้าวสั่งมาแล้วว่าให้หาตัวตายตัวแทนเผื่อไว้สำหรับแผนการเดือนหน้า นังซิงจื่อนี่แหละเหมาะที่สุด ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่มีใครเหลียวแล ตายไปสักคนจวนนี้ก็ไม่สะเทือน’

ดวงตาของเวินซิงจื่อเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยภายใต้เส้นผมที่ปรกหน้า

พลังอ่านใจ... ตลอดสามวันที่ผ่านมา เธอเพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกตินี้เมื่อวานซืน ทุกครั้งที่มีการสัมผัสทางกายโดยตรงกับบุคคลอื่น เธอจะได้ยินเสียงความคิดในใจของคนคนนั้น ไม่ใช่ทุกเรื่องที่คิด แต่เป็น ‘เจตนาเบื้องลึก’ ที่เกี่ยวข้องกับตัวเธอในขณะนั้น

เวินซิงจื่อลอบสูดหายใจลึก ข่มความตื่นตระหนกเอาไว้ ปล่อยให้ป้าหลิวด่าทอและผลักร่างเธอจนล้มลงไปกองกับพื้นเปียกแฉะ ก่อนที่หญิงร่างท้วมจะเดินสะบัดก้นจากไป

เด็กสาวยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า น้ำเย็นเฉียบซึมผ่านเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อจนหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ แต่มันกลับทำให้สติของเธอแจ่มชัดยิ่งขึ้น

ในนิยาย งานเลี้ยงบุปผาแดงจะจัดขึ้นในอีกสามสิบวันข้างหน้า นั่นหมายความว่า... นาฬิกาทรายแห่งชีวิตของเธอได้เริ่มนับถอยหลังแล้ว

เวลาเหลือแค่ 30 วัน สถานะปัจจุบัน: ทาสเรือนซักล้างที่ไม่มีอำนาจต่อรองใดๆ เงินเก็บ: ไม่มีสักอีแปะเดียว หนทางเดียวที่จะรอดพ้นจากการเป็นแพะรับบาปและเดินออกจากจวนนรกแห่งนี้ได้อย่างถูกกฎหมาย คือการจ่ายค่า ‘ไถ่ถอนสัญญาตัว’ ซึ่งมีมูลค่าสูงถึง 50 ตำลึงทอง!

สำหรับสาวใช้ที่ได้เบี้ยหวัดเดือนละไม่ถึงครึ่งตำลึงเงิน การหาเงิน 50 ตำลึงทองในเวลา 30 วัน เป็นเรื่องที่เพ้อฝันยิ่งกว่าการปีนบันไดขึ้นไปเด็ดดาว

เวินซิงจื่อยื่นมือที่สั่นเทาและแดงก่ำลงไปในน้ำเย็นจัดอีกครั้ง คว้าเสื้อผ้าไหมเนื้อดีของฮูหยินรองขึ้นมาขยี้ ทว่าคราวนี้... มุมปากที่เคยเม้มแน่นด้วยความหวาดกลัว กลับค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

ในโลกก่อน เธอคือคนที่ไต่เต้าจากเด็กกำพร้าข้างถนนจนกลายเป็นนักเจรจาต่อรองผู้ไร้พ่าย ในเมื่อสวรรค์ส่งเธอมาตาย พร้อมกับมอบพลังในการสอดแนมความคิดคนมาให้...

‘อยากให้ฉันเป็นแพะรับบาปงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ’

ดวงตาดอกท้อที่เคยหม่นหมอง บัดนี้ทอประกายวาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายที่ตื่นจากการหลับใหล

การต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด... การพลิกกระดานชะตากรรมของตัวประกอบบรรทัดเดียว... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว