เอาใจคุณหนูใหญ่

หลังจากที่สองคนแม่ลูกหารือกันหลี่เจินไม่เสียเวลาเปล่า นางหาเรื่องมากลั่นแกล้งหลี่ชิงหยาตามความถนัดเหมือนที่เคยทำมา

"ลี่เจียว เจ้าทำความสะอาดห้องของข้าแล้วหรือยัง"

ลี่เจียวที่เคยหยิ่งยโสว่าตนเป็นคนสนิทของคุณหนูรองก้มหน้างุด หลังจากโดนคุณหนูถีบเมื่อวานวันนี้นางจึงค่อนข้างพูดน้อยและถ่อมตัว

"ทำเสร็จแล้วเจ้าค่ะ"

"ดีมาก ขยับมาใกล้ ๆ ข้า"

คุณหนูอารมณ์แปรปรวนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายลี่เจียวกล้า ๆ กลัว ๆ ขยับเข้าไปใกล้ นางไม่มั่นใจแล้วว่าตอนนี้คุณหนูจะโมโหขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุหรือไม่

หลี่เจินยกมือป้องปากกระซิบข้างหูลี่เจียว ความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายสิ้นไปนางฉีกยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจเอ่ยขึ้นว่า

"คุณหนูสบายใจได้เจ้าค่ะ บ่าวจะตั้งใจทำงานเต็มที่"

หลี่เจินยิ้มแย้มส่งสัญญาณลี่เจียวไม่รอช้าหมุนกายวิ่งไปยังห้องครัวทันที ไม่นานก็มาถึง ไม่พบใครอยู่ข้างในนางจึงเข้าไปจัดการตามคำสั่งจัดถ้วยอาหารใส่ถาดแล้วยกออกไป

ศัตรูตัวฉกาจของเจ้านายก็เป็นของนางด้วย เมื่อวานถูกหลี่ชิงหยาทำให้เจ็บทั้งกายและใจวันนี้นางจะทวงคืนความแค้นของเมื่อวานคืนมาให้จงได้

หลี่ชิงหยานั่งอยู่ในห้องนางมิได้ออกไปไหนหลังจากรับรู้เรื่องราวตระกูลหยาง โทษตัวเองที่ไม่เชื่อฟังจนกระทั่งสูญเสียทุกอย่าง ดวงตากลมสุกใสเหม่อมองออกไปด้านนอก นางควรเริ่มต้นจากตรงไหนดี การอยู่ที่จวนเสนาบดีแห่งนี้หากยังมีสถานะต่ำต้อยยิ่งกว่าทาสนางคงหาหนทางในการทำเรื่องสำคัญยากยิ่ง

ไป๋เหนียงและหลี่เจินเป็นที่โปรดปรานของหลี่จือหลิน แล้วนางเล่าเห็นทีตำแหน่งคุณหนูใหญ่คงไม่มีความหมายหากยังเป็นเช่นนี้อยู่ สถานะของไป๋เหนียงเป็นถึงฮูหยิน ทั้งสูงส่งและมั่นคงนางควรทำเช่นไรดีถึงจะโค่นล้มสองแม่ลูกลงได้ หลี่ชิงหยาไม่เชื่อว่าสองคนนั้นจะปล่อยนางไปเรื่อย ๆ ครั้งหลังสุดโบยนางหมายเอาชีวิตจนตายมาแล้วครั้งหนึ่งพวกนางย่อมไม่รามือง่าย ๆ แน่ นางไม่ควรปล่อยให้ศัตรูได้มีโอกาสอีกหาไม่แล้วคนที่ไม่เหลือแม้แต่ชีวิตที่สองก็คือตัวนางเอง

การได้รับโอกาสครั้งนี้นางจะใช้ให้คุ้มค่า นางจะมีชีวิตอยู่เพื่อแก้แค้นเท่านั้นส่วนเรื่องอื่นนางล้วนไม่ต้องการ วิธีการใดที่ทำให้มีทางรอดนางยินดีฟันฝ่าเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย

ประตูห้องเปิดออกทำลายความเงียบลง หลี่ชิงหยาตื่นจากภวังค์แล้วลุกขึ้นไปดู แท้ที่จริงผู้มาเยือนก็คือลี่เจียวเดินยิ้มหวานถือถาดเข้ามา นางวางถาดอาหารลงบนโต๊ะด้วยกิริยานอบน้อมผิดแผกไปจากเมื่อวาน หลี่ชิงหยามองดูทุกการกระทำอย่างละเอียดไม่ไว้ใจสถานการณ์แต่นางก็เพียงนิ่งสงบ

"บ่าวนำอาหารมาให้เพื่อเป็นการขอโทษคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ ความผิดเมื่อวานบ่าวสมควรโดนลงโทษแล้ว"

หลี่ชิงหยาคิดว่าลี่เจียวพูดผิดนางควรพูดว่าสมควรตายต่างหาก

"ขอบใจเจ้ามาก ช่างมันเถอะออกไปได้แล้ว"

ลี่เจียวทำท่าอิดออดพูดอย่างนอบน้อม

"มิได้เจ้าค่ะ บ่าวจะคอยดูแลคุณหนูกินข้าวเสร็จถึงจะวางใจได้เจ้าค่ะ"

หลี่ชิงหยายิ้มบางนั่งลงที่โต๊ะเปิดฝาออก กลิ่นบูดเน่าของอาหารชวนอาเจียนโชยมาปะทะจมูกของนาง หลี่ชิงหยาทนกลิ่นไม่ไหวต้องเบือนหน้าหนีในทันที ลี่เจียวลอบยิ้มสะใจคิดถึงคำสั่งของหลี่เจินที่กำชับเป็นมั่นเป็นเหมาะ

'ยืนเฝ้ามันกินจนหมดแล้วค่อยกลับมา หากมันไม่กินส่งสัญญาณให้คนมารายงานข้า แล้วข้าจะไปทำให้มันกินลงท้องให้หมดเอง'

หลี่ชิงหยาขยับออกห่างถาดอาหารพลางยกมือปิดจมูก ลี่เจียวเห็นว่านางไม่ยอมกินแน่แล้วจึงทำมือให้คนข้างนอกที่ยืนเฝ้าประตู สาวรับใช้คนนั้นเข้าใจและวิ่งไปเรือนของหลี่เจินทันที

"เอาออกไปเถอะ ข้ายังไม่หิว"

หลี่ชิงหยาลุกขึ้นสั่งให้ลี่เจียวยกถาดออกไปทว่าคนรับใช้ของหลี่เจินกลับยืนพูดเสียงเบาอย่างอ่อนน้อมเช่นเดิม

"มิได้เจ้าค่ะ หากบ่าวยกถาดที่มีอาหารออกไปบ่าวจะโดนทำโทษที่บกพร่องต่อหน้าที่เจ้าค่ะ"

ลี่เจียวพูดเสียงเศร้าพลางทำหน้าสลดลงราวกับว่าถ้านางดูแลคุณหนูใหญ่ไม่ดีนางก็ไม่อาจอยู่อย่างสงบสุขได้

"เจ้าเอาเอาหารมาไม่ดูเลยหรือว่ามันกินไม่ได้"

หลี่ชิงหยาถามขึ้นไร้อารมณ์โกรธเกรี้ยวแววตาดูว่างเปล่าคาดเดาความรู้สึกลำบาก

"ไม่ ไม่เจ้าค่ะ มีคนจัดมาให้บ่าวยืนรอด้านนอกเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นรึ แล้วตอนนั้นใครเป็นคนจัดการให้เจ้า"

หลี่ชิงหยาไม่ท้อถอยไล่ต้อนลี่เจียวไปเรื่อย ๆ นางก้มหน้าลงสายตาหลุกหลิกคิดหาทางออกให้เร็วที่สุด หากนางโยนความผิดให้ใครสักคนก็คงไม่เป็นไรกระมังเพราะนางมีบารมีคุณหนูคุ้มกะลาหัวอยู่

"ข้าไปเจอซือซืออยู่ในครัวพอดีเจ้าค่ะ บอกนางว่าจัดอาหารให้คุณหนูใหญ่ นางหายเข้าไปสักพักก็ยกถาดออกมาให้เจ้าค่ะ"

ซือซือเป็นคนเช่นไรหลี่ชิงหยาไม่อาจรู้แต่ลี่เจียวกล้าป้ายสีนางลับหลังได้เลือดเย็นเช่นนี้ นับว่าบ่าวคนนี้กล้าหาญและมั่นใจอยู่พอตัวว่ามีคนหนุนหลังที่แข็งแกร่ง หลี่ชิงหยาจึงเล่นตามน้ำรับฟังคำโป้ปดของลี่เจียวไปเรื่อย ๆ

"ไปเรียกซือซือมาหาข้า"

ลี่เจียวกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจผงกหัวสองสามทีแล้ววิ่งออกไปตามหาซือซือ ไม่คิดว่าในที่สุดนางก็หลอกหลี่ชิงหยาหน้าโง่ได้สำเร็จ

ผ่านไปไม่นานลี่เจียวก็พาตัวซือซือมาหาหลี่ชิงหยา ซือซือเดินมาด้วยใบหน้าสุดมึนงง นางกำลังทำความสะอาดสวนดอกไม้จู่ ๆ ลี่เจียวก็มาตามและพามาที่นี่

"คุณหนูใหญ่มีเรื่องใดกับบ่าวเจ้าคะ"

ท่าทางของซือซือถ่อมตนไร้ความยโสโอหังในท่าทีเหมือนลี่เจียว หลี่ชิงหยามองนางแวบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสบาย ๆ ว่า

"เจ้าเป็นคนจัดอาหารในถาดให้ข้าหรือ"

ซือซือโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวันตามสัญชาตญาณพร้อมส่ายศีรษะแรง ๆ นางยังไม่ทราบสาเหตุที่ถูกเรียกตัวและไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นการแสดงออกจึงดูออกได้ง่ายเป็นธรรมชาติ

"ไม่เจ้าค่ะ วันนี้บ่าวยังไม่เข้าไปในห้องครัวเลยเจ้าค่ะ"

ไม่ว่าจะถูกเรียกมาตำหนิหรือตกรางวัลซือซือก็ไม่ฉกฉวยโอกาสแสวงหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง นางพูดตามความสัตย์จริงที่หลี่ชิงหยาสัมผัสได้ ลี่เจียวถลึงตาใส่ซือซือเป็นการข่มขู่นาง ซือซือจึงหยุดพูดก้มหน้าลงเพราะความหวาดกลัว

"เจ้าเป็นคนยกถาดมาให้ข้าเองนะทำไมพูดปดเช่นนี้"

ลี่เจียวส่งสายตาดุดันข่มขู่พูดกัดฟันกดเสียงต่ำ ซือซือมองนางด้วยความหวาดหวั่นใคร ๆ ต่างก็เกรงกลัวลี่เจียวกันทั้งนั้น นางเป็นคนสนิทของหลี่เจินผู้นับว่ามีความสำคัญต่อนายท่าน ไม่ว่าจะทำผิดกรือถูกหากลี่เจียวใส่ความขึ้นมาก็ต้องก้มหน้ายอมรับอยู่ดี

"เจ้าสองคน บังอาจโกหกข้าหรือ!"

หลี่ชิงหยาขึ้นเสียงข่มขู่ ลี่เจียวแสร้งทำท่าทางหวาดกลัวส่วนซือซือยิ่งไม่ต้องพูดถึง นางหดคอกลัวจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนีไปแล้ว

"มิกล้าเจ้าค่ะ บ่าวไม่ได้โกหกจริง ๆ เจ้าค่ะ"

ลี่เจียวยืนกรานปฏิเสธถ่วงเวลารอหลี่เจินมาถึง เมื่อนั้นนางก็ไม่ต้องแสดงละครอีกต่อไปแล้ว

"เรือนนี้เกิดเรื่องวุ่นวายใดขึ้น"

หลี่เจินเดินมาถึงได้จังหวะเหมาะเจาะลี่เจียวที่เกือบหมดหนทางรู้สึกโล่งอกที่นางไม่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนอ่อนน้อมกับหลี่ชิงหยาอีกต่อไป ทั้งสามคนหันหน้าไปมองต้นเสียงพบหลี่เจินกำลังเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าเข้ามาหา

"หลี่ชิงหยาเจ้าจะทำอะไรอีก"

หลี่เจินส่งสายตาเหยียดหยามหลี่ชิงหยาพูดอย่างไม่ไว้ใจ

"น้องหญิง เจ้าก็เห็นอยู่ว่าข้ายังไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง"

หลี่ชิงหยาคาดไว้ว่าการที่หลี่เจินมาที่นี่อาจนัดแนะกับลี่เจียวหาเรื่องนางเอาไว้แล้ว

"เจ้าเรียกใช้งานลี่เจียวหรือ นางเป็นคนของข้า มันสมควรแล้วหรือที่มายืนรอฟังคำสั่งจากเจ้าเช่นนี้"

หลี่เจินผินหน้ามองลี่เจียวและต่อว่าหลี่ชิงหยาไม่คิดเกรงใจแม้แต่น้อย ยกมือกอดอกเชิดหน้าเดินเข้ามาใกล้นางอีกเล็กน้อย

"คนอย่างเจ้าก็ไม่ต่างจากบ่าวไพร่ในเรือน ชาตินี้ทั้งชาติเจ้าก็ไม่มีปัญญามีคนรับใช้ข้างกายหรอก ไม่ต้องอ้างสิทธิ์ชอบธรรมใดทั้งสิ้นเพราะถึงอย่างไรท่านพ่อก็ไม่ใส่ใจเจ้าจำเอาไว้!"

หลี่ชิงหยาคาดว่าหลี่เจินคงมาผิดจุดประสงค์ นางจึงชี้ไปที่ถาดอาหารบูดเน่าบนโต๊ะ

"แล้วที่คนของเจ้ายกอาหารเยี่ยงนี้มาให้ข้าเล่า เรียกว่าอย่างไรคงไม่ได้หวังดีถึงขนาดให้ข้าสุขสบายหรอกนะ"

หลี่ชิงหยาพูดประเด็นสำคัญ หลี่เจินยื่นคอออกไปดูพลางย่นจมูกถอยออกมาอย่างรังเกียจ

"ไม่จริงเจ้าค่ะคุณหนู หลี่ชิงหยาใส่ความบ่าว คนที่ทำคือซือซือต่างหากเจ้าค่ะ"

ลี่เจียวเข้ามาประจบฟ้องเจ้านายพร้อมชี้มือไปที่ซือซือที่ทำหน้าตาตื่นยิ่งกว่าเดิม

"ทำไมเจ้าถึงได้ยกอาหารพวกนี้มา"

เมื่อหลี่เจินถามลี่เจียวก็เริ่มเล่นตามบทบาทที่ตระเตรียมกันมา

"ข้ากำลังจะเดินไปหาคุนหนูเหมือนทุกวัน นางเดินมาจากไหนไม่รู้เรียกให้บ่าวไปยกอาหารมาให้ถึงที่นี่เจ้าค่ะ บ่าวถูกข่มเหงเมื่อวานนี้ก็มิกล้าขัดขืน นางข่มขู่ว่าจะเอาเรื่องไปฟ้องนายท่านบ่าวกลัวก็เลยทำตามคำสั่งเจ้าค่ะ ไม่คิดว่าเรื่องจะลงเอยเช่นนี้"

ลี่เจียวแสดงท่าทางน่าสงสารต่อหน้าหลี่เจินใส่ความหลี่ชิงหยาเต็มประตู นางแค่นเสียงครั้งหนึ่งให้ความเสแสร้งของลี่เจียว ช่างเล่นละครได้สมบทบาทดีจริง ๆ หลี่เจินได้ฟังคำสอพลอของลี่เจียว นางจ้องมองหลี่ชิงหยา ดวงตาฉายประกายชิงชังออกมาชัดเจนไม่ปกปิดเลยแม้แต่น้อย

"เจ้าทำเยี่ยงนี้กับคนของข้าแสดงว่าเจ้าอยากตายใช่หรือไม่ ลี่เจียวเป็นคนรับใช้ชั้นสูงประจำตัวข้า การที่เจ้าเรียกใช้งานนางเท่ากับประกาศเป็นศัตรูของข้า อยู่ดี ๆ ไม่ชอบเจ้ามันชอบให้ข้าทุบตีถึงจะพอใจหรือ ข้ากับท่านแม่น่าจะตีเจ้าให้ตาย ๆ ไปซะจะได้ไม่ทำตัวโอหังยืนบนหัวข้าเช่นนี้"

ความโกรธแค้นผสมผสานความเกลียดชังที่มีมาก่อนหน้านี้ส่งผลให้หลี่เจินอารมณ์พลุ่งพล่านได้ง่ายดาย พวกนางมาหาเรื่องหลี่ชิงหยาแสร้งทำเป็นว่านางใช้คนไม่เกรงใจเจ้านายคลับคล้ายว่ากำลังเหยียบหน้าตนเองอยู่

เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่เป็นศักดิ์ศรีที่ต้องปกป้องสำหรับหลี่เจิน หลี่ชิงหยารังแกคนของนางแล้วยังเรียกใช้งานเป็นการส่วนตัวไม่ให้เรียกว่าชั่วช้าแล้วจะให้เรียกว่าอะไร หลี่เจินปรี่เข้าหาหลี่ชิงหยาหมายจะทำร้ายร่างกายเหมือนเช่นทุกครั้ง

"ช้าก่อน แล้วเรื่องอาหารพวกนี้จะว่าอย่างไร มาถึงเจ้าก็พล่ามไม่หยุด ดูเสียบ้างว่าคนของเจ้าทำอะไรกับข้าบ้าง"

นางชี้มือไปที่ถาดอาหารในสภาพดูไม่ได้ให้ดู หลี่เจินหยุดชะงักมองหน้ากับลี่เจียวและทั้งคู่ก็ปราดเข้าหาหลี่ชิงหยาพร้อมกัน หลี่ชิงหยาอาศัยความว่องไวกว่าหลบหลีกได้ทันหลี่เจินที่พุ่งไปสุดตัวเสียหลักเซไปที่ถาดอาหารบนโต๊ะ หน้าสวยของนางจุ่มลงที่ถาดอาหารเลอะใบหน้าและเนื้อตัวส่งกลิ่นเหม็นเน่าโชยไปทั้งห้อง ลี่เจียวเห็นท่าไม่ดีดึงคุณหนูของนางอออกมาห่าง ๆพลางเบือนหน้าหนี

"กรี๊ด! นี่มันอะไรถึงเหม็นขนาดนี้"

หลี่เจินรับสภาพตัวเองเปื้อนคราบอาหารไม่ได้เอาแต่ส่งเสียงร้องออกมา ลี่เจียวถอดเสื้อด้านนอกของตัวเองเช็ดให้นางพลางกระซิบกระซาบ

"คุณหนูถอยก่อนเจ้าค่ะ"

พลางเหลือบมองหลี่ชิงหยาที่ยืนทำหน้าตกตะลึงอยู่ด้านข้าง

"น้องหญิงเจ็บตรงไหนหรือไม่ ข้าจะห้ามก็ห้ามไม่ทัน ใครจะรู้ว่าจู่ ๆ เจ้าก็อยากกอดข้าไม่บอกไม่กล่าวเสียอย่างนั้น"

หลี่ชิงหยาทำหน้าใสซื่อพูดด้วยเสียงน่ารักยิ่งทำให้หลี่เจินเดือดดาลกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนหันมาบอกซือซือที่ทั้งอยากหัวเราะและร้องไห้ในคราวเดียวกัน

"ซือซือ มายกถาดพวกนี้ไปเก็บให้ข้าที เสร็จแล้วมีงานอะไรก็ไปทำเถิด"