ความโชคดีในวันร้าย ๆ

หลี่ชิงหยาสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดังกอกแกกตรงประตู นางลุกขึ้นไปส่องรูเล็ก ๆ ของผนังที่เป็นรอยขาด ตอนนี้ยังไม่สว่างแล้วใครมาเยี่ยมเยียนนางในยามดึกสงัดเช่นนี้ หลี่ชิงหยานั่งพิงผนังในมุมมืดหายใจแผ่วเบา นางไม่รู้ว่าผู้มาเยือนยามวิกาลมีจุดประสงค์เช่นไร หากเอะอะโวยวายขึ้นมานางอาจมีอันตรายได้เพราะไป๋เหนียงกับหลี่เจินคงยังไม่เลิกรา หรือไม่หลี่จือหลินก็อาจส่งคนมาจัดการนางเป็นการส่วนตัว

"อย่าเสียงดังนะ รีบเข้ามาแล้วปิดประตู"

หญิงสูงวัยคนหนึ่งมาพร้อมกับอีกคนที่เยาว์วัยกว่าถือตะเกียงเดินเสียงเบาเข้ามาในห้อง ภายในค่อนข้างแคบแสงสว่างมีไม่มากเมื่ออยู่ภายในห้องเล็ก ๆ จึงดูสว่างชัดเจนพอที่จะมองเห็นใบหน้าคนทั้งสอง

"คุณหนูเจ้าคะ หลับหรือไม่ ข้าเอาอาหารมาให้"

น้ำเสียงของนางทั้งนุ่มนวลอ่อนโยนแตกต่างจากบ่าวไพร่คนอื่นที่พูดกับนางทั้งดูถูกและเหยียดหยามราวกับอยู่คนละชนชั้น หลี่ชิงหยาขยับตัวเข้าไปใกล้เห็นใบหน้าทั้งสองคนได้ชัดเจน

"ซือซือ ป้าเซียว"

เซียวซือและซือซือ สองแม่ลูกเอาอาหารมาส่งให้นาง เซียวซือเป็นคนซื้อของกินของใช้ประจำจวนและซือซือเป็นลูกของนางที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน เซียวซือทอดสายตามองใบหน้าซูบเซียวรูปร่างผอมบางของหลี่ชิงหยา แววตาของนางเกิดความเศร้าสลดอยู่ไม่น้อย ดูท่าทีเหมือนเป็นห่วงนางมากกว่าคนอื่นในจวน

"คุณหนูต้องอดมื้อกินมื้อ ข้ารู้สึกผิดที่ช่วยท่านไม่ได้มาก แต่ข้าวกับไก่ตุ๋นสมุนไพรและปลานึ่งคงพอช่วยให้ร่างกายมีกำลังมากขึ้น"

เซียวซือพูดเสียงสั่นเครือสูดน้ำมูกที่เริ่มไหลออกมาพลางล้วงอาหารในตะกร้าออกมาโดยมีซือซือคอยช่วยจัดวางเอาไว้ นางจำได้ว่าป้าเซียวคนนี้เคยอยู่ในจวนช่วงเวลาหนึ่ง นางเป็นคนของมู่หนิง มารดาของนางตอนยังมีชีวิตอยู่

"ป้าเซียวเอาอาหารดี ๆ พวกนี้มาไม่กลัวคนเห็นแล้วถูกลงโทษเอาหรือ อย่าเอาชีวิตมาเสี่ยงกับข้าเลยไม่คุ้มค่าหรอก"

นางเตือนเซียวซือที่ในอดีตจงรักภักดีกับมารดาของนางจนเกือบเอาตัวไม่รอดมาแล้ว จึงไม่อยากให้เกิดเรื่องขึ้นซ้ำอีกเพราะนางเป็นต้นเหตุ เซียวซือเผยยิ้มออกมาทั้งน้ำตาคลอเบ้ากล่าวอย่างยินดี

"คุณหนูทราบหรือไม่เจ้าคะว่านายท่านเป็นคนแอบส่งข่าวให้ข้านำอาหารมาให้ท่านเอง ข้าอยู่ข้างนอกไม่รู้เรื่องความลำบากของคุณหนู เมื่อนายท่านแจ้งให้รู้ข้าจึงได้รีบมา กินข้าวเถิดเจ้าค่ะจะได้มีแรง"

หลี่จือหลินแอบส่งคนมาช่วยเหลือนางลับ ๆ แสดงว่าเขารับรู้เรื่องของนางมาโดยตลอด ความหวังริบหรี่ที่มอดดับไปก่อนหน้านี้ เริ่มจุดชนวนแห่งความหวังของนางขึ้นมาอีกครั้ง

"ขอบใจป้าเซียว"

หลี่ชิงหยาลงมือกินข้าว อาหารมื้อนี้แสนอร่อยหลังจากไม่ได้กินของดีมานานจนจำไม่ได้แล้ว

"นายท่านบอกว่าอีกสองวันปล่อยตัวคุณหนูได้ข้าจะเอาข้าวมาส่งให้ทุกวันเวลาเดิมเจ้าค่ะ ระหว่างมื้อมีซาลาเปาไส้หมูกับไส้ผักแล้วก็ขนมอีกนิดหน่อยอิ่มหรือไม่เจ้าคะ ถ้าไม่พอข้าจะให้ซือซือแอบเอามาส่งให้เพิ่ม"

เซียวซือพูดพลางหันไปทางซือซือที่ผงกศีรษะยิ้มแย้มให้หลี่ชิงหยา นางชอบคุณหนูคนนี้ทั้งใจดีและกล้าหาญช่วยเหลือนางในสถานการณ์ย่ำแย่จนรอดมาได้ด้วยดี

"เท่านี้ก็พอแล้วป้าเซียว ซือซือยังเด็กนักไม่ต้องให้นางลำบากมาคนเดียว ถ้ามีคนเห็นเข้าข้าเกรงว่านางจะไม่ปลอดภัย"

ซือซือจ้องมองหลี่ชิงหยาแววตาทอประกายแวววาว ตอนเข้ามาทำงานในจวนใหม่ ๆ นางเคยได้ยินว่าคุณหนูใหญ่อ่อนแอขี้ขลาด แม้แต่สาวรับใช้ก็อยากกลั่นแกล้งนาง พอได้พบกันนางกลับกลายเป็นคนปกป้องซือซือจากความร้ายกาจของลี่เจียวและรอดพ้นเงื้อมมือหลี่เจินมาได้ ซือซือมองหลี่ชิงหยาทุกอิริยาบถด้วยความชื่นชม อดคิดไม่ได้ว่าสิ่งที่เห็นกับสิ่งที่ได้ยินช่างแตกต่างกันยิ่งนัก

"คุณหนูอยากได้อะไรบอกข้ามาได้เลยเจ้าค่ะ ข้ายินดีหามาให้ทุกอย่าง"

เสียงเล็ก ๆ พูดขึ้นหนักแน่น หลี่ชิงหยายิ้มให้ นางบอกว่านางยังไม่ต้องการสิ่งใดในตอนนี้

ทั้งสองแม่ลูกกลับไปแล้วและกลับมาในช่วงค่ำที่ไม่มีผู้พบเห็นระหว่างวัน หลี่ชิงหยาก็ได้กินอาหารทีเซียวซือเตรียมเอาไว้ให้ การที่หลี่จือหลินปฏิบัติต่อนางเช่นนี้ยังพอเกิดความรู้สึกดีได้บ้าง เขาคงไม่เห็นด้วยกับพฤติกรรมของสองแม่ลูกและคงอึดอัดไม่น้อย ทว่านางก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเป็นเพราะสาเหตุใด

นอกเสียจากว่าตระกูลไป๋ของไป๋เหนียงนั้นไม่ธรรมดาที่หลี่จือหลินยังต้องเกรงใจ ท่านพ่อของนางเป็นที่ปรึกษาในราชสำนัก ตระกูลของนางทั้งตระกูลเป็นขุนนางในราชสำนักกระจายอยู่ทั่ววังหลวง หากหลี่จือหลินจะไม่ค่อยกล้าแสดงออกว่าห่วงใยหลี่ชิงหยาอย่างเปิดเผยก็คงติดขัดเพราะเรื่องนี้เท่านั้น

ผนังกระดาษถูกเจาะเป็นรูเล็กดวงตาสุกใสทอประกายขี้เล่นจ้องมองหลี่ชิงหยาขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอย่างเหม่อลอย พลันสายตาทั้งสองสบประสานกัน นางลุกขึ้นมองรูที่ถูกเจาะอย่างระแวดระวังทว่าทุกอย่างกลับหายลับไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว

"ใครกัน"

จวนเสนาบดีแห่งนี้เริ่มมีเรื่องไม่ชอบมาพากลแล้ว ทั้งที่เป็นจวนขุนนางธรรมดาทว่ากลับเริ่มดูสลับซับซ้อนที่ไม่น่าเป็นไปได้

สามวันต่อมาหลี่ชิงหยาถูกปล่อยตัวเงียบ ๆ หลี่จือหลินต้องการพบ นางจึงเดินทางไปยังห้องหนังสือทันที

"ท่านพ่อ ลูกมาแล้วเจ้าค่ะ"

หลี่จือหลินกำลังยืนหันหลังรอคอยอยู่หมุนตัวกลับมา

"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เราไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ"

สายตาของหลี่จือหลินมองบุตรสาวคนโตที่ไม่ค่อยสดใสในใจเกิดความรู้สึกมากมาย หลี่ชิงหยารับรู้ได้ถึงความลำบากใจของบิดาผ่านแววตาหม่นหมองคู่นั้น เขาคงมีเรื่องในใจที่ยากจะบรรยายออกมา

"ลูกยังเป็นเช่นเดิมเจ้าค่ะ เรื่องเมื่อสามวันก่อนท่านพ่อเข้าใจผิดเจ้าค่ะ"

หลี่จือหลินตั้งใจฟังนาง เขาไม่คาดหวังคำตอบใด ๆ เพราะรู้ดีว่านางเป็นคนขี้ขลาดและอ่อนแอ เพียงแต่อยากฟังนางระบายความรู้สึกเท่านั้น ดูเหมือนว่าเขาทำได้ไม่มากไปกว่านี้จริง ๆ

"เข้าใจผิด? สิ่งที่ข้าเห็นวันนั้นมิใช่อย่างที่เข้าใจหรือ"

แต่เขาก็อดคิดถึงข่าวลือของนางขึ้นมาไม่ได้ว่าบุตรสาวเสนาบดีหลี่จือหลินทำตัวเป็นหญิงงามเมือง ทอดกายให้บุรุษมาแล้วนับไม่ถ้วน เสแสร้งเป็นคนอ่อนแอแต่ข้างในเน่าเฟะสร้างความอับอายไปทั่วเมืองหลวงจนไม่มีบุรุษดี ๆ มาสู่ขอ จนป่านนี้แล้วยังมิได้ออกเรือนกับตระกูลใด

"บ่าวคนนั้นโผล่เข้ามาในห้องของลูกอย่างไม่เกรงใจอีกทั้งยังพูดจาสามหาว ดูหมิ่นลูก เขายังบอกว่าฮูหยินยกข้าให้เขาจากนั้นหลี่เจินก็ตามมาให้คนถอดเสื้อคลุมของเขาออก แสร้งว่าเขากับลูกมีอะไรกันกลางวันแสก ๆ เจ้าค่ะ"

เมื่อมีโอกาสได้พูดนางก็เก็บรายละเอียดให้หมดไม่ให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

"ท่านพ่อ ลูกไม่เคยออกนอกจวน ไปได้ไกลที่สุดก็แค่ลานหน้าเรือนของตัวเอง ท่านให้คนพาข้าไปขังเอาไว้ข้ายังไม่รู้จักว่าคือห้องใด แล้วข้าจะออกไปนัดแนะผู้ชายมาทำบัดสีที่เรือนได้หรือเจ้าคะ ข้าเป็นลูกสาวท่านเขาเป็นคนรับใช้ในเรือนเท่านี้น่าจะเข้าใจได้แล้ว ข้าจะทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนั้นให้ตัวเองและท่านพ่อเสื่อมเสียชื่อเสียงได้อย่างไร คนเราทุกคนมีศักดิ์ศรี ข้าก็ไม่แตกต่างจากคนอื่นเจ้าค่ะ"

หลี่จือหลินนิ่งเงียบฟังเหตุผลของหลี่ชิงหยา สิ่งที่นางพูดเป็นความจริงทั้งหมดนางไม่เคยได้รับอนุญาตให้ออกไปไกลกว่านี้ย่อมไม่รู้จักการไปเสาะหาคนมาทำเรื่องต่ำทรามได้และบ่าวคนนั้นก็ทำงานผ่าฟืนอยู่อีกด้าน แต่สิ่งที่เขาประหลาดใจคือนางกล้าลุกขึ้นมาปกป้องตัวเองไร้ท่าทางหวาดกลัว ยืนไหล่ตั้งตรงเชิดใบหน้าขึ้นดูสง่างามต่างจากเมื่อก่อนที่นางชอบยืนหดตัวและยอมรับทุกความผิดที่ถูกกล่าวหา

การกระทำเช่นนี้ของหลี่ชิงหยานับว่าจริงบ้างปดบ้าง นางจะบอกว่าไม่เคยออกไปไกลก็คงพูดไม่ได้เต็มปากนักเพราะออกสำรวจจวนแห่งนี้จนรู้จักทุกซอกทุกมุมแล้ว ที่สำคัญยังเป็นช่วงเวลากลางดึกสงัดอีกด้วย

หลี่จือหลินทอดถอนหายใจ ความกดดันของบุตรสาวนำไปสู่ความเจ็บปวดในใจลึก ๆ ของเขาได้เช่นกัน เขาจึงยื่นขอเสนอให้กับนาง

"เจ้าต้องการคนรับใช้หรือไม่"

แม้จะยินดีแต่นางก็ไม่กระโตกกระตากยืนก้มหน้าทำตัวนอบน้อมกับบิดาเอ่ยว่า

"แล้วแต่ท่านพ่อเห็นสมควรเจ้าค่ะ"

นางตอบด้วยอาการนิ่งสงบที่หลี่จือหลินต้องหยุดมองอีกครั้ง หลี่ชิงหยาดูนิ่งสงบจนไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความดีใจหรือเสียใจ นางเองก็รู้สึกเช่นนั้นว่าตั้งแต่ได้ชีวิตใหม่มา นางนิ่งสุขุมมากขึ้นต่างจากหยางเฉี่ยวชิวในอดีตที่ใจร้อนและเอาแต่อารมณ์ตนเองเป็นใหญ่

"เช่นนั้นเจ้าก็คัดเลือกเอาเองเถิดหากข้าเลือกให้อาจจะไม่ถูกใจ หาคนที่เจ้าคิดว่าเหมาะสมก็แล้วกัน"

"ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้วลูกขอตัวไปพักผ่อนก่อนเจ้าค่ะ"

"อืม"

หลี่ชิงหยาค้อมกายให้หลี่จือหลินแล้วหมุนกายเดินกลับเรือน การมาพบกันครั้งนี้นับว่าไม่สูญเปล่า นอกจากเขารับฟังนางยังช่วยเหลือนางให้มีคนรับใช้ อย่างน้อยการมีคนข้างกายก็ช่วยปกป้องนางจากอันตรายที่คาดไม่ถึงในวันข้างหน้าได้อีกทางหนึ่ง

หลี่จือหลินมองตามร่างผอมบางจนลับหายไปในที่สุด คนที่พูดกับเขาเมื่อครู่ช่างแตกต่างจากหลี่ชิงหยายิ่งนัก แววตามั่นใจคำพูดหนักแน่นฟังดูเป็นเหตุเป็นผลที่ไม่เคยพานพบในตัวบุตรสาวมาก่อน เขาจับสังเกตได้คราหนึ่ง นางมีแววตาดื้อรั้นฉายวาบออกมาและปรับเป็นว่างเปล่าได้รวดเร็วอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน นางมองเขาเหมือนไม่ใช่บิดาและเขาไม่คุ้นเคยกับแววตาเช่นนี้

หลี่ชิงหยากลับมาถึงเรือนนางขบคิดถึงการมีคนรับใช้ตามข้อเสนอของหลี่จือหลิน ความจำเป็นเช่นนี้ควรมีตั้งแต่แรกเพราะเหตุใดเขาถึงเพิ่งคิดถึงนางเอาตอนนี้ หากเป็นเพราะคำพูดเมื่อครู่ก็นับว่าได้ผลเกินความคาดหมาย สมองของหลี่ชิงหยาวิ่งวนไปมาจนกระทั่งนึกถึงคนผู้หนึ่ง

"ป้าเซียว ซือซือ"

ทว่าป้าเซียวอายุมากแล้วดูเหมือนคนป่วย คงมีแต่ซือซือคนนี้เท่านั้นที่นางจะลองชักชวนดู

การตามหาซือซือเป็นเรื่องยาก คนรับใช้มีมากมายเต็มจวนแล้วซือซือก็ถูกใช้งานไปทุกที่รอบ ๆ จวน นางไม่มีพรรคพวกจึงถูกใช้งานหนักและทำแทนคนอื่นโดยไม่ได้ค่าจ้างเพิ่ม

สายตาบ่าวไพร่มองดูหลี่ชิงหยาแสดงความประหวั่นพรั่นพรึงและถอยห่างจากนาง

"มองข้าอย่างนั้นทำไม"

นางเดินพึมพำไปตามทางและได้ยินคนพูดกันหลังพุ่มไม้ในสิ่งที่นางสงสัย

"ข้าว่าหลี่ชิงหยาเป็นปีศาจตามคำทำนายที่แม่ข้าเคยเล่าให้ฟังแน่ หาไม่แล้วเฉี่ยวฉู่คงไม่โดนโบยจนตายแบบนี้หรอก"

"แต่นางเป็นคุณหนูใหญ่นะ หากนายท่านไม่ทำเช่นนี้ต่อไปเรื่องอาจบานปลาย"

"เขาเป็นคนของฮูหยินนะ นายท่านไม่เคยทำกับคนของฮูหยินเช่นนี้ แสดงว่านางอาจจะมีมนตร์ดำทำให้นายท่านหลงผิดไปชั่วขณะ"

ทั้งสามคนต่างถกเถียงกันถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาสด ๆ ร้อน ๆ ชายคนนั้นชื่อเฉี่ยวฉู่ถูกโบยจนตายแล้ว ส่วนคนผิดก็คือนางเป็นต้นเหตุก็ยิ่งทำให้แน่ใจว่าเรื่องนี้สองแม่ลูกไม่ยอมรามือกับนางง่าย ๆ เป็นแน่