พลิกรักร้ายนายแฟนเก่า

พลิกรักร้ายนายแฟนเก่า

last updateLast Updated : 2025-03-27
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
45Chapters
3.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะความเข้าใจผิดที่เกิดจากการกระทำของใครบางคน ทำให้ทั้งสองต้องเลิกกัน แต่เมื่อว้นหนึ่งต้องกลับมาพบกันอีกกครั้ง หัวใจที่ไม่เคยเลิกรัก จะกลับมาสานสัมพันธ์กันอีกครั้งได้หรือไม่!!

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ฝันร้ายที่ไม่เลือนหาย

Baru saja masa nifasnya usai, Winda Baskoro menggendong bayinya ke Dinas Kependudukan untuk mengurus kartu keluarga.

"Pak, nama anakku Alex Harto."

Petugas itu mengetik beberapa kali pada keyboard, tetapi dahinya makin berkerut. "Di kartu keluarga Tama Harto, sudah tercatat seorang anak bernama Alex Harto."

Winda tertegun, mengira dirinya salah dengar. "Nggak mungkin, anak kami baru genap sebulan!"

Belum selesai bicara, ponsel di sakunya bergetar.

Saat dia membuka layar, terlihat foto dari asisten Tama, Sania Marsudi.

Dalam foto itu, Tama merangkul pinggang Sania dengan tangan kiri, sementara tangan kanannya menggendong bocah laki-laki sekitar lima atau enam tahun. Ketiganya berdiri di depan gerbang TK, tersenyum begitu cerah hingga menyilaukan mata.

Di papan nama yang tergantung di dada bocah itu, tertera jelas namanya, Alex Harto.

Tak lama kemudian, muncul sebuah pesan masuk.

[Nona Winda, bagaimana rasanya jadi selingkuhan? Selamanya kamu akan hidup dalam bayang-bayangku sebagai istri sahnya.]

Jantung Winda terasa seperti dicengkeram tang besi, ujung jarinya gemetar saat berkata pada petugas, "Tolong… periksa lagi status pernikahan Tama."

Lembaran kertas yang keluar dari printer tampak ringan, namun ketika mendarat di telapak tangannya, terasa bagai menahan beban seribu kilogram.

Di kolom pendaftaran pernikahan Tama, nama pasangan tertulis nama Sania dengan jelas dan tanggal menikahnya adalah tujuh tahun lalu.

"Nona, mau tetap mengurus akta anak ini?" tanya petugas, suaranya terdengar samar dan jauh.

Winda menatap wajah putrinya yang sedang terlelap dalam gendongan, senyum getir muncul di bibirnya.

"Masukkan saja ke kartu keluarga-ku, sekalian ganti nama anaknya."

Saat melangkah keluar dari Dinas Kependudukan, langkah Winda terasa limbung bagai menginjak kapas.

Ponselnya kembali bergetar, sebuah pesan dari Tama.

[Sayang, aku sedang rapat di kantor. Pulangnya agak sore untuk menemanimu dan bayi.]

Melihat kata 'Sayang', Winda hanya bisa merasa ironis.

Selama tahun-tahun pernikahan mereka, Tama selalu memanggil Winda seperti itu, dia akan melapor kalau keluar, pelukan kalau pulang. Semua perhatian lembut itu sekarang terasa penuh sindiran.

Saat membuka pintu mobil dan duduk, jari-jari Winda gemetar hingga kunci pun tak bisa dimasukkan.

Dia paham aturan di kalangan mereka, kebanyakan pasangan kaya punya pikiran sendiri, tetapi Tama dulu berbeda.

Pernah di sebuah pesta, seorang sosialita menghina Winda di depan banyak orang. Keesokan harinya, Tama membuat keluarga itu bangkrut dan mereka meninggalkan kota dengan wajah tertunduk malu.

Saat Winda berkata bahwa dirinya menyukai edisi terbatas dari toko tertentu, Tama bisa terbang melintasi samudra untuk membelikannya, hanya demi melihat Winda tersenyum.

Yang paling membekas dalam ingatannya adalah insiden salah laporan hasil cek kesehatan.

Seorang perawat salah memberikan laporan yang mengatakan bahwa Winda menderita gagal ginjal. Mata Tama langsung merah.

Dia memegang erat jas putih dokter itu sambil berteriak, "Ambil ginjalku buat dia! Dua-duanya juga boleh! Kalau dia nggak ada, aku juga nggak mau hidup!"

Setelah tahu semuanya salah, pria yang biasanya tegas dan tanpa ampun di dunia bisnis itu, malah berjongkok di lorong rumah sakit, menangis seperti anak kecil.

"Syukurlah, Winda… yang penting kamu baik-baik saja."

Orang-orang di sekitar Winda selalu mengingatkannya, bisnis Tama makin sukses, pasti tidak lepas dari godaan wanita-wanita di sekelilingnya.

Namun, Tama memperlakukannya begitu baik, begitu baik sampai Winda sama sekali tidak pernah menaruh rasa curiga.

Namun, mengapa justru Sania?

Padahal dulu Tama jelas paling meremehkan Sania.

Sania dulunya adalah pengasuh rumah tangga Keluarga Bagaskoro. Suatu kali dengan sengaja mengenakan gaun berpotongan rendah untuk mengantarkan kopi pada Tama.

Tama langsung membanting cangkir dan membentaknya dengan keras, "Jangan pakai trik-trik murahan ini di depanku! Besok kamu jangan datang lagi!"

Setelah itu, dia langsung merengkuh Winda ke dalam pelukannya, tatapannya penuh hasrat.

"Sayang, di hatiku cuma ada kamu seorang. Perempuan-perempuan murahan seperti itu, aku usir satu per satu!"

Sania menangis tersedu sampai berlutut dan mengetukkan kepala memohon ampun. Namun, Tama bahkan tak melirik sedikit pun.

"Aku hanya mencintai Winda. Mataku nggak bisa menoleransi setitik pun noda. Perempuan kotor sepertimu, jangan pernah muncul di depanku lagi."

Sania bangkit dengan wajah pucat, lalu hari itu juga dia mengemasi barang-barangnya dan berjalan pergi.

Beberapa waktu kemudian, ketika Tama mempekerjakannya sebagai asisten pribadi di perusahaannya, dia menjelaskan hal ini pada Winda.

"Winda, setelah dia dipecat, keluarganya ingin menikahkannya dengan duda tua. Dia tampak putus asa dan ingin bunuh diri terus-terusan. Aku takut kalau dia nanti akan menyebarkan gosip soal kita di luar, jadi lebih aman kalau dia tetap di dekatku."

Waktu itu Winda percaya.

Siapa sangka, dua orang itu justru berselingkuh tepat di depan matanya selama lebih dari enam tahun, bahkan sudah punya anak berusia enam tahun.

Winda menggertakkan gigi, menahan rasa perih di matanya, lalu menghubungi detektif swasta.

Setengah jam kemudian, sebuah video beserta titik lokasi terkirim padanya.

Winda langsung menyetir menuju lokasi yang ditunjukkan.

Tama ternyata sama sekali tidak berada di kantor, melainkan baru saja selesai menghadiri rapat orang tua di TK Alex.

Dia menggenggam tangan Sania, memeluk anak laki-laki bernama Alex di pelukannya, ketiganya berjalan berdampingan menyeberang jalan. Senyum hangat yang mengembang di wajah Tama terasa lebih tulus dibandingkan foto keluarga mana pun yang pernah mereka ambil bersama, membuat mata Winda terasa pedih.

Dia menginjak gas dan membuntuti mereka sampai ke kawasan vila di pinggiran kota.

Tampak olehnya Tama turun dari mobil lebih dulu, mengeluarkan sekotak besar mainan dari bagasi.

Anak lelaki bernama Alex itu bersorak gembira lalu berlari membawa mainannya. Sania bersandar lebih dekat ke pelukan Tama dan berkata sambil memarahi, "Kamu terlalu memanjakannya."

"Dia anakku. Kalau bukan aku yang manjain dia, siapa lagi?"

Tama menunduk, mencium bibirnya sekilas. "Lagi pula, hari ini dia dapat penghargaan terbanyak. Ini membuatku bangga."

Sania mendongak menatapnya, matanya merah. "Tama, terima kasih sudah menyekolahkan Alex di sekolah dasar elite terbaik."

"Sebenarnya… kelahirannya saat itu adalah sebuah kecelakaan. Aku awalnya nggak ingin mengganggumu. Bisa melihatmu dari jauh saja sudah cukup. Aku janji nggak akan mengusik hubunganmu dengan Nona Winda."

"Kamu mikir apa sih?" Tama mencubit pipinya, suaranya tidak keras, tetapi jelas.

"Dia nggak akan tahu. Lagi pula, kamulah istri sah yang tercatat di akta nikahku. Aku baik pada kalian berdua itu memang sudah seharusnya."

Sania tersenyum lega. Tiba-tiba Tama membungkuk dan berbisik di telinganya, "Sudah jadi suami-istri, bukannya kita harus menjalankan kewajiban sebagai pasangan?"

Wajah Sania seketika merona. Dia langsung digendong masuk ke vila.

Sementara Winda duduk di mobil, hatinya seperti tertikam pisau tumpul. Dia mengemudi pulang dalam keadaan linglung.

Malam itu, ketika Tama masuk, seperti biasa, begitu melangkah ke dalam rumah Tama langsung merentangkan kedua tangannya ingin memeluk Winda.

"Sayang, sudah lama menunggu, ya? Capek nggak seharian urus bayi?"

Winda tetap tenang, menggeser sedikit ke samping. "Soal kartu keluarga anak kita…"

"Masalah itu nanti biar aku yang urus. Jangan khawatir!"

Nada Tama tiba-tiba menjadi tegas, tetapi melihat wajah Winda pucat, Tama segera menurunkan suaranya dan membujuk.

"Sekarang mengurus kartu keluarga itu sangat merepotkan. Kamu baru saja selesai masa nifas, mending istirahat saja di rumah. Urusan ini serahkan padaku."

Winda menunduk dan mengangguk pelan, tanpa memberitahunya bahwa anak mereka sudah tercatat di kartu keluarga Keluarga Baskoro.

Winda bahkan tidak bilang bahwa dalam perjalanan pulang, dia sudah menelepon musuh bebuyutan yang paling dibenci Tama.

Di telepon, dia menggenggam ponsel erat, suaranya tenang, tetapi tegas.

"Aku masih lajang. Kalau kamu masih mau, tujuh hari lagi, aku akan menikah denganmu."

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
45 Chapters
บทที่ 1 ฝันร้ายที่ไม่เลือนหาย
บทที่ 1 ฝันร้ายที่ไม่เลือนหายเสียงสะอื้นของหญิงสาวดังขึ้นในยามค่ำคืน ภายในห้องนอนที่มืดและเงียบสงัดมีเพียงเงาของแสงจันทร์สาดส่องผ่านกระจกตกกระทบบนร่างอันบอบบางที่นอนขดอย่างหวาดผวา มือของเธอบีบผ้าห่มแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา ราวกับกำลังต่อสู้กับฝันอันโหดร้ายยังคงตามหลอกหลอนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธออยู่ทุกคืนร่างของเธอกระตุกอย่างแรงจนเธอสะดุ้งตื่น เธอค่อยๆลืมตาขึ้นมาและพบว่าขอบตาของเธอนั้นเปียกแฉะไปหมด นีน่า ใช้มือของเธอยกขึ้นมาปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ ก่อนที่เธอจะเข้าใจว่าเธอนั้นฝันร้ายอีกแล้ว“ฝันอีกแล้วสินะ” เธอพึมพำกับตัวเองเล็กน้อย พร้อมกับมองไปที่ตาข่ายดักฝันร้ายที่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลยสักนิดเธอซื้อมันมาแขวนไว้ที่หัวเตียงหวังเพียงแค่ว่ามันจะช่วยให้เธอได้มีฝันที่ดีกับคนอื่นบ้าง แต่ก็ต้องพบว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรและมิหนำซ้ำยังทำให้หนักกว่าเดิมด้วยภายใต้ความฝันของเธอ เธอกำลังยิ้มและมีความสุขกับอดีตคนรักอย่าง รีไวน์ แต่ทันใดนั้นคนรักก็ตวาดและผลักไสไล่ส่งเธออย่างไม่คิดถึงสิ่งดีๆที่เคยมีร่วมกัน ก่อนที่เธอจะสะดุ้งตื่นหญิงสาวไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนั้น ทั้งความจริงและความฝัน เธอจึงอดท
Read more
บทที่ 2  พบเจอกันอีกครั้ง
บทที่ 2 พบเจอกันอีกครั้ง“เก่งจริง ๆ เลยนะ” ด้วยร่างกายอันอ่อนแอในตอนนี้ของนีน่า เธอค่อนข้างที่จะหมดแรงและพยายามที่จะเซฟพลังงานเอาไว้ใช้เรียน ทำให้การเคลื่อนไหวของเธอมันช้าไปหมด ถ้าไม่ได้แฟนต้าวิ่งมาที่โต๊ะล่ะก็ เธอคงได้ยืนอยู่จนกว่าจะหมดเวลาพักแน่ ๆเสียงของผู้คนคุยกันจอแจดังจนแทบจะกลบเสียงของพวกเธอไปจนหมด ทำให้การคุยกันในตอนนี้เหมือนเป็นการตะโกนใส่กันมากกว่า หากคนอื่นมาเห็นภาพทั้งคู่ในตอนนี้คงเข้าใจว่าทั้งสองกำลังโกรธและทะเลาะกันอยู่แน่ ๆแต่แล้วสายตาของนีน่าก็สะดุดเข้ากับชายหนุ่มที่ดูคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกด้วยร่างที่สูงสง่า เป็นจุดเด่นท่ามกลางผู้คน เรือนผมสีดำขลับราวกับขนของอีกา กับตัดกับสีผิวขาวเนียนละเอียดและผุดผ่อง ใบหน้าคมเข้มจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางยาวได้รูปผู้เป็นเจ้าของดวงตาอันทรงเสน่ห์รูปลักษณ์ที่ดึงดูดทุกสายตาโดยไม่ต้องพยายามและนีน่าก็รู้ทันที เธอรู้ได้ทันว่านั่นคือแฟนเก่าของเธอ รีไวน์ชายคนนั้นกำลังนั่งทานข้าวอยู่ท่ามกลางเพื่อนผู้ชายหมู่มากจนไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องเขาอยู่อย่างไม่วางตา แต่แล้วเพื่อนของเขาก็รีบวิ่งถือจานข้าวมายังที่โต๊ะอย่างรีบร้อ
Read more
บทที่ 3 ความทรงจำที่แสนเจ็บปวด
บทที่ 3 ความทรงจำที่แสนเจ็บปวดนีน่ารับฟังอย่างเห็นใจ เธอก็พอเข้าใจอยู่บ้างว่าเรื่องสีของลิปสติกผู้ชายไม่ค่อยจะเข้าใจนักเรื่องเฉดสีต่างๆ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะรวมไปถึงข้าวของพวกนี้ด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเธอเองก็ตั้งใจเลือกไม่ต่างอะไรกับเวลาเธอเลือกของให้กับคนรักเลยแต่ในขณะที่หญิงสาวกำลังใช้ความคิดและสมองของเธออยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของฟรานซิสก็ดังขึ้น เจ้าตัวจึงขอเดินออกไปรับโทรศัพท์ก่อน ดูแล้วน่าจะเป็นแฟนของฟรานซิสที่โทรมา เขาจึงต้องรีบไปหามุมเงียบๆ เพื่อคุยโทรศัพท์ ดูท่าแล้วเจ้าตัวคงจะโกหกแฟนเพื่อหาเวลาปลีกตัวมาซื้อของไปเซอร์ไพรส์แน่ๆนีน่าอดยิ้มไม่ได้ ถ้าเธอได้รับการเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ น้อย ๆจากแฟนของเธอบ้าง เธอเองก็คงยิ้มหน้าบานไปทั้งวัน“ไหนบอกว่ากลับบ้านไง ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้?” เสียงคุ้นหูของรีไวน์ดังขึ้นทำให้นีน่าหันไปมองด้วยความตกใจ“รีไวน์!” เธอไม่ได้บอกรีไวน์ทั้งเรื่องการมาที่นี่รวมถึงเรื่องซื้อของด้วย เพราะไม่คิดว่าจะเจอเขา เธอตั้งใจปกปิดเรื่องที่มากับ ฟรานซิสเพราะกลัวรีไวน์หึงไม่เข้าเรื่อง แต่ดันมาเจอเขาซะได้ เธอจึงได้แต่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ พูดไม่ถูก และพยายามมองหาฟรานซิส หากว่า ฟรานซิสช่
Read more
บทที่ 4 ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บ
บทที่ 4 ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บแฟนต้ายังคงใช้สายตาของเธอมองดูผู้ชายโต๊ะนั้นโต๊ะนี้อย่างไม่วางตา เธอดูตื่นเต้นไปกับผู้ชายมากหน้าหลายตาถึงแม้ว่าจะได้แค่มองก็ตาม แฟนต้าดูมีความสุขจนมันแสดงออกมาจากทางสีหน้าอย่างชัดเจนก็คณะนี้ผู้ชายหล่อมันเยอะจนระรานตาไปหมดเลยนี่เนอะ คนตรงข้ามชี้ให้นีน่าดูผู้ชายโต๊ะอื่นๆเพื่อแบ่งปันความหล่อของบรรดาผู้ชายคณะวิศวะและคณะใกล้เคียง แต่หญิงสาวมองไปตามนิ้วที่เพื่อนชี้แล้วก็รู้สึกว่า ไม่เห็นจะหล่อตรงไหนเลย…หรืออาจจะเพราะเธอเคยคบกับชายที่หล่อราวเทพบุตรมาจุดติบนโลก คนธรรมดาจึงไม่เข้าตาเธอ และอาจจะเป็นเพราะเธอยังคอยแอบมองรีไวน์ แฟนเก่าอยู่เป็นพักๆเลยไม่มีเวลาสนใจคนอื่นๆถึงเธอจะรู้สึกเจ็บแปล๊บๆที่ใจเวลาได้มองเขา แต่ก็เหมือนกับเธอเสพติดความเจ็บปวด ยิ่งมองก็ยิ่งเจ็บแต่ก็มีความสุขอย่างแปลกๆ เธอไม่เข้าใจตัวเองนักแต่ก็หยุดมองไม่ได้หรือเธอจะเป็นโรคจิตเข้าแล้วจริงๆ“สุดท้ายวันนี้ก็ไม่ได้ผู้อีกตามเคย กินเสร็จแล้วก็ไปกันเถอะนีน่า” แฟนต้าหน้าหงิกงอทันที เมื่อเธอนั่งมาร่วมครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่เจอคนที่ถูกใจเลยสักคน“อื้ม ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้วด้วย” หญิงสาวตอบรับอย่างเห็นดีเห็นชอบ น
Read more
บทที่ 5 คำพูดที่แสนเจ็บปวด
บทที่ 5 คำพูดที่แสนเจ็บปวดรีไวน์ได้หยิบซองบุหรี่สีดำขึ้นมาพร้อมกับจุดไฟแช็กซิปโป้ ตัวของเขาเองเมื่อก้าวเข้าสู่วงการนี้ บุหรี่ที่รีไวน์สูบเป็นประจำคือคาเมลม่วง ชนิดเย็นหนึ่งเม็ดบีบ ที่มีกลิ่นและเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่เหมือนกับบุหรี่ที่ขายกันตามท้องตลาดธรรมดาการสูบบุหรี่ถึงแม้จะมีข้อเสียอยู่มากแต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าช่วยบรรเทาความเครียดได้เป็นอย่างดี อาจจะเพราะความเพลิดเพลินเมื่อดูดควันเข้าไปเต็มปอด หรือเพราะนิโคตินก็ดี แต่มันก็ช่วยให้รีไวน์ได้ผ่อนคลายลงได้“เสร็จหรือยัง!!! เสร็จแล้วก็รีบมาได้แล้ว!!! ใกล้เวลาเรียนแล้วโว้ย!!!” มั้นท์เดินมาตะโกนเรียกรีไวน์ เขาเห็นว่ารีไวน์เดินออกมาสูบบุหรี่นานเกินไป ปกติแล้วรีไวน์จะสูบแค่มวลเดียว แต่จากเวลาที่ล่วงเลยมาขนาดนี้ รีไวน์คงซัดไปไม่ต่ำว่าสามมวลสินะ มันจะเครียดอะไรขนาดนั้น“เออ! หยุดแหกปากได้แล้ว! มึงไปก่อนเลย!!!”รีไวน์ส่งเสียงไล่เพื่อนของเขาให้ไปที่ห้องก่อนเลยไม่ต้องรอ มั้นท์ได้ยินแบบนั้นจึงเดินออกไปพร้อมกับเรนรีไวน์หยิบบุหรี่อีกมวลออกมาจากซองและจุดมันขึ้นสูบต่อเขาพยายามใช้บุหรี่มาช่วยทำให้เขาได้หยุดคิดถึงเรื่องของนีน่าเสียที เจ้าตัวถึงได้สูบไปมา
Read more
บทที่ 6 ฝันร้าย
บทที่ 6 ฝันร้ายรีไวน์ลากนีน่ามาจนถึงรถของเขาBWW M4 Coupe สีเทาเงิน มันดูเรียบหรูและเหมาะกับรีไวน์ดีอย่างบอกไม่ถูก แต่ไม่ใช่เวลาที่นีน่าจะมาใส่ใจเรื่องรถ เธอกำลังโดนรีไวน์บังคับอยู่นะ! เธอทั้งทุบทั้งตีไปที่แขนและมือของเขา แต่ชายคนนี้ไม่รู้สึกอะไรกับความเจ็บปวดพวกนั้นเลย“เข้าไป!” รีไวน์พูดเสียงห้วนพร้อมยัดนีน่าให้นั่งที่เบาะข้างคนขับ แต่เธอยังคงไม่ยอมง่าย ๆ เมื่อรีไวน์ปิดประตู นีน่าก็เปิดออกมันออกและทำท่าจะวิ่งหนีไปทันที รีไวน์จึงพูดขู่เสียงแข็ง“ถ้าเธอไม่ยอมให้ฉันไปส่งดี ๆ ฉันสัญญาเลยว่าฉันจะทำให้เธอจำวันนี้ไปจนตาย” นีน่าหยุดนิ่งทันทีและกลับเข้าไปในรถอย่างว่าง่าย เธอคิดไปถึงว่าหากรีไวน์ทำอะไรมิดีมิร้ายเธอขึ้นมาจะทำยังไง เธอคงจะสู้แรงรีไวน์ไม่ไหว ขนาดแค่โดนจับมือลากมาเธอยังขัดขืนไม่ได้เลยเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยอมเชื่อฟังแต่โดยดี เขาจึงขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับก่อนที่จะออกรถ ฝนก็เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆจนมองแทบจะไม่เห็นทางรีไวน์เหลือบมองนีน่าเป็นพัก ๆ เพราะกว่าพวกเขาจะเดินมาถึงรถเธอก็ตัวเปียกไปแล้ว เสื้อนักศึกษาตัวบางของเธอก็แนบเนื้อจนเห็นถึงเสื้อชั้นในชสีแดงเซ็กซี่ที่ประคองหน้าอกอวบนั่นชัด
Read more
บทที่ 7 เข้าใจเธอผิดไป
บทที่ 7 เข้าใจเธอผิดไปเมื่ออาหารมาถึงเธอจึงออกจากห้องลงลิฟต์ของคอนโดไปและกลับขึ้นมาบนห้อง จัดการกินอาหารอ่อน ๆ ที่สั่งมาจนหมด พร้อมกับกินยาแก้ไข้ทันที คอที่แห้งพราก ตอนที่พยายามจะกินน้ำหรืออาหารมันช่างทรมานเหลือเกิน แต่ก็คงน้อยกว่าความทรมานเมื่อคิดถึงใครสักคนแหละนะ และส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอต้องเป็นหวัดแบบนี้ก็เพราะชายคนนั้น.. ถ้าเขาไม่มาดักรอเธอที่หน้าคณะ เธอคงจะอยู่ใต้อาคารและรอให้ฝนหยุดก่อน จะได้ไม่ต้องเดินตากฝนจนไข้ขึ้นหญิงสาวยิ้มเยาะให้กับตัวเองอย่างสมเพชของร่างกายตัวเองที่เป็นหนักขนาดนี้เพราะใครบางคนคนนั้น ไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่าเธอป่วยจนไปเรียนไม่ไหวรีไวน์ที่ตอนบ่ายอาจารย์ยกคลาส ทำให้เขากลับมานั่งเล่นนอนเล่นที่คอนโดหรูของตัวเอง และเมื่อช่วงเย็นมาถึงท้องของรีไวน์ก็ส่งเสียงร้องออกมาเป็นสัญญาณว่าให้หาของกินได้แล้ว แต่เขาเบื่อที่จะสั่งอาหารมานั่งกินที่คอนโดคนเดียว จึงขับรถไปร้านพิซซ่า โฮมเมดร้านชื่อดังที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่พักของเขามากนัก ซึ่งเขาชอบมาทานร้านนี้อยู่เป็นประจำ มันเป็นร้านที่เรียบง่ายและไม่มีผู้คนมากจนน่ารำคาญ แถมอาหารก็ยังถูกปากช่วงเย็นเป็นช่วงที่การจร
Read more
บทที่ 8 อยากคืนดี
บทที่ 8 อยากคืนดีพอถึงช่วงเวลานัดรีไวน์จึงเข้าไปในผับและตรงดิ่งโซน VIP โต๊ะประจำ เสียงดนตรีที่แม้ตอนนี้อึกทึกครึกโครมแต่มันก็ไม่ได้เข้าไปในหูของรีไวน์เลยสักนิดที่โต๊ะเป็นเบาะนั่งโซฟาหรูหราสีแดงโดยมีมั้นท์และเรนนั่งอยู่ก่อนแล้ว ข้างกายของมั้นท์มีหญิงสาวแต่งกายด้วยชุดสุดเซ็กซี่ประกบข้าง และนัวเนียกันอย่างไม่สนใจการมาถึงของรีไวน์เลยสักนิด“ไล่ยัยพวกนี้ออกไป” รีไวน์พูดห้วน ๆ แสดงออกอย่างชัดเจนว่าภาพที่เห็นมันขัดหูขัดตาเขามากแค่ไหนหญิงสาวสุดเอ็กซ์ที่นั่งอยู่ก่อนทำหน้าบูดบึ้งทันทีเมื่อรีไวน์พูดกับเธอแบบนั้น แต่มั้นท์ก็พูดกับเธออย่างอ่อนโยน เธอจึงยอมออกไปแต่โดยดีและได้เงินเล็กน้อยติดไม้ติดมือกลับไป“มีเรื่องอะไร หรือว่าเป็นเพราะเรื่องเมื่อวาน ? ” มั้นท์ถามขึ้น เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าการที่รีไวน์เป็นคนออกปากอยากมาผับคงไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ ๆ“ไม่ใช่” รีไวน์ทิ้งตัวลงนั่งที่เบาะก่อนที่จะเริ่มรินเหล้าลงใส่แก้วโดยที่ไม่ผสมมิกเซอร์“เล่นแดกแต่หัววันแบบนี้ อย่ามาโกหกพวกกูเลย มึงมีเรื่องอะไรกันแน่ว่ะ”“ไว้กูค่อยพูด ตอนนี้ขอเหล้าแรงๆ กระแทกปากก่อนได้ไหมวะ!” รีไวน์ชักสีหน้าไม่พอใจทันที เมื่อถูกเพื่อ
Read more
บทที่ 9 วางแผนคืนดี
บทที่ 9 วางแผนคืนดี“เอาล่ะตอนนี้กูได้เบอร์ติดต่อของนีน่ามาแล้ว และที่สำคัญกูได้ที่อยู่เธอมาด้วยล่ะ” มั้นท์ส่งยิ้มไปให้รีไวน์เหมือนกำลังจะบอกว่าเขาเองมีประโยชน์มากกว่าเรนเสียอีก“กูมีที่อยู่ของนีน่าอยู่แล้วเถอะ”“งั้นเหรอ..ไหนมึงลองบอกมาสิว่าเธออยู่ที่ไหน”มั้นท์ มีความเชื่อใจในตัวเองสูงมากว่าข้อมูลที่เขาหามาได้ รีไวน์ต้องไม่รู้มาก่อนอย่างแน่นอน“คอนโดZ กูเคยไปส่งเธอมาแล้ว”รีไวน์ตอบไปอย่างมั่นใจ ก็ในเมื่อเขาไปส่งเธอเองกับมือ มันจะไม่ใช่คอนโดนั้นได้ยังไง“ผิดครับ คอนโดXต่างหาก”มั้นท์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจทันที เขารู้อยู่แล้วว่าข้อมูลที่รีไวน์มีทั้งหมดมันเป็นของปลอม“ได้ยังไงวะ! ก็กูไปส่งเธอมา กูเห็นกับตาตัวเองว่านีน่าเดินเข้าไปในนั้น”เขาแปลกใจและไม่เข้าใจไปพร้อมๆกัน ก็ในเมื่อวันนั้นเขายังเห็นนีน่าเดินเขาไปในตึกอยู่เลย มันจะไม่ใช่ได้ยังไง“นีน่าคงพามึงไปที่อยู่ปลอมนั่นแหละ เธอคงกังวลเรื่องความปลอดภัย ที่อยู่นี้กูได้มาจากแฟนต้าเลยนะ!!”แต่เมื่อรีไวน์คิดตามที่มั้นท์บอกอย่างถี่ถ้วนแล้ว สิ่งที่มันพูดก็น่าจะเป็นเรื่องจริง ทำไมเรื่องแค่นี้เขายังคิดไม่ได้นะ วันนั้นนีน่าก็บอกแล้วว่าจะไม่ให้เขา
Read more
บทที่ 10 เข้าแผน
บทที่ 10 เข้าแผนนีน่าเห็นแว๊ปๆ ว่าเหมือนจะพึ่งมีใครเดินออกจากประตูคอนโดไป แต่แล้วเธอก็สังเกตว่ามีชายปริศนากำลังนอนกองอยู่กับพื้น เจ้าตัวใส่ชุดสีโทนดำทั้งตัว เธอจึงตงิดใจอยู่แปลกๆ เพราะเธอก็รู้จักชายคนหนึ่งที่มีผมสีดำและชื่นชอบในการแต่งตัวคุมโทนสีดำเหมือนกันเธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ชายคนนั้นอย่างระมัดระวัง และค่อยๆ ชะเง้อมองดูว่าชายคนนี้คือใครกันแน่ หรือว่าเธอควรจะโทรแจ้งตำรวจไหมนะ?แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น มันเป็นเบอร์เดียวกับที่พึ่งโทรคุยกับเธอเมื่อไม่ถึงห้านาทีที่แล้ว“เห็นของที่ผมทิ้งไว้ให้แล้วใช่ไหมครับ?” เมื่อมั้นท์กลับไปถึงรถตัวเอง เขาจึงโทรหานีน่าอีกครั้ง“ของที่ว่านี่ อย่าบอกนะคะ...” นีน่าหวังว่ามันคงจะไม่ใช่ชายที่นอนอยู่ตรงนี้หรอกนะ!“ยังไม่เห็นเหรอครับ ว่านั่นคือรีไวน์เพื่อนรักของเราเอง” หญิงสาวสะดุ้งด้วยโหยงความตกใจทันที เมื่อเธอเห็นหน้าของผู้ชายคนนั้นชัดๆ และได้พบว่าคนที่นอนกองไม่ได้สติอยู่กับพื้นคือรีไวน์จริงๆแต่ผิวหน้าและผิวตัวของเขามันแดงไปหมด นี่อย่าบอกนะว่าเขาเมา? หรือมันเกิดเรื่องอะไรไม่ดีกับเขากันแน่“ทำไมคุณถึงเอาเขามาทิ้งแบบนี้ล่ะคะ นั่นเพื่อนคุณนะ!” เ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status