บทที่ 2 รถสีดำปริศนา

ความวุ่นวายหน้าอพาร์ทเมนท์เดอะเกรย์ยังคงดำเนินไปท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของไทยมุง หมวดแดนดินส่งมอบพื้นที่ให้ตำรวจท้องที่อย่างรวดเร็ว สั่งลูกน้องปิดกั้นบริเวณขุดค้น ก่อนหันมาพยักหน้าให้ริตา

"เราไปกันครับ"

ริตาพยักหน้าเงียบ ๆ ก่อนเดินตามเขาไป

แดนดินรู้ดีว่าริตาเพิ่งผ่านคดีฆาตกรรมที่เกือบคร่าชีวิตเธอมา การต้องเห็นโครงกระดูกถูกขุดพบตรงข้ามที่พักตัวเองตั้งแต่วันย้ายบ้าน ย่อมไม่ใช่เรื่องดีต่อสภาพจิตใจของนักเขียนสาว

ล้อรถกระบะบดไปบนพื้นถนนลาดยาง มุ่งหน้าออกจากความแออัดของกรุงเทพมหานคร สู่เส้นทางสายใต้ที่ทอดยาวไปยังจังหวัดสมุทรสงคราม

บรรยากาศภายในห้องโดยสารเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ครางต่ำแผ่วเบา ริตานั่งกอดกระเป๋าเป้ใบเก่งไว้บนตัก ดวงตาทั้งสองข้างเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาทึมก่อนที่ละอองฝนจะเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เม็ดฝนเม็ดเล็ก ๆ เกาะกลุ่มบนกระจกหน้ารถบดบังทัศนวิสัยจนแดนดินต้องเปิดที่ปัดน้ำฝนให้ทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ฟึ่ด... ฟึ่ด...

ความเงียบที่ครอบงำทำให้เสียงหยดฝนกระทบหลังคาเหล็กฟังดูคล้ายเสียงเคาะนิ้วอย่างกระสับกระส่าย ริตาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสลัดภาพหัวกะโหลกสีขาวหม่นในหลุมดินออกจากหัว ทว่ายิ่งพยายาม ลมหายใจกลับยิ่งติดขัด สัญชาตญาณของนักเขียนที่ชอบสังเกตและวิเคราะห์รายละเอียดรอบตัวเริ่มทำงานโดยไม่ตั้งใจ

และนั่นคือตอนที่เธอสังเกตเห็นมันผ่านกระจกมองข้าง

รถกระบะโหลดเตี้ยติดฟิล์มดำสนิทจนมองไม่เห็นคนขับ ขับตามหลังพวกเขามาในระยะพอดิบพอดี

ตอนแรก ริตาคิดว่าเป็นเพียงเพื่อนร่วมทางทั่วไปบนถนนพระราม 2 ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง รถคันนั้นยังคงรักษาระยะห่างเท่าเดิมอย่างน่าประหลาด มันไม่พยายามแซง แต่ก็ไม่ปล่อยให้ระยะห่างขาดตอน แม้ในช่วงที่แดนดินชะลอความเร็วเพื่อผ่านด่านตรวจหรือทางเบี่ยง รถสีดำคันนั้นก็ขยับระยะตามมาอย่างนิ่มนวล

ริตาขยับตัวเล็กน้อย สายตาจ้องไปที่กระจกมองข้างไม่วางตา  

“มีอะไรหรือเปล่าริตา” แดนดินเอ่ยถามโดยสายตายังคงมองตรงไปยังเส้นทางข้างหน้า ทว่าสัญชาตญาณนักสืบทำให้เขารับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพของคนที่นั่งข้าง ๆ ได้ทันที ทั้งท่าทางที่เกร็งขึ้นและลมหายใจถี่กระชั้น

“หมวดคะ...” ริตากระซิบ น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยพลางพยักพเยิดไปทางกระจก “รถกระบะสีดำข้างหลัง... ริตาสังเกตเห็นมันตั้งแต่เราขับผ่านช่วงมหาชัยแล้วค่ะ เหมือนว่าจะตามเรามาตลอดเลย”

ดวงตาคมกริบของแดนดินตวัดมองกระจกมองหลังทันที แววตาอบอุ่นสลายไปกลายเป็นความระแวดระวัง เขาลดความเร็วลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ ในฐานะตำรวจสืบสวน แดนดินผ่านการฝึกฝนเรื่องการถูกสะกดรอยตามมาเป็นอย่างดี เขาไม่ตื่นตระหนก แต่เลือกใช้วิธีทดสอบพฤติกรรมของรถคันหลังตามหลักยุทธวิธี

“เดี๋ยวเรามาเช็กให้ชัวร์กันครับ” แดนดินบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด เพื่อไม่ให้หญิงสาวเสียขวัญ

แดนดินเปิดสัญญาณไฟเลี้ยวซ้ายขยับรถเข้าสู่เลนทางขนานช้า ๆ รถคันนั้นขยับพวงมาลัยเลี้ยวตามมาทันทีอย่างไม่ลังเล แดนดินเร่งเครื่องยนต์ขยับขึ้นแซงรถบรรทุกคันหน้าแล้วตวัดกลับเข้าเลนขวาสุดอย่างเร็ว เป็นมุมหักหลบที่หากเป็นรถทั่วไปคงจะขับเลยไป แต่รถสีดำคันนั้นกลับเร่งเครื่องยนต์เสียงดังสนั่น บรึ๋น! แซงปาดหน้ารถบรรทุกคันเดิมแล้วตามมาบดบี้อยู่ที่ท้ายรถของแดนดินในระยะห่างไม่ถึงสองช่วงตัว

คราวนี้แม้แต่ริตาก็ไม่อาจบอกตัวเองได้อีกว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ พฤติกรรมแบบนี้คือการสะกดรอยตามอย่างจงใจและต้องการกดดันทางจิตวิทยา

“มันตามเราจริง ๆ ด้วย...” ริตากำสายกระเป๋าแน่น ความเย็นเยียบแล่นขึ้นมาตามสันหลัง ฆาตกรจากคดีเดอะเกรย์เพิ่งถูกจัดการไป แล้วใครกันที่กำลังตามล่าเธออยู่? หรือนี่จะเป็นผลพวงจากสิ่งลึกลับที่ขุดพบใต้กอกล้วยเมื่อเช้า?

แดนดินขบกรามแน่น มือที่กุมพวงมาลัยเพิ่มแรงบีบจนเห็นเส้นเลือด สิ่งที่เขาห่วงที่สุดไม่ใช่ตัวเอง แต่คือความปลอดภัยของริตาที่อยู่ข้าง ๆ นี่คือถนนทางหลวงเปิดโล่งและทัศนวิสัยย่ำแย่จากสายฝน การปะทะบนรถไม่ใช่เรื่องฉลาด

ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ของรถคันหลังก็แผดกร้าวขึ้น รถกระบะสีดำคันนั้นเหยียบคันเร่งมิด พุ่งทะยานแซงขึ้นมาทางด้านขวา ริตาเบิกตากว้าง รีบคู้หดตัวเข้าแนบเบาะรถตามสัญชาตญาณ รถคันนั้นเร่งความเร็วขนาบข้างอยู่ชั่ววินาทีหนึ่ง ฟิล์มกระจกที่ดำสนิททำให้มองไม่เห็นแม้แต่เงาของคนขับ ก่อนมันจะหักพวงมาลัยปาดหน้าแซงรถของแดนดินไปอย่างกระชั้นชิดในระยะเผาขน จนแดนดินต้องเหยียบเบรกประคองรถอย่างรวดเร็ว

เอี๊ยด! เข็มขัดนิรภัยกระชากร่างริตาจนไหล่ชา ล้อรถครูดกับพื้นถนนเปียกเป็นทางยาว

รถกระบะสีดำปริศนาพุ่งทะยานออกไปข้างหน้า ก่อนจะเลี้ยวหายลับไปกับม่านสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนัก ทิ้งไว้เพียงเสียงฟ้าร้องครืนครั่น และความเงียบระแวงอันหนักอึ้งที่ก่อตัวขึ้นภายในใจของคนทั้งคู่

แดนดินผ่อนลมหายใจยาว ดวงตาเหลือบมองป้ายทะเบียนของรถคันนั้นตามสัญชาตญาณ ตำรวจสืบสวนอย่างเขาไม่ปล่อยให้รายละเอียดแม้เพียงตัวเลขเดียวหลุดรอดจากความทรงจำ เขาจำทะเบียนไว้ในใจ ก่อนตวัดสายตาห่วงใยมาทางหญิงสาวทันที  “ริตา เป็นอะไรไหมครับ”

ริตาสั่นศีรษะช้า ๆ ใบหน้าซีดเซียว แต่พยายามควบคุมสติ “ไม่ค่ะ... ไม่เป็นไร แต่รถคันนั้น...”

“มันจงใจเตือน...หรือไม่ก็ขู่” แดนดินพึมพำ แววตาเต็มไปด้วยการวิเคราะห์ “การขับตามแล้วปาดหน้าหายไป โดยไม่ได้มุ่งหมายจะชน เป็นการแสดงอำนาจให้รู้ว่า ‘ใครบางคนกำลังจับตาดูเรา’” แดนดินเอื้อมมือไปแตะหลังมือของริตาแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม “ไม่ต้องกลัวนะริตา ตราบใดที่คุณอยู่กับผม ผมไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคุณเด็ดขาด”

คำมั่นสัญญาของเขาหนักแน่นท่ามกลางเสียงฝน ทว่าในใจของริตากลับเย็นเยือก คำเตือนสติในฐานะนักเขียนนิยายสยองขวัญกำลังกรีดร้องอยู่ในหัว... ความตายไม่ได้ถูกทิ้งไว้ที่อพาร์ทเมนท์เดอะเกรย์ แต่มันกำลังนั่งรถตามเธอมาด้วยต่างหาก

---------------------------