บทที่ 3 บ้านหลังใหม่

 ล้อรถกระบะบดเบรกเบา ๆ ลงบนพื้นกรวดละเอียดที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน ยานพาหนะคันใหญ่จอดสนิทลงหน้าเรือนไทยประยุกต์สองชั้นกึ่งปูนกึ่งไม้ริมคลองอันเงียบสงบในจังหวัดสมุทรสงคราม ม่านฝนยามบ่ายแก่ยังคงตกลงมาปรอย ๆ บดบังทัศนวิสัยโดยรอบจนเห็นทิวต้นกล้วยและสวนมะพร้าวริมฝั่งน้ำเป็นเพียงเงาสีเขียวทะมึน บรรยากาศรอบตัวช่างทุลักทุเลและเต็มไปด้วยความอับชื้น ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่เขตบ้าน ความตึงเครียดอันหนักอึ้งระแวดระวังจากถนนใหญ่ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความเงียบเชียบ

“คุณรอก่อนนะริตา อย่าเพิ่งลงมา”

แดนดินหันมากำชับเสียงนุ่ม เขาเปิดประตูรถก้าวพรวดออกไปเผชิญสายฝนโดยไม่สนว่าเสื้อเชิ้ตของตัวเองจะเปียกชุ่ม ร่างสูงใหญ่เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารพลางใช้ตัวของเขาเองบังละอองฝนให้ริตา สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่แตะเบา ๆ ตรงแผ่นหลังช่วยส่งผ่านความมั่นคงให้หญิงสาวก้าวข้ามผ่านสะพานไม้เตี้ย ๆ เข้าสู่ตัวบ้านได้อย่างปลอดภัย

หลังขนย้ายกล่องพัสดุและกระเป๋าเดินทางส่วนใหญ่เข้ามารวมกันที่โถงชั้นล่าง แดนดินก็แทบไม่ได้หยุดพัก ร่างสูงโปร่งก้มลงยกกล่องหนังสือที่หนักที่สุดขึ้นพาดบ่า แขนเสื้อเชิ้ตที่พับขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นลอนกล้ามเนื้อและเส้นเลือดที่นูนชัด หยาดเหงื่อผสมหยดฝนเกาะพราวอยู่ตามกรอบหน้าคมสันและไรผมสีเข้ม

“กล่องหนังสือพวกนี้ เอาขึ้นไปไว้ที่ห้องใต้หลังคาใช่ไหมครับ” เขาหันมาถามพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ที่พยายามทำให้ทุกอย่างดูเป็นปกติ แต่แววตาคู่นั้นกลับปิดความครุ่นคิดไว้ไม่มิด

“ค่ะ... แต่จริง ๆ วางไว้ข้างล่างก่อนก็ได้นะหมวด เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” ริตาบอกด้วยความเกรงใจ ดวงตากลมโตมองตามแผ่นหลังกว้างของตำรวจหนุ่มที่เริ่มเดินนำขึ้นบันไดไม้เสียงดัง เอี๊ยด... แง้ด... ไปยังห้องใต้หลังคาที่เป็นมุมทำงานใหม่ของเธอ

ริตาเดินตามขึ้นไป คอยรับหนังสือจากมือของแดนดินทีละปึก ก่อนเรียงมันลงบนชั้นไม้ตามหมวดหมู่ที่คุ้นเคย  ห้องใต้หลังคาไม่ได้กว้างนัก แต่แสงสีทองที่ลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กทำให้ฝุ่นละอองในอากาศดูเหมือนกำลังลอยระยิบอยู่เหนือชั้นหนังสือ จากหน้าต่างกระจกบานเล็กที่มองออกไปเห็นวิวยอดต้นกล้วยลู่ลมฝน ทั้งคู่ทำงานร่วมกันในความเงียบอยู่ครู่ใหญ่ จนกระทั่งหนังสือเล่มสุดท้ายถูกจัดเข้าที่ แดนดินขอตัวลงไปข้างล่างชั่วครู่ ก่อนจะเดินกลับขึ้นบันไดมาพร้อมกับแก้วเซรามิกสีเข้มสองใบที่มีควันกรุ่นลอยเอื่อย

เขายื่นแก้วให้เธอ ริตารับมาถือไว้ ความร้อนจากตัวแก้วช่วยละลายความเย็นเฉียบที่ปลายนิ้วอันเกิดจากความหวาดกลัวและสายฝนระลอกก่อนหน้า ทว่าเมื่อเธอก้มลงมองของเหลวข้นหนืดสีเข้มจัดภายในแก้วและลองจิบดู รสชาติขมปร่าอันเป็นเอกลักษณ์ก็แผ่ซ่านไปทั่วลิ้น

มันคือกาแฟดำสนิท... ไม่ใส่น้ำตาล ไม่ใส่ครีมเทียม หรือนมสดแม้แต่หยดเดียว

ริตาทำหน้างง ละสายตาจากน้ำสีเข้มในแก้วขึ้นมาสบตากับดวงตาคมกริบคู่คู่นั้น “หมวดรู้ได้ยังไงคะว่าริตาดื่มกาแฟแบบนี้... ริตายังไม่เคยบอกเลยนะ”

แดนดินไม่ตอบในทันที เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้ริตาได้กลิ่นอายสะอาดอ่อน ๆ ของน้ำฝนและกลิ่นโคโลญจน์จาง ๆ จากสาบเสื้อของเขา ตำรวจหนุ่มยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ แววตาที่เคยก้าวร้าวและดุดันยามเผชิญหน้ากับฆาตกร แปรรูปเป็นความนุ่มนวลและลึกซึ้งจนคนมองหน้าร้อนผ่าว

“เรื่องของคุณ... ไม่มีรายละเอียดไหนที่ผมไม่อยากจำหรอกครับริตา” น้ำเสียงทุ้มต่ำพึมพำชิด นัยน์ตาพราวระยับแฝงความจริงจังปิดความอาทรไว้ไม่มิด “ผมสังเกตตั้งแต่ตอนที่เรานั่งคุยกันที่ร้านกาแฟหน้าโรงพัก แล้วก็ตอนที่คุณสั่งมาดื่มเวลาปั่นงานดึก ๆ... ผมจำได้หมดนั่นแหละ”

คำพูดตรงไปตรงมาเหล่านั้นทำเอาริตาหัวใจเต้นโครมครามจนแทบกลัวเขาจะได้ยิน เธอรีบก้มหน้าลงชิดขอบแก้วกาแฟ แสร้งทำเป็นจิบมันอีกครั้งเพื่อซ่อนริ้วแดงที่ลามไปจนถึงใบหู แดนดินหัวเราะในลำคอเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ท่าทางขัดเขินของนักเขียนสาวคือสิ่งที่ช่วยเยียวยาจิตใจอันหยาบกระด้างของเขาจากคดีฆาตกรรมอันโหดร้ายได้เสมอ

แดนดินยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา สายฝนด้านนอกเริ่มตกลงมาหนาเม็ดขึ้นเรื่อย ๆ และเขาจำเป็นต้องกลับไปจัดการคดีโครงกระดูกที่กรุงเทพฯ รวมถึงประสานงานสืบสวนต่อ ก่อนร่างสูงจะก้าวลงบันได แดนดินหยุดฝีเท้าลง หันกลับมาหาเธอ นัยน์ตาคู่คมเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม มือหนาเอื้อมออกมากุมมือบางของริตาไว้แน่น ความอบอุ่นและแรงบีบที่มั่นคงนั้นส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยเข้ามาถึงก้นบึ้งหัวใจของเธอ

“เรื่องรถกระบะสีดำคันนั้นกับชิ้นส่วนกระดูกใต้กอกล้วย... ผมจะกลับไปสืบด้วยตัวเองจนรู้เรื่องให้ได้” แดนดินบอกน้ำเสียงเฉียบขาด ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาเป่ารดอยู่เหนือศีรษะเธอ “อยู่ที่นี่ปลอดภัยแน่นอนครับ บ้านหลังนี้ห่างไกลจากความวุ่นวาย แต่ถ้าคุณรู้สึกกลัว หรือสังเกตเห็นอะไรผิดปกติแม้แต่นิดเดียว...”

แดนดินกระชับมือที่กุมอยู่ให้แน่นเข้าอีกเพื่อย้ำคำมั่น สายตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

“ถ้ามีอะไรผิดปกติ...โทรหาผมได้ตลอดเลยนะครับริตา ผมจะเปิดเสียงโทรศัพท์ไว้”