ต้องการหย่า (1)

นั่นไม่ใช่คำพูดที่สือมู่คิดว่าตัวเองจะได้ยิน ตลอดมาเขามีความเชื่อ ไม่ว่าผู้ใดจะหันหลังให้ลู่รั่วซีจะเป็นคนเดียวที่ยังคงอยู่ ทั้งที่มั่นใจถึงเพียงนั้นบัดนี้นางกลับพูดว่าต้องการหย่าขาด นางกำลังหันหลังให้กับเขา นี่ถึงกับทำให้คนฟังตัวชา

“ลู่รั่วซี เจ้าแต่งงานมาได้ยังไม่ถึงเดือนกลับขอหย่า เช่นนั้นแล้วชื่อเสียงตนจะเอาไปไว้ที่ไหน”

“หม่อมฉันยอมรับได้เพคะ”

“แล้วตระกูลลู่เล่า บิดามารดาเจ้าคิดว่าจะยอมรับได้หรือ” คราวนี้ลู่รั่วซีก้มหน้าลง คงไม่มีบิดามารดาคนใดยอมรับได้ถ้าบุตรสาวที่แต่งงานออกเรือนไปแล้วต้องหย่าขาดกับสามี หากแต่เพียงตอนนี้บิดามารดาของนางไม่อยู่แล้ว พวกท่านจากไปพร้อมกันด้วยโรคระบาด ตระกูลลู่ไม่หลงเหลือผู้ใดแล้วนอกจากนาง

“หรือเจ้าคิดว่าเพราะไร้ซึ่งบิดามารดาแล้วจึงไม่จำเป็นต้องไว้หน้าผู้ใด” ราวกับรู้ความคิดของลูกสะใภ้ มือเล็กของลู่รั่วซีกำแน่นเข้าหากัน

“หามิได้เพคะ”

สำหรับลู่รั่วซี ที่นางคิดหย่าเพราะว่าถ้าเหลือเวลาเพียงหนึ่งปี ถ้าอีกไม่นานนางก็จะต้องตาย ถึงตอนนั้นก็อยากจะใช้ชีวิตอย่างอิสระและทำหน้าที่ปกป้องบ้านเมืองสุดกำลัง ไม่อยากจะจมปลักอยู่กับคนที่ไม่ได้รักและไม่มีวันรัก

เรื่องของสือมู่ ลู่รั่วซีพยายามมามากแล้วและควรพอสักที

ถึงเวลาที่หญิงสาวต้องยอมรับความจริงและปล่อยวาง ต่อให้นางจะรักสือมู่มากเพียงใดก็ไม่มีวันได้ใจเขามาครอบครอง

“แต่งเข้าราชวงศ์ว่ายากแล้ว ก้าวออกยิ่งยากกว่า เรื่องนี้คนฉลาดเช่นเจ้าสมควรจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่หรือรั่วรั่ว”

หากคำว่าหย่าออกมาจากปากของสือมู่ สือเทียนจะไม่แปลกใจ เพราะโอรสตนโง่เขลา แต่ลู่รั่วซีไม่ใช่ นางฉลาดและไตร่ตรองเรื่องราวเป็นอย่างดีเสมอ หาไม่แล้วพระองค์คงไม่เลือกนางมาเป็นลูกสะใภ้

“แล้วถ้าหม่อมฉันสร้างความดีความชอบ ถ้าหากว่ายึดป้อมปราการซูหยวนกลับมาได้ล่ะเพคะ จะทูลขอได้หรือไม่” เห็นหรือไม่ว่านางฉลาด ลู่รั่วซีรู้ว่านางไม่อาจจะหย่าขาดได้ง่าย ๆ ถึงขั้นคิดหาหนทางมาแล้วว่าจะทำยังไงถึงจะหย่าขาดกับองค์ชายห้าได้ แต่ทางที่นางเลือกนั้น...

นั่นไม่เท่ากับกล่าวว่าพร้อมยอมตายเพื่อแลกกับอิสระหรือ

ด่านซูหยวนเคยเป็นที่ตั้งของทัพหลัก ที่นั่นเป็นแหล่งผลิตอาวุธสำคัญของอาณาจักรเฟิงหยวน แต่เพราะการระบาดเปลี่ยนชาวเมืองให้กลายเป็นซากศพ แม้หลายครั้งที่เฟิงหยวนพยายามจะยึดคืนซูหยวน แต่ก็เหมือนส่งคนไปตาย ไม่เคยมีผู้ใดรอดชีวิตกลับมา

ลู่รั่วซีก็ด้วย ที่ตายของนางในชีวิตก่อนก็คือที่ด่านซูหยวน

แต่แทนที่จะหลีกเลี่ยงไม่ไปเยือน กลับคิดต่าง อยากจะทำให้สำเร็จยึดคืนซูหยวนกลับมาให้ได้ นี่อาจจะเป็นสิ่งติดค้างที่อยู่ในใจ นางถึงได้ย้อนกลับคืนมาอีกครั้ง ชีวิตนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องทำให้สำเร็จ แม่ทัพหญิงไม่กลัวตายเลยสักนิด นางพร้อมยอมแลก

“เจ้าอยากให้เราส่งเจ้าไปตายหรือ” แต่คิดว่าผู้อื่นจะยอมแลกกับนางหรือ จากตอนแรกที่สุรเสียงนุ่มนวลโอบอ้อมอารี ฉับพลันตอนนี้กลับแข็งกระด้างตึงเครียด

ดูเหมือนว่าองค์ราชาจะมีโทสะแล้ว

“หามิได้เพคะ” ร่างบางยอบกายลง

“ดีนักเจ้าห้า ชายาเจ้าถึงขั้นเลือกไปที่ซูหยวน เพื่อจะได้หย่าขาดกับเจ้า” ไม่ต่างอะไรกับพูดว่ายอมตายหรือ

สือมู่ก้มหน้าลง ความจริงแล้วผู้เป็นองค์ชายเหมือนจะหูดับไปตั้งแต่ได้ยินว่าพระชายาต้องการจะหย่าขาดแล้ว

“แล้วเจ้ายินยอมหรือไม่”

“ไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ลู่รั่วซีหันหน้าไปมองพระสวามี ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงปฏิเสธ ตลอดมาคนที่พยายามถอนหมั้นมาโดยตลอดก็เป็นเขา กระทั่งแต่งงานก็ไม่เคยรักษาน้ำใจ ไม่กี่วันก็รับเอาพระสนมเข้าวังองค์ชาย แล้วเหตุใดตอนนี้นางพร้อมปล่อยมือจากเขา ต้องการจะหย่าขาด เขาจึงไม่ยินยอม