เข้าวังหลวง (2)

ทั้ง ๆ ที่พยายามอดทนแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังคงเป็นเขาที่ทำให้นางอ่อนแอ คราวนี้นางไม่ได้มองสือมู่ด้วยสายตาเย็นชาหากแต่เป็นสายตาแห่งความเจ็บปวดและแดงก่ำ ลู่รั่วซีเกือบร้องไห้ออกมา หากไม่ใช่เพราะมาถึงพระราชฐานชั้นในก่อน หญิงสาวคงร้องไห้ออกมาแล้ว

ซึ่งถ้าหากนางร้องไห้ออกมา สือมู่อาจจะวิ่งหนีเตลิดไปไกล

เขาไม่ชินกับลู่รั่วซีที่เย็นชาเพียงใด ยิ่งไม่ชินกับนางตอนที่อ่อนแอมากเพียงนั้น ในความทรงจำของผู้เป็นองค์ชาย ลู่รั่วซีเป็นสตรีที่เข้มแข็งมาก นางเป็นคนป่าเถื่อน เป็นแม่ทัพหญิงเพียงหนึ่งเดียว แล้วเขาจะทนมองน้ำตาของนางได้อย่างไร

ในห้องทรงอักษรสองร่างนั่งนิ่งคุกเข่าลง องค์ชายห้าสือมู่ค้อมกายและบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อวาน รวมทั้งการกระทำที่ผิดพลาดของพระองค์ที่เป็นต้นเหตุของคำวิพากษ์วิจารณ์ของชาวเมืองในยามนี้

หลังจากเกิดการระบาดของโรคและซากศพกลับมามีชีวิต นี่เป็นช่วงเวลาที่สงบสุขที่สุดของชาวเฟิงหยวน แม้ซากศพไม่ได้หมดไปแต่สิ่งมีชีวิตประหลาดเหล่านั้นคล้ายกับอยู่ในภาวะสงบนิ่ง พวกมันส่วนมากถูกไล่ต้อนเข้าป่า อาณาจักรเฟิงหยวนกลับมาปลอดภัยและมีชีวิตชีวา ทำให้เริ่มมีการจัดงานเลี้ยงเพื่อเรียกความมั่นใจ ให้บรรยากาศกลับมาครึกครื้นมีความสุข

วังองค์ชายห้าได้รับมอบหมายให้เป็นผู้จัดงานเลี้ยงน้ำชาในครานี้ ส่วนหนึ่งเพราะพระชายาองค์ชายห้าพึ่งแต่งงานเข้าราชวงศ์ งานเลี้ยงไม่ได้เล็กไม่ได้ใหญ่ เชิญเฉพาะบรรดาฮูหยินตระกูลขุนนาง เหมาะสำหรับการพิสูจน์ฝีมือ

ทั้งที่งานเลี้ยงภายใต้การควบคุมของลู่รั่วซีไม่มีปัญหา หรือข้อผิดพลาดใด

แต่คนที่สร้างเรื่องกลับกลายเป็นพระสนมคนหนึ่งที่ทำให้งานเลี้ยงน้ำชาที่ควรถูกพูดถึงในทางที่ดี กลับถูกตั้งคำถาม

“รู้ความผิดตนหรือไม่เจ้าห้า”

เมื่อฟังเรื่องราวจบ สีพระพักตร์ยังคงเรียบเฉย มีเพียงคำถามที่ย้อนมา นี่ทำให้ผู้เป็นองค์ชายต้องก้มศีรษะ เสด็จพ่อไม่ได้ต้องการคำตอบ แต่พระองค์กำลังจะสอนสั่ง

“เจ้าเป็นเชื้อพระวงศ์ ยิ่งสมควรเป็นแบบอย่างที่ดีให้ราษฎรแต่นี่กลับหูเบาไม่ฟังกระทั่งพระชายา หากแม้สตรีของตนยังควบคุมไม่ได้ แล้วจะปกครองคนหมู่มากได้อย่างไร วันหนึ่งถ้ามีคนมาใส่ร้ายพี่น้องเจ้า หรือแม้กระทั่งข้าผู้เป็นบิดา เจ้าก็จะเชื่อคนผู้นั้นง่าย ๆ โดยที่ไม่สืบหาความจริงก่อนหรือ”

“หาไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“หาไม่? แล้วเหตุใดจึงปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้น”

สือมู่ยอมรับ ไม่อาจจะแก้ตัวได้เลย เป็นพระองค์เองที่ปล่อยอคติให้บังตา

“อย่าลืมว่าเจ้าไม่ใช่เด็กแล้ว ทั้งยังเป็นองค์ชาย จะเอาแต่ใจตนเองไม่รู้จักคิดไม่ได้”

“ลูกเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ”

“เข้าใจก็ดี...แล้วเจ้าเล่ารั่วรั่ว ให้อภัยเจ้าห้าหรือไม่” สั่งสอนพระโอรสตนจนพอใจ ก็หันมาถามไถ่ลูกสะใภ้ที่หมายมั่นปั้นมือมาเป็นอย่างดีว่าจะต้องช่วยควบคุมและขัดเกลานิสัยของบุตรชายคนนี้ได้

เจ้าห้าลื่นไหลอยู่ไม่สุข มีเพียงสตรีที่เข้มแข็งที่จะช่วยกำราบ ในสายตาของผู้เป็นพ่อ องค์ราชาสือเทียนไม่ได้มองเพียงความเหมาะสมหรือเลือกลู่รั่วซีแค่เพราะว่านางเป็นคุณหนูสกุลลู่

แต่คิดว่าลู่รั่วซีนี่แหละที่เหมาะสมกับสือมู่ที่สุด

“หม่อมฉันไม่ได้โกรธเคืององค์ชายห้า เพียงแต่ว่าคงไม่สะดวกใจที่จะอยู่กับองค์ชายห้าอีกต่อไป” น้ำเสียงเรียบนิ่งมั่นคง

บอกให้รู้ว่าทุกคำที่เอ่ยเอื้อนผ่านกระบวนความคิดมาเป็นอย่างดี ที่สำคัญลู่รั่วซีไม่ใช่คนที่พูดก่อนคิด ทุกสิ่งอย่างเชื่อเถิดว่านางตรึกตรองมาเป็นอย่างดีแล้วจริง ๆ จึงพูดมันออกมา

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” ไม่ใช่เพียงองค์กษัตริย์ที่ตอนนี้สีพระพักตร์ผิดแปลกไป ผู้เป็นองค์ชายเองก็หันขวับมองพระชายาแห่งตนทันที

แล้วตอนนั้นเองหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในห้องทรงอักษรนี้ ก็เอ่ยถึงประสงค์ที่ต้องการ

“ขอองค์ราชาได้โปรดทรงเมตตาให้หม่อมฉันได้หย่าขาดกับองค์ชายห้าด้วยเพคะ”