EP.05 ผู้หญิงร้ายผู้ชายชั่ว [2]

“ฮึกฮือออ!”

ครื้นนน! ซ่าาาา!

เสียงฟ้าร้องจนสะเทือนพร้อมกับหยาดฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างแรงไม่ต่างจากหยาดน้ำตาของเธอที่พรั่งพรูออกมาจนแทบเป็นสายเลือด ความเจ็บปวดที่เธอได้รับไม่มีแม้กระทั่งสัญญาณเตือนล่วงหน้าว่าเธอจะต้องมาพบเจอกับเรื่องเลวทรามแบบนี้

เธอก้มหน้าลงปล่อยให้สายฝนโหมกระหน่ำลงบนเรือนร่างจนเนื้อตัวเปียกปอนผสมกับหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นดังแข่งกับเสียงสายฝนเป็นเวลานาน

‘คิดมากเรื่องของพี่กับมิด้าเหรอ?’

‘ค่ะ ขวัญรู้ว่าพี่กับพี่มิด้าเป็นเพื่อนกันแต่พี่เห็นว่าอยู่ด้วยกันมันกลับเต็มไปด้วยความเหมาะสม ซึ่งขวัญไม่มีอะไรคู่ควรกับพี่เลย’

‘พี่รักขวัญที่ขวัญเป็นแบบนี้ ไม่ได้รักเพราะต้องการให้ขวัญเหมือนใคร’

’พี่อยากให้ขวัญจำไว้ว่าพี่รักแค่ขวัญไม่คิดจะดึงเข้ามาเข้ามาในความสัมพันธ์ของเราทั้งนั้น เชื่อใจพี่นะ’

“ฮึกก คนเลว” ถ้อยคำมากมาหลั่งไหลเข้ามาในโสตประสาทไม่ต่างจากการตอกย้ำให้เธอเจ็บปวดว่าที่ผ่านมาเธอนั้นโง่งมมากแค่ไหนที่หลงเชื่อทุกคำพูดของเขา

ที่ผ่านมาเธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่แสนดีกับเธอมาโดยตลอด อบอุ่น อ่อนโยน รักครอบครัว จะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวได้มากขนาดนี้

“ขวัญทำอะไรพลาดไปตรงไหนคะฮึก…ทำไมพี่ทำกับขวัญแบบนี้”

“ถ้าหมดรักกันแล้วทำไมไม่บอกตรง ๆ ทำไมต้องดึงคนอื่นเข้ามาเหยียบย่ำขวัญแบบนี้ด้วยฮือ ๆ ขวัญทำผิดอะไร…”

“ฮืออ ๆ!” ในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำถามเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมาว่าทำไม เธอผิดพลาดตรงไหน หรือเป็นเพราะเขาหมดรักเธอแล้วถึงได้ทำร้ายเธออย่างแสนสาหัสแบบนี้ได้ลงคอ

ซ่า~ ครื้นน!

เสียงฟ้าร้องประสานกับเสียงฝนดังขึ้นนานหลายนาทีกว่าแก้วขวัญจะลุกยืนขึ้นเดินฝ่าสายฝนไปตามถนนที่มืดมิดพร่ามัวไปด้วยหยาดฝนมีเพียงแสงสว่างของไฟตามถนนที่สาดส่องปะทะกับเม็ดฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างแรง

เธอเดินทอดน่องไปอย่างเชื่องช้าราวกับร่างที่ไร้ซึ่งชีวิตจิตใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของเธอจะต้องมาพบเจอกับเรื่องบัดสีแบบนี้

“ฮื้ออ~” เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป ไม่รู้แม้กระทั่งเป้าหมายปลายทางว่าจะไปที่ไหน รู้เพียงแต่ว่าเธอไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกแล้วเธอทำใจไม่ได้จริง ๆ เวลาที่มองหน้าของฟางชุนภาพเหตุการณ์ที่เห็นมันก็จะไหลย้อนเข้ามาในความทรงจำ กลายเป็นภาพติดตามไปโดยสมบูรณ์

แก้วขวัญเดินใจลอยไม่รับรู้อะไรปล่อยให้หยาดฝนซัดกระหน่ำใส่เรือนร่างอยู่อย่างนั้น แสงไฟหน้ารถหลายคนที่ขับผ่าน พาลให้น้ำฝนบนพื้นสาดกระเด็นเข้ามาปะทะกับร่างกายของเธอซ้ำ ๆ

เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน ร่างกายที่อ่อนล้าเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยพอ ๆ กับเปลือกตาทั้งสองข้างที่คล้ายจะปิดลงอย่างหมดแรง

บรื้นนน~ เอี๊ยดดด!!

“มีอะไร?” เสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นในขณะที่นั่งพักสายตาอยู่เบาะด้านหลังจู่ ๆ คนขับรถก็เหยียบเบรกกะทันหันทำให้เขาจ้องลืมตาขึ้นมา

“เหมือนมีอะไรล้มตัดหน้ารถครับนาย”

“ลงไปดู” บอดี้การ์ดชุดดำที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบเปิดประตูลงไปดูก่อนจะเห็นแก้วขวัญนอนหมดสติอยู่บนพื้นถนนหน้ารถ

“ผู้หญิงครับนาย”

“เอาตัวขึ้นมา”

“ครับ” บอดี้การ์ดชุดดำเปิดประตูรถเบาะข้างคนขับหลังจากที่ช้อนอุ้มร่างหมดสติขึ้นมาเพื่อจะพาไปส่งโรงพยาบาล

“แก้วขวัญ” ทว่าในจังหวะนั้นสายตาคมกริบก็เหลือบไปเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่เนื้อตัวเปียกปอนผมเผ้ายุ่งเหยิงที่ถูกวางลงบนเบาะก็เอ่ยขึ้น

ปึก!

ทันใดนั้นมือหนาก็จัดการเปิดประตูรถก่อนจะเหวี่ยงขาลงเดินไปช้อนอุ้มหญิงสาวขึ้นเพื่อย้ายมายังเบาะข้าง ๆ เขาแทนสร้างความสงสัยให้บอดี้การ์ดไม่น้อยที่เห็นการกระทำของเจ้านายหนุ่ม