로그인บทที่ 12
“เพ่ยซานเสด็จพ่อเล่า เหตุใดถึงมีแค่เจ้าอยู่ตรงนี้” เจ้าเฟยเฟิงได้ของเล่นเป็นที่พอใจแล้ว เขาหมายใจจะขอกลับก่อนเพื่อเปิดโอกาสให้เสด็จพ่อได้อยู่กับเสด็จแม่ตามลำพัง ทว่ารู้ตัวอีกทีกลับเห็นแค่คนสนิทของบิดา แต่บิดาไม่อยู่แล้ว
“เรียนซื่อจื่อท่านอ๋องอยู่กับจวิ้นอ๋องด้านบนโรงเตี๊ยมพ่ะย่ะค่ะ”
“อยู่กับเสด็จอาหรือ เช่นนั้นดีเลยพวกเราไปกินของว่างรอเสด็จพ่อกันเถอะ เสด็จแม่อาหารที่นี่อร่อยมากเลยนะขอรับ ท่านแม่สือจี้พาลูกมากินของอร่อยที่โรงเตี๊ยมฟู่ชางบ่อย ๆ” เด็กชายกระโดดโลดเต้นเขย่าแขนมารดา เพราะโรงเตี๊ยมฟู่ชางเป็นโรงเตี๊ยมของท่านตา ท่านแม่สือจี้ชอบพาเขามากินของอร่อยที่นี่เป็นประจำ อีกทั้งเป็นกิจการครอบครัว ฉะนั้นสำหรับเฟยเฟิงแล้วสั่งได้เต็มที่เงินไม่ต้องจ่าย
“จะดีหรือเฟิงเอ๋อร์ ท่านอ๋องอาจจะคุยธุระนานไม่รู้จะเสร็จเมื่อไร เรากลับก่อนดีไหม”
“เราแค่ไปกินของอร่อย ถ้ารอไม่ไหวเราค่อยกลับก่อน เสด็จแม่ไปเถอะนะ ๆ”
จ้าวเฟยเฟิงอ้อนราวกับแมวน้อยตัวหนึ่ง พานทำให้ฉู่หรันใจอ่อนยอมตามใจ แม้จะไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวให้ท่านอ๋องเข้าใจผิด คิดว่าตนมากแผนการใช้ซื่อจื่อน้อยเป็นเครื่องมือเพื่อให้ได้ใกล้ชิด แต่ก็ช่างเถอะนางไม่ได้คิดเช่นนั้นเสียหน่อย เพื่อเด็กน้อยที่ตนให้ใจรักไปแล้ว
จะเข้าใจผิดมันก็เรื่องของท่านอ๋องอย่างมากก็ถูกลงโทษสั่งขังลืม ดีเสียอีกจะได้อยู่แต่ในเรือนไม่ต้องรับรู้เรื่องภายนอกให้ปวดหัว
เมื่อตกลงกันได้แล้วสองผู้สูงศักดิ์เปลี่ยนทิศทางจากเดิมกลับตำหนัก เปลี่ยนใจเข้าโรงเตี๊ยมฟู่ชางแทน ขบวนผู้ติดตามต่างพากันยกโขยงตามนายเหนือหัวกันเป็นแถว ด้วยเป็นขบวนใหญ่หลายสิบคนจึงเป็นที่จับจ้อง โดยเฉพาะกับลู่เยี่ยนถิงที่เอาแต่กำมือแน่นเต็มไปด้วยความริษยาอยู่มุมหนึ่งของตรอกไม่ไกลนัก ที่ตรงนี้มันควรเป็นของนาง ฉู่หรันมีสิทธิ์อะไรมาแย่งของผู้อื่นช่างไร้ยางอายสิ้นดี
ด้านจ้าวหลิวหมิงทันทีที่มาถึงได้พบหน้าผู้เป็นน้องชายก็ถึงกับกรอกตา สภาพเช่นนี้ดูได้เสียที่ไหนกัน จวิ้นอ๋องผู้เย่อหยิ่งหายไปไหนหมด เหลือเพียงบุรุษตายซากราวกับถูกเมียทิ้ง
“มีอะไรก็ว่ามาเวลาข้ามีเวลาไม่มาก แล้วนี่ไปทำอะไรมาถึงได้มีสภาพเช่นนี้”
“ท่านใช้งานสตรีประประหลาดนั่นเสร็จหรือยัง เมื่อไรจะส่งนางให้ข้า”
“นางยังจัดการงานที่ข้าสั่งไม่เสร็จ แต่ก็ใกล้แล้วเจ้ารอไปก่อน”
“ท่านกักตัวนางไว้นานแล้วถึงเวลาของข้าบ้าง ข้าต้องการตัวเร็วที่สุดต่อให้ต้องบุกไปชิงตัวผิดใจกับท่านข้าก็จะทำ” หลังจากข่มขู่พี่ชายต่างมารดาจบ จ้าวฉางเล่อลุกเดินโซซัดโซเซจากไปทันที หลายวันแล้วที่หาตัวหลิวเฟยเฟยไม่เจอ ส่งคนออกตามหาเท่าไรก็ไม่พบร่องรอย มีเพียงสตรีประหลาดผู้นั้นเท่านั้นถึงจะช่วยเขาได้
จ้าวหลิวหมิงได้แต่มองน้องชายด้วยสีหน้าหลากหลายอารมณ์ เขาในตอนนี้ก็ไม่ค่อยต่างจากน้องชายเท่าไรนัก มีบางครั้งที่ต้องทำในสิ่งที่ต้องฝืนใจ จะหลุดพ้นได้ก็ต้องเร่งให้สตรีประหลาดทำงานให้เสร็จโดยเร็ว
กายหนาถอนหายใจก่อนจะหมุนกายหมายจะกลับไปหาภรรยาและบุตร ทว่าในตอนที่กำลังจะลงจากชั้นสอง ได้เหลือบไปเห็นทั้งสองกำลังนั่งกินอาหารอยู่ไม่ไกล แต่ยังไม่ทันก้าวออกจากที่นั่งตรงระเบียงกลับมีมารเข้ามาผจญ ทำเอาอ๋องหนุ่มถึงกับต้องจิ๊ปากด้วยความรำคาญ
“ท่านอ๋องถิงเอ๋อร์คิดถึงพระองค์ พวกเราไม่ได้พบกันลำพังนานแล้วนะเพคะ ท่านอ๋องไม่มีเวลาว่างให้หม่อมฉันเลย หรือว่าถิงเอ๋อร์ทำอะไรให้พระองค์ไม่พอใจหรือเพคะ” ลู่เยี่ยนถิงปรี่เข้าหาพร้อมกับเกาะแขนจ้าวหลิวหมิงไม่ยอมปล่อย ทำตัวแนบชิดสนิทสนม นางเชื่อว่าพี่สาวจะต้องเห็นเป็นแน่ เช่นนั้นก็จงดูให้เต็มตาว่าข้ากับท่านอ๋องรักกันหวานชื่นเพียงใด
“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” จ้าวหลิวหมิงพยายามดึงมือของอีกฝ่ายออก ในใจหรือก็อยากจะผลักออกแล้วเดินหนี ทว่าร่างกายกลับสวนทางกับความคิด แม้แต่มือที่อยากจะแกะมือลู่เยี่ยนถิงออกให้ห่าง กลับทำได้เพียงแค่วางทาบมืออีกฝ่ายเท่านั้น
“หม่อมฉันคิดถึง อยากเห็นหน้าท่านอ๋องเพคะ ได้ยินว่าพระองค์มาที่โรงเตี๊ยมฟู่ชางจึงตามมาเพคะ”
“พักนี้ข้างานยุ่ง เจ้าอยากจะได้อะไรไหม ข้าจะให้คนพาไป”
“หม่อมฉันไม่อยากได้อะไรเพคะ หม่อมฉันแค่ต้องการอยู่กับท่านอ๋อง คืนนี้พระองค์อยู่กับหม่อมฉันนะเพคะ” นิ้วเรียวกรีดลงตามแนวสาบเสื้อ หากท่านอ๋องต้องการตอนนี้นางก็พร้อมจะให้ได้ทุกเมื่อ จะมัวหวงตัวไปไยในเมื่อปลาชิ้นโตกำลังจะหลุดมือไป
“ข้ายังมีงานอีกมากที่ต้องสะสาง เอาไว้ครั้งหน้าก็แล้วกัน อีกอย่างที่สาธารณะทำเช่นนี้ไม่เหมาะสม ผู้คนจะครหาปล่อยข้าได้แล้ว” สตรีประหลาดเจ้าทำให้ข้าขัดขืนไม่ได้ ตอนนี้หรันหรันมองมาที่เขาและเยี่ยนถิงไม่วางตา คงไม่พ้นทำให้นางเข้าใจผิดไปกันใหญ่ เรื่องนี้จะต้องมีคนรับผิดชอบ
“เรารักกันหม่อมฉันไม่กลัวเพคะ”
“นั่นเจ้าไม่ใช่ข้า”
“ท่านอ๋อง”
ในเวลาที่นางคิดว่าจัดท่าได้ดีที่สุดแล้ว แต่ก็ดันลื่นเพราะมือมีเหงื่อออกเยอะ ข้างที่ต้องจับปลายเท้าไว้ดันลื่นหลุด จึงทำให้ทรงตัวต่อไปไม่ได้ ทำให้ล้มหน้าทิ่มพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัวหน้าผากปูด คางแตก กำเดาไหล รวมไปถึงฝ่ามือมีรอยแตกจากการใช้ค้ำพื้นคิดมาถึงตรงนี้ หญิงสาวก็ปาดน้ำตาอีกหนึ่งครั้ง ไม่ได้เจ็บเพราะล้ม แต่ร้องเพราะอับอายต่างหาก เวลานั้นสายตาทุกคู่ต่างก็มองมาที่นางเป็นตาเดียวกัน ถึงไม่มีคำพูด แต่นางรู้ว่าทุกคนต้องหัวเราะอยู่เป็นแน่โชคดีนักที่เด็ก ๆ ไม่อยู่บ้าน ต่างก็เติบโตมีช่องทางทำมาหากินเป็นของตนเอง ถ้าหากอยู่บ้านกันครบน่ะหรือ เสี่ยวหลินคงได้ล้อนางไม่หยุดแน่ส่วนเหตุผลที่นางไม่บอกสามี ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอก ทว่าตอนที่อีกฝ่ายเข้ามาเล่นใหญ่ออกปานนั้น เสียงดังลั่นออกไปถึงด้านนอก ทั้งบ่าวไพร่ทั้งผู้คนนอกจวนต่างก็ได้ยินกันถ้วนหน้า ยังไม่นับรวมถึงทหารนายกองที่พามาอีกคิดดูสิว่า หากมีคนพูดปากต่อปาก ฮูหยินนายอำเภอล้มคางแตกเอง แต่ทำทีเป็นว่ามีคนปองร้าย เพื่อกลบเกลื่อนเรื่องความน่าอับอายของตนเองน่ะ มันจะเป็นเช่นไร สู้นางไม่พูดเสียยังดีกว่าด้านนอก ภายในห้องโถงสวีเซียวนั่งอยู่เก้าอี้ตรงกลา
สวีเซียวอยู่บนหลังม้าใบหน้าบึ้งตึง หากตอนนี้เขาฆ่าใครได้เขาทำไปแล้ว ทว่าคนผู้นั้นเป็นใครเขาไม่อาจทราบได้หลังจากบ่าวในจวนมาแจ้งเขาว่าฮูหยินเกิดเรื่อง เขาก็รีบรุดมาที่เกิดเหตุทันที พร้อมกับทหารรักษาการณ์นับสิบนายตามมาด้วย ชาวบ้านละแวกนั้นให้ความสนใจ เกิดอะไรขึ้น เหตุใดท่านนายอำเภอถึงได้พาทหารมามากมายถึงเพียงนั้นเมื่อมาถึงลานกลางเรือน ก็เห็นว่าภรรยารักหน้าผากปูดบวม คางแตก ฝ่ามือทั้งสองข้างแตกเป็นแผลถลอก เป็นเช่นนี้จะไม่ให้เขาโมโหได้อย่างไร ตนหรือทะนุถนอมนางราวกับไข่ในหิน แต่กลับมีคนทำร้ายนางให้บาดเจ็บถึงเพียงนี้ร่างสูงช้อนอุ้มภรรยาขึ้นมาแนบอก ก่อนจะออกคำสั่งให้คนไปตามหมอ จากนั้นตัวเขาก็พานางเข้าไปพักในห้องแค่เห็นนางต้องเจ็บตัวเช่นนี้เขาก็ใจแทบขาด มันผู้ใดกล้ามาทำร้ายภรรยารัก ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห กระนั้นก็ยังทำอะไรไม่ได้ เมื่อเหมยลี่ไม่ยอมปริปากให้เบาะแสเลยสักคำ สวีเซียวจึงได้แต่สั่งให้ทหารที่ติดตามมารอฟังคำสั่งอีกทีทว่ายังไม่ทันจะได้ถามอะไร ท่านหมอก็เข้าห้องมาพอดี สวีเซียวจึงถอยออกมาให้ท่านหมอรักษาบาดแผลของนางก่อน หลังจากท่านหมอกลับไป เขาจึงไม่รอที่จะหาความกระจ่าง ซักถามถึงสาเหตุที่ทำใ
ดังนั้นเมื่อตนออกตามหาเหมยลี่ไปตามที่ต่าง ๆ อาเหิงที่อยู่ในความดูแล ชื่นชอบการท่องเที่ยว มีหรือจะยอมอยู่ในพระราชวัง ที่เปรียบเสมือนกรงขังนั้นได้ในระหว่างงานพิธีดำเนินต่อไปตามขั้นตอน คนที่เกร็งที่สุดเห็นทีจะเป็นเถ้าแก่เปียว เขาที่นั่งอยู่ข้างผู้สูงศักดิ์ ได้ยินเหล่าท่านผู้นั้นพูดคุยกันชัดเจน ก็ได้แต่คิดว่า ตนรับใครมาเป็นบุตรสาวบุญธรรมกันแน่แม้แต่พระชายาและท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจ เหมยลี่ก็ยังรู้จัก เมื่อครู่บทสนทนาจากพระชายารุ่ยอ๋องบอกว่า นางเป็นอดีตองค์หญิงใหญ่ ที่ฝ่าบาททรงตามใจมากที่สุด และยังเป็นผู้มีพระคุณต่อทุกพระองค์อีกด้วยได้ยินดังนั้น เถ้าแก่เปียวก็ถึงกับแอบเช็ดเหงื่อ ใจคอไม่ค่อยดี เกรงว่าจะไปทำให้บุตรสาวคนนี้ไม่พอใจเข้าสักวัน ในตอนรับถ้วยชาคารวะของคู่บ่าวสาว มือคู่นั้นก็ยังสั่นไม่หยุด เกือบทำคว่ำใส่เหมยลี่อยู่รอมร่ออยู่ดีไม่ว่าดีได้เกี่ยวดองกับเชื้อพระวงศ์เสียอย่างนั้น มิรู้ว่านี่เป็นวาสนาหรือวิบากกรรมกันแน่ ต่อจากนี้จะทำอะไรก็คงต้องคิดให้ดีเสียก่อน ไม่เช่นนั้นชีวิตในบั้นปลายของตน คงไม่ได้สงบสุขเป็นแน่เมื่อถึงยามค่ำ เป็นช่วงเวลาที่ต้องเข้าหอ แต่กลับต้องใช้ไปกับการร่วมโต๊ะอาหาร
เถ้าแก่เปียวยกแขนเสื้อขึ้นซับน้ำตาด้วยความปลื้มปีติ ไม่คิดว่าเหมยลี่คนที่ตนรักเหมือนบุตรสาวคนหนึ่ง ที่ผ่านมาเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย ห่วงว่าจะพาลูกทั้งสามไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่ ห่วงว่านางและหลาน ๆ จะกินอิ่ม หรือได้รับความลำบากไหมแต่มาวันนี้ พอได้เห็นเหมยลี่ได้ดี เขาก็อดดีใจด้วยไม่ได้ ตนมองคนไม่ผิดจริง ๆ ความช่วยเหลือที่ให้ไปไม่สูญเปล่าเลย อีกทั้งไม่คิดว่าเจ้าเด็กคนนี้ จะมาขอให้ตนเป็นพ่อในวันแต่งงาน จะไม่ให้รู้สึกปลาบปลื้มได้อย่างไร“เมื่อครู่ เจ้าว่าอะไรนะ” เถ้าแก่เปียวยังคงไม่เชื่อหู ถึงขั้นถามย้ำสองครั้งเพื่อความมั่นใจ“ช่วยเป็นญาติฝั่งเจ้าสาวให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านพ่อ” เหมยลี่นั่งคุกเข่าตรงหน้าเถ้าแก่ พร้อมกับยกถ้วยชาค้างไว้เช่นนั้น ในใจก็แอบกังวลอยู่สักหน่อย ไม่รู้ว่าเถ้าแก่จะรับไหว้นางหรือไม่“ดี ๆ ในเมื่อลูกสาวจะออกเรือนแล้ว พ่อคนนี้จะไม่ยอมได้อย่างไร”เปาเปียวรับถ้วยน้ำชาจากมือบุตรสาวบุญธรรม ก่อนจะยกขึ้นจิบหนึ่งอึกเพื่อเป็นการรับไหว้ พิธีรับเป็นบุตรสาวก็เป็นอันเสร็จสิ้น ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พลางคิดว่าตอนนี้ตนมีทั้งบุตรสาวบุตรชายแล้วหรือนี่ ช่างดีจริง ๆ มิหนำซ้ำยังม
บทที่ 24 หลังจากจัดการผู้รบกวนไปได้แล้ว เด็ก ๆ จึงเวียนกันเจาะเลือดเพื่อพิสูจน์ความสัมพันธ์ ผลที่ออกมาทำเอาสวีเซียวดีใจแทบกลั้นไม่อยู่ มันช่างน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว เมื่อเด็กทั้งสามคือบุตรชายบุตรสาวแท้ ๆ ของเขาเองเมื่อรู้ว่าพวกเขาคือครอบครัวที่แท้จริง สวีเซียวผู้ไม่เคยเสียน้ำตาให้ใครนอกจากภรรยารัก บัดนี้กลับร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครในที่สุดเขาก็มีครอบครัวเป็นของตัวเองเสียที....หลังจากนั้นผ่านไปหกเดือน เมื่อฝ่าบาททรงทราบเรื่องของสวีเซียวพระองค์ทรงยินดีกับอีกฝ่ายเหลือเกินอีกทั้งเมื่อทรงทราบว่าสตรีคนนั้นก็คือเหมยลี่ อดีตร่างทรงผู้สื่อสารกับเทพธิดา ที่ทำให้พระองค์สามารถมีโอรสและพระธิดาได้ในที่สุด มีหรือจะไม่ตอบแทนบุญคุณฮ่องเต้จ้าวหรง จึงทรงประกาศราชโองการ มอบตำแหน่งโหวแก่สวีเซียว และให้เขาดำรงตำแหน่งนายอำเภอเมืองอันหยางเป็นการชั่วคราว เมื่อใดเขาต้องการย้ายกลับเมืองหลวง พระองค์ก็ย่อมมีตำแหน่งงานที่ดีในราชสำนักรองรับ ให้เขาใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นได้ตามต้องการส่วนเหมยลี่ถูกแต่งตั้งให้เป็นฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่ง พร้อมกันนั้นบุตรในอุทรของนาง สามารถเข้ารับการศึกษา ในสำนักศึกษาหลวงร่วมกับเชื
บทที่ 24หญิงสาวนอนกลิ้งอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน เฝ้ามองสามีหนุ่มเช็ดตัวให้ด้วยดวงตาหวานเยิ้ม อดไม่ได้ที่จะชื่นชมตัวเอง ที่เลือกสามีได้ดีเช่นนี้ข้านี่ช่างมีบุญจริง ๆ มีสามีเด็กก็ดีเช่นนี้ ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทั้งยังคอยเอาอกเอาใจไม่ห่าง“เจ้านอนพักเถอะ เดี๋ยวข้าไปดูลูกเอง” ชายหนุ่มก้มลงจูบหน้าผากภรรยาสาว ก่อนจะปล่อยให้นางนอนพักผ่อน ส่วนเขานั้นจะออกไปรับหน้าเด็ก ๆ เอง“อืม ว่าแต่คราวนี้ ข้าขอเงินทุนสักสามพันตำลึงได้หรือไม่” ก่อนอีกฝ่ายไปก็ไม่ลืมทวงสัญญา เผื่อว่าพูดภายหลัง นางอาจจะเสียดอกมากกว่านี้ก็ได้“ได้สิ ครั้งนี้ให้เมียจ๋าสี่พันตำลึงไปเลย ถือว่าเป็นค่าแรงนอกเวลา”เหมยลี่ยิ้มกว้างทันทีที่ตนได้กำไรเพิ่มตั้งหนึ่งพันตำลึง แต่นางหารู้ไม่ว่า สำหรับสวีเซียวแล้วนั้น แค่นางเอ่ยปากขอ เขาย่อมให้นางอยู่แล้ว โดยที่ไม่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนทว่าสำหรับสวีเซียวนั้น ข้อนี้เขาจะเก็บไว้จนวันตายไม่บอกนางหรอก เพราะถ้าหากบอกความจริงไป นางจะยอมทำตามที่ขอได้ทุกเมื่อหรือ เช่นนั้นก็ปล่อยมันให้เป็นความลับเช่นนี้ต่อไปเถอะ ถือว่าเป็นกำไรที่เขาควรจะได้ก็แล้วกันรุ่งเช้าเหมยลี่มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่น้อย ยอมรับ
บทที่ 9พ่อบ้านจวนเสนาบดีไม่ยี่หระต่อสิ่งใด ทั้งยังทำตัวเฉยเมยต่อคำพูดคนวังอ๋อง ไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะอยู่ตำแหน่งไหน ตนย่อมต้องเลือกฝ่ายคุณหนูรองอยู่แล้ว ในเมื่อคุณหนูคือคนรักของท่านอ๋องติดตามด้วยแล้วมีแต่สบาย หากอยู่ข้างคุณหนูใหญ่ก็รังแต่จะไม่มีอนาคต“บางทีข้าก็คิดนะว่าเลี้ยงคนเช่นพวกเจ้าไว้ทำไม หา
บทที่ 9ภายในรถม้าเงียบเสียจนได้ยินเสียงแวดล้อมได้ชัดเจน หนึ่งคนเอาแต่จ้องไม่วางตา อีกหนึ่งนั่งนิ่งไม่สะทกสะท้านแม้ว่าจะถูกสายตาหวังเฟยทิ่มแทงสักแค่ไหน จูเจียวก็ยังคงทำราวกับอีกฝ่ายคืออากาศธาตุ ทั้งสองฝ่ายไม่มีการพูดคุยกันแม้แต่ครึ่งคำกระทั่งถึงจวนเสนาบดีลู่“หวังเฟยถึงตระกูลลู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”ฉู่หร
บทที่ 9“วันนี้ข้าคงไปกับเจ้าด้วยไม่ได้ ไปคนเดียวคงไม่เป็นไรกระมัง” จ้าวหลิวหมิงลอบมองภรรยาด้วยหางตา รู้ดีว่าวันนี้เป็นวันที่ต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมตามธรรมเนียม ทว่าเขาเองก็ติดธุระสำคัญไม่อาจไปด้วยได้ ที่เรียกนางมาวันนี้ก็ด้วยเรื่องนี้เป็นหลัก“เพคะ ท่านอ๋องเรียกหม่อมฉันมาด้วยเรื่องนี้ หากไม่มีอะไ
บทที่ 8ทั้งคำพูดของเขายังเชือดเฉือนในบางช่วงบางตอน มันทำให้หญิงสาวอดคิดไม่ได้เลยว่านี่คงเป็นการประชดประชัน มากกว่าจะเป็นการตั้งใจทำเรื่องระหว่างสามีภรรยาดูอย่างตอนนี้ที่อ๋องหนุ่มเล่นโลดโผนเกินทน อุ้มภรรยาคนงามลองรสรักไปทั่วห้องบรรทม ร่างบางในอ้อมแขนหรือก็กอดคออีกฝ่ายไว้แน่น ทั้งเสียวซ่าน ตื่นเต้น







