ตอนที่ 4 ความพยายามที่ไร้การตอบสนอง

หลายวันหลังจากการแต่งงาน นลินีเริ่มปรับตัวให้เข้ากับบ้านหลังใหม่ แม้จะรู้สึกเหงาและว้าเหว่ แต่เธอก็ยังคงทำหน้าที่ของเธออย่างดีที่สุด เช้าวันหนึ่ง ขณะที่นลินีกำลังเก็บกวาดห้องรับแขก เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นที่ประตูห้องครัว

“หนูลินจ๊ะ แม่ขอเข้าไปหน่อยได้ไหมลูก” เสียงนุ่มนวลของคุณหญิงวิไลแม่สามีดังขึ้น

นลินียิ้มบาง ๆ ก่อนจะรีบวางมือจากงานที่ทำและเดินไปเปิดประตูให้ “สวัสดีค่ะคุณแม่ เชิญค่ะ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บซ่อนความเหงาในใจ

คุณหญิงวิไลเดินเข้ามาในห้องครัว มองดูบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเงียบสงัด เธอสังเกตเห็นสีหน้าที่เหนื่อยล้าของนลินี ซึ่งทำให้เธอรู้สึกสะเทือนใจ

“หนูลินจ๊ะ ลูกไม่เหงาใช่ไหม ”คุณหญิงวิไลถามด้วยความห่วงใย

นลินียิ้มฝืน ๆ “หนู...ไม่เป็นไรค่ะ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง”

คุณหญิงวิไลสังเกตเห็นว่าคำตอบนั้นไม่ได้ออกมาจากใจจริง ๆ เธอจึงตัดสินใจที่จะไม่ถามซ้ำ แต่หาวิธีที่จะทำให้นลินีรู้สึกดีขึ้นแทน

“วันนี้หนูว่างไหม”

“ว่างค่ะ คุณแม่มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“งั้นวันนี้เรามาทำขนมกันดีไหมลูก คุณหญิงนวลแม่ของหนูลินบอกว่าหนูชอบทำขนมใช่ไหม” เธอชวนด้วยรอยยิ้มอบอุ่น 

นลินีเงยหน้าขึ้นมองคุณหญิงวิไลด้วยความประหลาดใจและรู้สึกดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น “ค่ะ คุณแม่ ลินชอบทำขนมค่ะ”

“งั้นวันนี้เรามาทำด้วยกันเถอะจ๊ะ แม่เองก็ไม่ได้ทำขนมมานานแล้วเหมือนกัน จะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน แม่จะได้สอนสูตรขนมเก่า ๆ ที่แม่เคยทำให้ตาวัฒน์กินตอนเด็ก ๆ ด้วย เผื่อว่าหนูลินจะได้ทำให้พี่เขาทานบ้าง”

นลินียิ้มออกมาครั้งแรกในรอบหลายวัน “ดีค่ะคุณแม่ ลินยินดีมากเลยค่ะ”

ทั้งสองคนจึงเริ่มต้นด้วยการจัดเตรียมวัตถุดิบต่าง ๆ บนโต๊ะในครัว คุณหญิงวิไลหยิบสูตรขนมที่เก็บไว้ในสมุดเก่า ๆ ของเธอออกมา นลินีได้เห็นสูตรและวิธีการทำขนมไทยโบราณที่เธอไม่เคยลองทำมาก่อน ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นเล็ก ๆ

“วันนี้เราจะทำขนมชั้นกันดีกว่านะจ๊ะ” คุณหญิงวิไลบอกขณะที่เริ่มสอนนลินีทีละขั้นตอน 

“ขนมนี้ตอนตาวัฒน์ยังเด็ก ๆ เขาชอบมาก แม่คิดว่าเขาน่าจะยังชอบอยู่”

นลินีตั้งใจฟังและเรียนรู้ทุกขั้นตอนด้วยความตั้งใจ การทำขนมช่วยให้เธอได้ผ่อนคลายและลืมความเหงาไปได้ชั่วขณะ ความรู้สึกที่ได้รับความรักและการดูแลจากคุณหญิงวิไลทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นในใจ แม้ว่าเธอจะยังไม่สามารถทำให้นันทวัฒน์สนใจเธอได้ แต่เธอก็รู้สึกขอบคุณที่อย่างน้อยก็ยังมีครอบครัวของเขาที่คอยห่วงใยเธอ

ขณะที่นลินีกำลังตักส่วนผสมใส่ในถาด คุณหญิงวิไลมองดูลูกสะใภ้ที่ขยันขันแข็งและเต็มไปด้วยความอดทน เธอรู้สึกเห็นใจนลินีที่ต้องเผชิญกับความท้าทายที่หนักหนาในการทำให้นันทวัฒน์ยอมรับและรักเธอ

“หนูลินจ๊ะ หนูเป็นคนดีและมีน้ำใจ แม่เชื่อว่าสักวันหนึ่ง ตาวัฒน์จะต้องเห็นคุณค่าและรักหนูอย่างที่หนูสมควรได้รับ” คุณหญิงวิไลกล่าวขึ้นขณะกำลังวางชั้นขนมลงในซึ้งเพื่อนึ่ง

นลินีหยุดชั่วครู่และมองหน้าคุณหญิงวิไล ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณค่ะคุณแม่ ลินจะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด”

“แม่รู้จ๊ะ และแม่ก็จะอยู่ข้างหนูลินเสมอ ไม่ว่าหนูลินจะต้องเผชิญกับอะไรก็ตาม” คุณหญิงวิไลยิ้มให้กำลังใจ

หลังจากที่ขนมชั้นถูกนึ่งจนสุกและส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องครัว ทั้งสองคนก็นั่งลงเพื่อพักผ่อนพร้อมกับขนมที่ทำเสร็จแล้ว คุณหญิงวิไลหยิบชิ้นขนมขึ้นมาชิมก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ

“อร่อยมากจ้ะ หนูลิน หนูทำได้ดีมาก” เธอชมพร้อมกับหยิบขนมอีกชิ้นยื่นให้นลินี

นลินีรับขนมมาและชิมดู เธอรู้สึกถึงความหวานละมุนในปาก และความสุขที่ได้ทำสิ่งที่เธอรักกับคนที่ห่วงใยเธอ ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขมากขึ้น แม้ว่าในใจลึก ๆ เธอยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับชีวิตคู่ของเธอ แต่วันนี้เธอก็ได้รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ค่อยๆ ช่วยเยียวยาหัวใจของเธอ

“ขอบคุณนะคะคุณแม่ สอนสูตรลับให้ลิน” นลินีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นขึ้น “และอยู่เคียงข้างลิน วันนี้ลินรู้สึกดีมากเลยค่ะ”

“ดีแล้วจ้ะลูก ถ้าหนูลินเหงาหรือมีอะไรที่อยากทำ บอกแม่ได้เสมอ แม่ยินดีอยู่เป็นเพื่อนลูกเสมอ” คุณหญิงวิไลกล่าวพร้อมกับกอดนลินีอย่างอ่อนโยน

บรรยากาศในห้องครัวที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรักจากครอบครัวช่วยให้นลินีรู้สึกมีพลังที่จะเผชิญหน้ากับชีวิตคู่ของเธอต่อไป แม้ว่ามันจะเต็มไปด้วยความท้าทายและความเหงา แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่ต้องเผชิญมันเพียงลำพัง 

หลังจากที่ทำขนมชั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณหญิงวิไลจึงตัดสินใจเอาขนมไปให้นันทวัฒน์ชิม เธอคิดว่าอาจเป็นวิธีหนึ่งที่ช่วยเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนลินีได้บ้าง แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็ก ๆ แต่เธอก็หวังว่ามันจะทำให้นันทวัฒน์เห็นถึงความตั้งใจและความอ่อนโยนของภรรยาที่เขาอาจยังไม่เข้าใจ

คุณหญิงวิไลเดินถือถาดขนมชั้นไปที่ห้องทำงานของนันทวัฒน์ ซึ่งเขากำลังนั่งทำงานอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่เธอจะเปิดประตูเข้าไป

“วัฒน์จ้ะ แม่เอาขนมมาให้ลองชิมหน่อย” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 “วันนี้แม่กับหนูลินช่วยกันทำขนมชั้นที่ลูกเคยชอบกินตอนเด็ก ๆ น่ะ”

นันทวัฒน์เงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์เมื่อได้ยินเสียงแม่ของเขา เขามองไปที่ถาดขนมที่แม่ของเขายื่นมาให้ แต่สายตาของเขายังคงแสดงออกถึงความเฉยเมย

“ขอบคุณครับแม่ แต่ผมยังไม่หิวเลย” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แล้วหันกลับไปสนใจงานตรงหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คุณหญิงวิไลยืนมองลูกชายของเธอด้วยความรู้สึกที่ทั้งห่วงใยและผิดหวัง เธอรู้ว่านันทวัฒน์มีเรื่องที่หนักใจ แต่เธอก็หวังว่าเขาจะเปิดใจให้กับภรรยาของเขาบ้าง

“ลูกไม่อยากลองชิมดูหน่อยเหรอ หนูลินตั้งใจทำมากเลยนะจ๊ะ” เธอพยายามโน้มน้าวอีกครั้ง โดยหวังว่าบางทีคำพูดนี้อาจทำให้นันทวัฒน์รู้สึกตัว

นันทวัฒน์หยุดมือจากงานในมือและหันกลับมามองแม่ของเขาอีกครั้ง เขาเห็นแววตาของแม่ที่เต็มไปด้วยความห่วงใย แต่เขาก็ยังคงไม่รู้สึกอะไรนอกจากความอึดอัดในใจ

“แม่ครับ ผมขอโทษ แต่ตอนนี้ผมยังมีงานต้องทำ ถ้าผมว่างแล้วผมจะลองชิมนะครับ” เขาตอบอย่างสุภาพ แต่ก็ยังคงไม่ยอมรับถาดขนมจากแม่ของเขา

คุณหญิงวิไลถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยิ้มให้ลูกชาย “ได้จ้ะ งั้นแม่จะวางไว้ตรงนี้นะ เผื่อลูกเปลี่ยนใจ อย่าลืมว่าลูกชอบขนมนี้มากแค่ไหนนะ” เธอวางถาดขนมชั้นลงบนโต๊ะข้าง ๆ เขา และเดินออกจากห้องทำงานอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม ในใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและความเศร้า เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างลูกชายและนลินีต้องการเวลาและความพยายามอีกมาก แต่เธอก็ยังคงหวังว่า สักวันหนึ่ง นันทวัฒน์จะยอมเปิดใจและเห็นคุณค่าของภรรยาที่รักและห่วงใยเขามากขนาดนี้

หลังจากที่คุณหญิงวิไลออกไปแล้ว นันทวัฒน์หันกลับมาที่งานของเขา เขามองถาดขนมชั้นที่วางอยู่ข้าง ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะหันกลับไปสนใจงานอีกครั้ง โดยไม่ได้แตะต้องมันเลย

ขนมชั้นที่วางอยู่บนโต๊ะ กลายเป็นเครื่องเตือนใจถึงความเย็นชาที่เขามีต่อภรรยาและครอบครัวของเขาเอง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นสิ่งที่สะท้อนถึงความพยายามของนลินีที่ยังคงรอคอยความรักและการยอมรับจากเขาอย่างเงียบ ๆ