ตอนที่ 5 ความเสียใจของนลินี

หลังจากที่คุณหญิงวิไลนำขนมชั้นไปให้นันทวัฒน์ นลินีก็รู้สึกตื่นเต้นและกังวลในใจปนเปกันไปหมด เธอหวังอย่างยิ่งว่าขนมที่เธอตั้งใจทำร่วมกับแม่สามีจะช่วยให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนันทวัฒน์ดีขึ้น แม้จะเป็นเพียงเล็กน้อยก็ตาม หวังว่าเขาจะชอบขนมที่เธอเพิ่งหัดทำเพื่อเขาก็พอ

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงเย็น นลินีอดใจไม่ไหวที่จะอยากรู้ว่านันทวัฒน์ได้ชิมขนมแล้วหรือยัง เธอจึงเดินไปที่ห้องทำงานของเขาอย่างเงียบ ๆ ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย เธอแอบมองเข้าไปภายในห้อง

ภายในห้องทำงานนั้น นันทวัฒน์ยังคงนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ จดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลย นลินีเหลือบไปเห็นถาดขนมชั้นที่ถูกวางไว้ข้าง ๆ เขา มันยังคงอยู่ในสภาพเดิม ไม่ได้ถูกแตะต้องเลยแม้แต่น้อย หัวใจของนลินีเจ็บแปลบ เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า ความหวังเล็ก ๆ ที่เธอมีว่าเขาจะสนใจสิ่งที่เธอทำกลับพังทลายลงอีกครั้ง

หญิงสาวเดินถอยหลังออกมาอย่างเงียบ ๆ และรีบหันกลับไปที่ห้องครัว น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไม่สามารถซ่อนอีกต่อไป มันไหลรินลงมาอย่างช้า ๆ ขณะที่เธอนั่งลงที่โต๊ะในครัวที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่นเมื่อช่วงบ่าย แต่ตอนนี้กลับมีเพียงความเงียบงัน

“ทำไม ทำไมพี่วัฒน์เขาไม่เห็นความพยายามของเราบ้างเลย” นลินีพึมพำกับตัวเอง เบาๆ น้ำเสียงสั่นไหวด้วยความเศร้า เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเงาที่ไร้ตัวตนในสายตาของเขา ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่สามารถเข้าถึงหัวใจของเขาได้

แม้จะรู้ดีว่านันทวัฒน์ยังไม่สามารถลืมเอมอรได้ แต่ในใจลึก ๆ นลินีก็หวังว่าเขาจะยอมรับเธอสักวันหนึ่ง และความสัมพันธ์ของพวกเขาจะค่อย ๆ ดีขึ้น แต่ทุกครั้งที่เธอพยายาม ความพยายามนั้นกลับดูไร้ผล นันทวัฒน์ยังคงเย็นชาและเฉยเมยต่อความรักที่เธอมีให้

ขณะที่เธอนั่งอยู่คนเดียวในครัว เสียงประตูห้องครัวเปิดออกอย่างเบา ๆ คุณหญิงวิไลเดินเข้ามาและเห็นสภาพของนลินี เธอไม่ต้องถามก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น น้ำตาของนลินีบอกทุกอย่างแล้ว

“หนูลิน... ลูก ”คุณหญิงวิไลเรียกเบา ๆ ขณะที่เธอเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ และโอบกอดนลินีอย่างอ่อนโยน “เป็นอะไรไปลูก ไม่ต้องร้องไห้นะคะ นิ่งซะ โอ๋ โอ๋ ไม่เป็นไรนะคะ ทุกอย่างต้องใช้เวลา แม่รู้ว่าลูกพยายามมากแล้ว”

นลินีซบหน้าลงกับไหล่ของคุณหญิงวิไล น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดของแม่สามี แต่มันก็ไม่สามารถลบความเจ็บปวดในใจได้

“ลิน... ลินไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแล้วค่ะคุณแม่ ไม่ว่าลินจะพยายามแค่ไหน เขาก็ไม่เคยสนใจลินเลย” นลินีพูดออกมาทั้งน้ำตา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

คุณหญิงวิไลลูบหลังนลินีเบา ๆ พลางปลอบโยน “แม่เข้าใจจ้ะลูก แม่รู้ว่ามันยากมาก แต่หนูลินต้องเชื่อว่า วันหนึ่งเขาจะต้องเห็นความพยายามและความรักที่ลูกมีให้ แม่จะอยู่ข้างลูกเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

คำพูดของคุณหญิงวิไลทำให้นลินีรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แม้ความเจ็บปวดจะยังคงอยู่ แต่การได้รับการปลอบโยนและความรักจากคุณหญิงวิไลก็ช่วยให้เธอรู้สึกไม่โดดเดี่ยว

“ขอบคุณค่ะคุณแม่ ลิน...ลินจะพยายามต่อไปค่ะ” นลินีกล่าวทั้งน้ำตา ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย แม้มันจะเป็นยิ้มที่เศร้า แต่ก็เต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะไม่ยอมแพ้

ในคืนนั้น นลินีกลับไปที่ห้องนอนด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง แต่ก็ยังมีความหวังเล็ก ๆ อยู่ในใจ แม้เธอจะยังคงเผชิญกับความเหงาและความเย็นชาจากสามี แต่เธอก็รู้ว่าตัวเองไม่ต้องเผชิญกับมันเพียงลำพัง อย่างน้อยเธอก็ยังมีคุณหญิงวิไลที่คอยสนับสนุนและให้กำลังใจเธอเสมอ

เช้าวันต่อมา คุณหญิงวิไลตัดสินใจชวนนลินีออกไปซื้อของและแวะทานข้าวกลางวันในร้านอาหารดังในร้านหรูใจกลางเมือง เธอหวังว่าการได้ออกไปข้างนอกบ้างจะช่วยให้จิตใจของนลินีดีขึ้นจากความกังวลและความเศร้าที่เธอกำลังเผชิญ

นลินีรับคำเชิญของคุณหญิงวิไลอย่างเต็มใจ แม้ว่าความเจ็บปวดจากการที่นันทวัฒน์ไม่สนใจขนมที่เธอทำยังคงอยู่ในใจ แต่เธอก็พยายามที่จะไม่ให้มันมารบกวนจิตใจของเธอในวันนี้

ทั้งคู่เดินทางไปยังห้างสรรพสินค้าหรูหราที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง สถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้คนที่มาเดินช้อปปิ้งและใช้เวลาว่างในวันหยุด นลินีเดินเคียงข้างคุณหญิงวิไลไปตามร้านค้า หัวใจเริ่มรู้สึกเบาขึ้นเล็กน้อยจากการได้เปลี่ยนบรรยากาศ

หลังจากที่ทั้งคู่ซื้อของกันเสร็จ คุณหญิงวิไลจึงชวนไปนั่งทานข้าวกลางวันในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งในห้างฯ ร้านนี้ตกแต่งด้วยสไตล์คลาสสิกและบรรยากาศเงียบสงบ เหมาะสำหรับการพักผ่อนและทานอาหารในบรรยากาศที่สบาย ๆ

ขณะที่พนักงานพาทั้งคู่ไปยังโต๊ะที่จองไว้ สายตาของนลินีก็สะดุดกับภาพบางอย่างที่ไม่คาดคิด เธอเห็นนันทวัฒน์นั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของร้านอาหาร เขากำลังทานข้าวอยู่กับผู้หญิงสาวสวยคนหนึ่ง เอมอร หญิงสาวที่เธอรู้ดีว่าเป็นคนรักของเขา หัวใจของนลินีหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อเห็นภาพนั้น เอมอรยิ้มอย่างมีความสุข ขณะที่นันทวัฒน์เองก็ดูผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่นลินีไม่เคยได้รับจากเขา

นลินีรู้สึกเหมือนถูกแทงด้วยความจริงที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเขาอยู่กับเอมอรด้วยตาตัวเอง แม้ว่าเธอจะรู้ถึงความสัมพันธ์นี้ แต่การได้เห็นภาพนั้นในชีวิตจริงทำให้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม คุณหญิงวิไลที่เดินตามหลังนลินีมา สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในท่าทางของลูกสะใภ้ เธอจึงมองตามสายตาของนลินี และเมื่อเห็นภาพนั้น เธอก็เข้าใจทันทีว่าอะไรที่ทำให้นลินีรู้สึกเช่นนี้

“หนูลิน..” คุณหญิงวิไลเรียกเธอเบา ๆ ด้วยความห่วงใย “หนูลิน...ไม่เป็นไรนะลูก อย่าเก็บมันมาใส่ใจเลย”

นลินีหันกลับมามองหน้าคุณหญิงวิไล น้ำตาคลอเบ้า แต่เธอพยายามฝืนยิ้ม “ลิน..ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ เรามาทานข้าวกันเถอะค่ะ” คุณหญิงวิไลรู้สึกเจ็บปวดไปกับนลินี แต่ก็ไม่อยากทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมากขึ้น เธอจึงพยายามเบี่ยงเบนความสนใจด้วยการชวนคุยเรื่องอื่น เมื่อทั้งคู่ได้นั่งที่โต๊ะที่พนักงานจัดไว้ นลินีก็พยายามหันหลังให้กับโต๊ะของนันทวัฒน์ เธอพยายามไม่มองไปที่เขาและเอมอร แต่ภาพที่เห็นเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในใจของเธอ เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเอมอรและบทสนทนาที่อบอุ่นระหว่างนันทวัฒน์กับเอมอร ทำให้นลินีรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ในมุมมืดอย่างโดดเดี่ยว

แม้ว่าเธอจะพยายามสนใจการสนทนากับคุณหญิงวิไล แต่ในใจลึก ๆ ของเธอกลับเต็มไปด้วยคำถามว่า ทำไมเธอถึงไม่สามารถทำให้นันทวัฒน์มีความสุขเหมือนที่เอมอรทำได้ ความรู้สึกนั้นทำให้หัวใจของเธอหนักอึ้ง และยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่า ความรักที่เธอมีให้นันทวัฒน์อาจไม่มีทางที่จะได้รับการตอบสนอง

ขณะที่นลินีพยายามก้มหน้าก้มตาทานอาหารด้วยความรู้สึกเจ็บปวด นันทวัฒน์เองก็ยังไม่ทันสังเกตเห็นว่าภรรยาของเขาอยู่ในร้านเดียวกันกับเขา สายตาของเขาจดจ่ออยู่ที่เอมอร ไม่ใช่เพราะเขาไม่สนใจคนอื่น แต่เพราะเขาไม่เคยคิดว่านลินีจะมาอยู่ในที่แบบนี้

ในขณะที่คุณหญิงวิไลมองดูนลินีที่พยายามฝืนความรู้สึกเพื่อไม่ให้มันแสดงออกมา เธอก็ได้แต่ภาวนาให้ลูกสะใภ้ของเธอมีความเข้มแข็งและผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ แม้ว่าเธอจะรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับนลินี และในช่วงเวลาที่ทุกอย่างดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง นลินีก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า อย่างน้อยเธอก็ยังมีคุณหญิงวิไลที่คอยอยู่เคียงข้างและสนับสนุนเธอเสมอ ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับอะไรในชีวิตนี้