FAZER LOGINCompartilhar
บทที่ 182
Último capítulo
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 200
“เรื่องหลังจากนี้ไปคิดเอาเอง”สีหน้าของจ้าวหยวนเช่อกลับมาเย็นชาดังเช่นเคยเจียงโย่วหนิงเม้มริมฝีปาก หลุบแพขนตายาวลงและไม่เอ่ยสิ่งใดอีกหากเขาไม่ยอมเอ่ย ย่อมหมายความว่าจะไม่พูดจริง ๆนางคงต้องกลับไปไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนด้วยตนเอง“แล้วท่านหญิงซูเล่า?”นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ช้อนสายตาขึ้นเอ่ยถามเขาหากใช้แผนยุแยงจริง ย่อมต้องปล่อยให้ซูอวิ๋นชิงไปงัดข้อกับองค์หญิงจิ้งเหอเขาไม่เป็นห่วงซูอวิ๋นชิงหรือ?หรือเขาคิดว่ามีตนคอยปกป้อง ซูอวิ๋นชิงย่อมไม่มีทางพ่ายแพ้แก่องค์หญิงจิ้งเหอกัน?มิได้ ไม่ว่าเขาจะคิดอ่านเช่นไร นางจำต้องพูดคุยกับเขาให้กระจ่างมิใช่ว่าถึงยามเกิดเรื่องอันใดขึ้นมา แล้วค่อยมากล่าวโทษนาง“จัดการเรื่องของเจ้าให้ดีเถิด”จ้าวหยวนเช่อยกมือขึ้นเก็บตลับยาและผ้าพันแผลบนโต๊ะเจียงโย่วหนิงคอตกด้วยความหดหู่ใจเป็นนางที่คิดมากไปเองเขาทำสิ่งใดล้วนรอบคอบรัดกุมเสมอมา การที่เขายอมตกลงช่วยนางใช้แผนยุแยง คาดว่าคงคิดหาวิธีช่วยซูอวิ๋นชิงรับมือกับองค์หญิงจิ้งเหอไว้พร้อมสรรพแล้วไฉนต้องให้นางมาคอยวุ่นวายใจด้วยเล่า?“คืนนี้คงไม่ต้องทบทวนบทเรียนแล้วกระมัง?”นางเอ่ยถามเขาด้วยน้ำ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 199
เจียงโย่วหนิงตกตะลึงจนอดมิได้ที่จะเงยหน้ามองเขาความหมายของเขาคือ เขายินดีจะช่วยเหลือนางเช่นนั้นหรือ?เหตุใดกัน?ภายในใจของนางสับสนวุ่นวายอีกครา ขบคิดเท่าใดก็ไม่เข้าใจ“ทว่า...”จ้าวหยวนเช่อเชยคางของนางขึ้นมาเจียงโย่วหนิงถูกบีบบังคับให้ต้องสบตาเขา ขนตางอนยาวสั่นระริกดุจปีกผีเสื้อที่ตื่นตระหนก จิตใต้สำนึกสั่งให้ผลักมือที่กอบกุมดวงหน้าของนางออก ทว่ากลับผลักไม่ออก“ในใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยเปล่า”เขาเอ่ยน้ำเสียงนั้นฟังดูแผ่วเบา ทว่าเจียงโย่วหนิงกลับรู้สึกว่าถ้อยคำของเขาแต่ละตัวอักษร ราวกับก้อนหินแข็งกร้าวที่ทุบลงบนศีรษะของนาง“ข้าไม่ให้ท่านช่วยแล้ว...”นางทั้งอับอายทั้งขัดเคืองจนใบหน้าแดงก่ำ ออกแรงผลักมือเขาออกไป หมายจะหันหลังหนีจากอ้อมกอดเขาทันทีสิ่งใดคือ “ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยเปล่า” กัน? สู้บอกมาตามตรงเลยดีกว่าว่าเขาจะไม่ยอมช่วยเหลือนางอย่างไร้เหตุผล แต่ต้องการให้นางนำสิ่งของมาแลกเปลี่ยนนอกจากตัวนางเองแล้ว ยังมีสิ่งใดให้น่าหมายปองอีกหรือ?กล่าวมาตั้งยืดยาว มิใช่ว่าต้องการให้นางเอาเรือนร่างเข้าแลกกับความช่วยเหลือของเขาหรอกหรือ?แผนยุแยงให้แตกแยกนี้ นางไม่ใช้แล้วมิไ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 198
นางรวบรวมสติให้มั่นคง แล้วถ่ายทอดคำพูดระหว่างตนเองกับองค์หญิงจิ้งเหอให้เขาฟังอีกรอบจ้าวหยวนเช่อนิ่งเงียบไปชั่วขณะมิได้เอ่ยสิ่งใด“ข้าทำสิ่งใดผิดพลาดไปหรือไม่?”เจียงโย่วหนิงไม่ค่อยมั่นใจในตนเองนัก จึงเอ่ยถามเขาด้วยความระมัดระวังถึงอย่างไรนางก็มิเคยกระทำเรื่องพรรค์นี้มาก่อน แม้เอ่ยออกไปแล้ว ทว่าในใจลึก ๆ กลับมิได้มั่นใจสักเพียงไรนางเพียงอยากรับฟังว่าเขาจะกล่าวเช่นไรจ้าวหยวนเช่อพันแผลที่นิ้วสุดท้ายให้นางเสร็จสรรพ ก็รวบเอวบางให้หันกลับมานั่งเผชิญหน้าอยู่บนตักของเขา“วันนี้เข้าไปในวังหลวง อยู่ต่อหน้าฮ่องเต้และผู้คนมากมายเพียงนั้น เจ้ายังอดทนต่อความเจ็บปวดชงชาได้ มิได้ตื่นตระหนกตกใจ มิได้เสียกิริยา นับว่าทำได้ดีมากแล้ว”จ้าวหยวนเช่อจ้องมองนาง พลางยกมือขึ้นจัดปอยผมระผมที่ข้างแก้มให้นาง นัยน์ตาดำขลับคล้ายจะทอประกายความสงสารทะนุถนอมพาดผ่านถึงอย่างไรนี่ก็เป็นครั้งแรกที่นางต้องเผชิญหน้ากับเรื่องราวทั้งหมดนี้นัยน์ตาดำขลับของเจียงโย่วหนิงพลันเปล่งประกายสว่างวาบ รู้สึกเพียงว่าในอกราวกับมีลูกกระต่ายหลายตัวกำลังกระโดดโลดเต้นไปมานางไม่กล้าสบตาเขาเขากล่าวว่านางทำได้ดีมากหรือ?นี่กำ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 197
จ้าวหยวนเช่อช่วยนางทำความสะอาดตุ่มพองอย่างระมัดระวัง แล้วจึงทายาให้อย่างเบามือความเย็นซาบซ่านซึมผ่านปลายนิ้ว ความเจ็บปวดพลันบรรเทาลงไปมิใช่น้อย“มิต้องพันแผลแล้วเจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงเห็นเขาเริ่มตัดผ้าพันแผลบาง ๆ จึงรีบเอ่ยปากพลางผละลุกขึ้นจากอ้อมอกของเขาบาดแผลของนางล้วนอยู่บริเวณปลายนิ้วซึ่งเป็นจุดที่พันผ้าได้ยากจ้าวหยวนเช่อไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงแต่รั้งตัวนางให้กลับมาพิงซบในอ้อมอกดังเดิมเจียงโย่วหนิงดิ้นรนด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ“อย่าขยับซี้ซั้ว”จ้าวหยวนเช่อหลุบตาลงเอ่ยเตือนนางเจียงโย่วหนิงพลันชะงักค้างไปในทันทีการที่เขาเอ่ยเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร นางย่อมรู้ดีกว่าผู้ใดใบหน้าของนางแดงก่ำ บังเกิดความรู้สึกทั้งเขินอายและขัดเคืองใจขึ้นมาพร้อมกันเขาช่างหน้าหนายิ่งนัก!ดีแต่เอาเรื่องพรรค์นั้นมาข่มขู่นางอยู่เรื่อยจ้าวหยวนเช่อทำทีประหนึ่งไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ยังคงง่วนกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าต่อไปเจียงโย่วหนิงเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นด้วยความกระดากอายเขาชอบทำนักก็ปล่อยให้เขาทำไปเถิดแล้วแต่เขา“เรื่องราวในวันนี้เป็นมาอย่างไร? รู้หรือไม่ว่าเป็นฝีมือผู้ใด?”จ้าวหยว
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 196
“อย่าขยับซี้ซั้ว” จ้าวหยวนเช่อดึงรั้งนางไว้ แล้วเอ่ยเรียกคนด้านนอก “ชิงเจี้ยน ไปหยิบเข็มเงินมา แล้วเอาน้ำเกลือมาอ่างหนึ่งด้วย”“ท่านปล่อยเถิด หากชิงเจี้ยนมาเห็นเข้าจะดูไม่งาม”เจียงโย่วหนิงยอมอ่อนข้อให้ แล้วเอ่ยเสียงเบานางค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง รู้ดีว่ามิอาจดื้อดึงเอาชนะเขาได้ จึงเปลี่ยนมาส่งสายตาเว้าวอนทั้งน้ำตาแทน“เขามิใช่คนนอก”จ้าวหยวนเช่อมิได้ปล่อยมือ ทั้งยังมิได้ใส่ใจเจียงโย่วหนิงถูกเขาจับข้อมือเอาไว้ นางเบือนหน้าหนีไปทางอื่นและมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก นางรู้ซึ้งถึงนิสัยของเขาดี ขืนพูดต่อไปก็ไร้ประโยชน์ทว่านางก็ยังคงรู้สึกอึดอัดใจยิ่งนักอันที่จริงนางรู้ดีแก่ใจ ชิงเจี้ยนในฐานะคนสนิทของจ้าวหยวนเช่อ มักจะคอยส่งของและถ่ายทอดคำพูดจากเขามาให้นางอยู่บ่อยครั้ง ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเขาแต่การปล่อยให้ชิงเจี้ยนมาเห็นพวกเขาฉุดกระชากลากถูเช่นนี้ต่อหน้า นางก็ยังรู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีอยู่ดีท้ายที่สุดแล้ว ความสัมพันธ์เช่นนี้ระหว่างนางกับจ้าวหยวนเช่อ ย่อมเป็นสิ่งที่โลกีย์วิสัยยากจะยอมรับได้…ชิงเจี้ยนขานรับอยู่ด้านนอก เพียงครู่เดียวก็ผลักประตูเ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 195
ชิงเจี้ยนมองไปเบื้องหน้า ส่ายหน้าพร้อมทอดถอนใจ “ล้ำลึกก็ส่วนล้ำลึก กลัวเพียงว่าแม่นางจะเข้าใจผิดอีกครา”“กลัวอันใดกัน? นายท่านมีหรือจะง้อแม่นางมิได้?”ชิงหลิวเป็นคนไร้หัวจิตหัวใจ จึงมิได้รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องสลักสำคัญอันใดสตรีก็เช่นนี้ ง้อเสียหน่อยก็สิ้นเรื่อง ยิ่งไปกว่านั้น แม่นางเจียงก็เป็นสตรีที่พูดจาง่ายดายมิใช่หรือ?……เรือนเยาเยว่เจียงโย่วหนิงรั้งชายกระโปรงขึ้น ก้าวเท้าเข้าไปในบริเวณเรือนยามได้ยินเสียงฝีเท้าจากเบื้องหลัง นางก็เร่งฝีเท้าให้เร็วยิ่งขึ้น ในใจพลันรู้สึกปวดแปลบและขมขื่นเขากระทั่งจับนางแต่งกายงดงาม หมายจะส่งตัวให้รุ่ยอ๋องแล้ว ยังจะตามมาทำไมอีกเล่า?จ้าวหยวนเช่อมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงเร่งฝีเท้าติดตามนางไปอย่างกระชั้นชิดเจียงโย่วหนิงร้อนรนกระวนกระวายใจ นางรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนแล้วหมุนตัวกลับมาปิดประตูเขามาก็มีแต่จะรังแกนาง ทำให้นางต้องเสียน้ำตานางไม่อยากพบหน้าเขาเลยแม้แต่น้อยพลันเกิดเสียงดังทึบขึ้นคราหนึ่งก่อนที่บานประตูจะปิดสนิท จ้าวหยวนเช่อก็สอดปลายเท้าที่สวมรองเท้าหนังกวางเย็บหกตะเข็บเข้าไปขวางไว้เสียงดังทึบเมื่อครู่คือเสียงประตูหนีบเข้าที่เท้
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 95
จ้าวหยวนเช่อทำเหมือนไม่มีอะไร หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวมา จับนิ้วมือนาง แล้วค่อย ๆ เช็ดทีละนิ้วอย่างใจเย็นนิ้วมือดุจดั่งต้นหอม เรียวยาว อ่อนนุ่ม ขาวเนียนละเอียดเหมือนไร้กระดูก เหมือนหยกมันแพะชั้นดี เขาหลุบมองด้วยขนตางอนยาว อดทนเช็ดรอบแล้วรอบเล่าจนกระทั่งมือข้างนั้นถูกถูจนเริ่มแดง โดยเฉพาะนิ้วหัวแม่
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 55
ความรู้สึกขมขื่นในก้นบึ้งหัวใจของนางค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาทีละน้อย ทำให้นัยน์ตาที่แดงก่ำอยู่แล้วเปียกชุ่ม“คิดจะไปจากข้า แล้วแต่งงานกับเขางั้นหรือ?”จ้าวหยวนเช่อน้ำเสียงราบเรียบเจียงโย่วหนิงกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกจากคำพูดนั้น อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน“ท่านเป็นท่านพี่ของข้า ไม่จำเป็นต้องเที
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 33
นางเม้มริมฝีปาก เซื่องซึมไม่พูดอันใดตระกูลใหญ่เช่นจวนเจิ้นกั๋วกง เพื่อแสดงให้เห็นว่าบุตรสาวในเรือนนั้นล้ำค่า จึงจะไม่แพร่งพรายชื่อของบุตรสาวออกไปโดยง่ายแต่นางไม่ใช่บุตรสาวแท้ ๆลึกลงไปในใจของนางรู้สึกว่าตนเองเป็นแค่สตรีธรรมดาผู้หนึ่งที่ไม่อาจธรรมดาไปได้กว่านี้อีกแล้ว ยามอยู่ข้างนอก ผู้อื่นถาม
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 1
เช้าตรู่ต้นฤดูร้อน ศาลบรรพบุรุษแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงในเมืองหลวง ถูกปกคลุมด้วยหมอกชั้นบางภายในศาลบรรพบุรุษมีเสียงสวดมนต์ของนักบวชดังขึ้นราง ๆ ภายในเรือน เตาหลอมสัมฤทธิ์ที่มีความสูงครึ่งคนมีควันพวยพุ่ง สาวใช้และบ่าวชายกำลังวิ่งวุ่นเจียงโย่วหนิงถือชายกระโปรงเดินมาจากด้านหลังทางเดิน ความปวดร้าวทั่วร่าง
Você também pode gostar
ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน442.0K visualizaçõesบุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี154.0K visualizaçõesสนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน711.5K visualizaçõesลิขิตกาลบันดาลรัก
ป่าดอกท้อ36.3K visualizaçõesปลอมตัว..มาป่วนใจองค์ชายจอมเจ้าเล่ห์
มาตารดา534 visualizaçõesคุณหนูคุ้มภัยกับคุณชายเสเพล
กัญจารีย์442 visualizaçõesขย่มรัก ขย่มบัลลังก์ [NC30+]
ณ ธารา2.2K visualizaçõesบงกชสีคราม หญ้างามสีชาด
จิ้งจอกราตรีกาล200 visualizações
