تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 181
أحدث فصل
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 204
ต่างฝ่ายต่างรู้กันอยู่แก่ใจโดยมิต้องเอ่ย“ทว่า ข้าฟังจากรับสั่งของฝ่าบาทแล้ว รุ่ยอ๋องที่เพิ่งรับกลับวังมาจากข้างนอกเมื่อปีก่อน ดูเหมือนจะมีเจตนารับเจ้าเข้าจวนรุ่ยอ๋อง โย่วหนิง เจ้าเคยพบหน้ารุ่ยอ๋องตั้งแต่เมื่อใดกัน?”นางหานจ้องมองนาง พลางเอ่ยถามข้อสงสัยในใจออกมาเจิ้นกั๋วกงก็ให้นางมาสืบถามเรื่องนี้เช่นกันรุ่ยอ๋องผู้นั้น ในราชสำนักมีผู้ที่เคยพบหน้าเพียงหยิบมือ จ้าวเชียนหัวเองก็บังเอิญเดินชนเขาที่ตลาดโดยมิได้ตั้งใจ จึงได้ล่วงรู้ฐานะของเขาต่อมา ยามที่จวนจัดงานเลี้ยง เพื่อบุตรสาวแล้ว นางถึงกับจงใจส่งเทียบเชิญไปยังจวนรุ่ยอ๋องแต่เทียบเชิญนั้นกลับเงียบหายไปราวก้อนหินจมลงสู่ก้นทะเล มิได้รับการตอบกลับแม้แต่น้อยนึกไม่ถึงเลยว่า เจียงโย่วหนิงจะมีวาสนาดีถึงเพียงนี้ ถึงขั้นเป็นที่ต้องตาต้องใจของรุ่ยอ๋องในใจนางรู้สึกว่าเจียงโย่วหนิงนั้นไม่คู่ควร ทว่าก็จนปัญญาจะทำสิ่งใดได้“ข้าเองก็ไม่รู้เจ้าค่ะ”บนใบหน้าขาวกระจ่างของเจียงโย่วหนิงเต็มไปด้วยความงุนงงนางกล่าวความจริง นอกเสียจากองค์หญิงจิ้งเหอแล้ว นางก็ไม่เคยพบเชื้อพระวงศ์องค์อื่นในวังมาก่อนเลยจริง ๆยิ่งมิต้องเอ่ยถึงรุ่ยอ๋องผู้ลึกลับผู
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 203
นางกลัวว่านางหานจะสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงบีบแขนเสื้อซับหยาดเหงื่ออย่างแนบเนียน บังคับตนเองให้สงบสติอารมณ์ลง“ท่านแม่ต้องจัดการธุระในจวน ช่างเหน็ดเหนื่อยเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าสามารถดูแลตนเองได้”นางหลุบขนตางอนยาวสีดำขลับลง ภายในใจเริ่มครุ่นคิดช่วงหลายปีที่จ้าวหยวนเช่อมิได้อยู่ในจวน นางหานแทบจะไม่เคยแม้แต่จะมาพบหน้านางด้วยซ้ำทว่าตั้งแต่จ้าวหยวนเช่อกลับมา ไม่ว่าทางสีหน้าหรือวาจา นางหานล้วนปฏิบัติต่อนางด้วยความเมตตาปรานี ทว่าไม่เคยลงมือกระทำสิ่งใดอย่างแท้จริง ตัวอย่างเช่นการจัดมุมผ้าห่มให้นางเช่นนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้รับการปฏิบัติเช่นนี้วันนี้นางหานผิดปกติไปถึงเพียงนี้ หรือว่ามีเรื่องใดที่ต้องใช้งานนางกระนั้นหรือ?“ที่ข้ามาก็มิได้มีเรื่องอื่นใด เพียงอยากถามเจ้าสักหน่อย ว่าเจ้าชงชาเป็นได้อย่างไร?”บนใบหน้าของนางหานเจือรอยยิ้มบางเบา เอ่ยถามความสงสัยในใจออกมา“ยามว่างข้าไม่มีสิ่งใดทำ เห็นพี่หญิงสามชงชา จึงลองศึกษาด้วยตนเองเจ้าค่ะ”หัวใจของเจียงโย่วหนิงกระตุกวูบ รีบหาข้ออ้างอย่างรวดเร็วนางกลับนึกไม่ถึงว่าการแสดงฝีมือในวันนี้ จะทำให้นางหานรวมถึงคนทั้งจวนเจิ้นกั๋วกงเกิดความร
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 202
เจียงโย่วหนิงลนลานหารองเท้าและถุงเท้ามาสวมใส่ ในใจรู้สึกเพียงว่าการลงจากเตียงย่อมปลอดภัยกว่าหากนางยืนอยู่นอกเตียง นางหานคงไม่ถึงขั้นเปิดม่านเตียงออกดูให้แน่ชัดเป็นแน่ทว่าถุงเท้านั้นสกปรกไปเสียแล้ว ทั้งรองเท้าปักยังถูกจ้าวหยวนเช่อนำไปวางไว้เสียไกลจนเอื้อมไม่ถึงเสียงฝีเท้าของนางหานดังใกล้เข้ามาแล้วหากยามนี้นางลงจากเตียงไปหยิบ ย่อมต้องถูกพบเข้าอย่างจัง กลับยิ่งชวนให้ผู้อื่นคลางแคลงใจเปล่า ๆท่ามกลางความร้อนรน นางพลันสังเกตเห็นตลับยาในมือ จึงเกิดปัญญาขึ้นมาฉับพลัน“โย่วหนิง วันนี้คงเหนื่อยแล้วกระมัง? เหตุใดจึงเตรียมตัวพักผ่อนเร็วยิ่งนักเล่า?”นางหานเดินเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นนางนั่งอยู่ริมเตียง ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มเมตตา“เท้าเป็นแผลถลอกเจ้าค่ะ กำลังทายาอยู่ ไม่รู้ว่าท่านแม่จะมาเยือนกะทันหัน หากต้อนรับขาดตกบกพร่องไปขอท่านแม่โปรดอย่าถือสา”เจียงโย่วหนิงชักมือที่กำลังทายากลับแล้วเอื้อมไปหยิบรองเท้า หวังจะลงจากเตียงไปทำความเคารพนางน้ำเสียงของนางนั้นอ่อนน้อมเชื่อฟัง ทว่าก็แฝงความเกรงใจและห่างเหินตั้งแต่เล็ก ยามที่ชาติกำเนิดยังไม่กระจ่างแจ้ง นางหานก็ไม่ชอบพอนางอยู่แล้วนางกับนางหา
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 201
ทว่าเบื้องหลังคือโต๊ะตำรา ไร้หนทางให้หลบเลี่ยงจ้าวหยวนเช่อถอดรองเท้าและถุงเท้าของนางออกอย่างคล่องแคล่วเท้าขวาดูย่ำแย่ยิ่งกว่าเท้าซ้าย มีตุ่มพองเลือดอยู่ถึงสี่ห้าแห่งจ้าวหยวนเช่อมิได้เอ่ยคำใด เขารวบร่างนางขึ้นอุ้มไปวางบนเตียง แล้วหันหลังเดินออกไปเจียงโย่วหนิงงุนงงยิ่งนัก ไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำสิ่งใด จึงก้มลงมองเท้าของตนเองนางวางเท้าพาดไว้ริมขอบเตียงเพื่อตรวจดูบาดแผลมองดูนิ้วมือซ้ายที่ถูกพันแผลไว้อย่างแน่นหนา สลับกับมองดูเท้าที่เต็มไปด้วยรอยเลือด นางเองยังรู้สึกเวทนาตนเองนักการเข้าวังครานี้ ทั้งมือและเท้าล้วนได้รับบาดเจ็บ บางทีคนที่มีฐานะเช่นนาง สวรรค์คงกำหนดมาแล้วว่าไม่ควรเข้าไปในสถานที่พรรค์นั้นไม่นานจ้าวหยวนเช่อก็ยกอ่างน้ำร้อนกลับมา วางลงบนตั่งพักเท้าหน้าเตียงเจียงโย่วหนิงมองเขาด้วยความตื่นตระหนกและหวาดระแวงน้ำอ่างนี้ หรือว่าจะนำมาล้างเท้าให้นางกัน?จ้าวหยวนเช่อย่อกายลงนั่งยอง ๆ ยื่นมือไปทดสอบอุณหภูมิน้ำ จากนั้นก็จับข้อเท้านางดึงลงมา“ท่านจะทำสิ่งใด?”เจียงโย่วหนิงขืนตัวหลบไปด้านหลัง ภายในใจทั้งหวาดกลัวทั้งร้อนรน ตกใจอยู่ไม่น้อยนี่เขากำลังจะทำอะไร?จะล้างเท้าให้
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 200
“เรื่องหลังจากนี้ไปคิดเอาเอง”สีหน้าของจ้าวหยวนเช่อกลับมาเย็นชาดังเช่นเคยเจียงโย่วหนิงเม้มริมฝีปาก หลุบแพขนตายาวลงและไม่เอ่ยสิ่งใดอีกหากเขาไม่ยอมเอ่ย ย่อมหมายความว่าจะไม่พูดจริง ๆนางคงต้องกลับไปไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนด้วยตนเอง“แล้วท่านหญิงซูเล่า?”นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ช้อนสายตาขึ้นเอ่ยถามเขาหากใช้แผนยุแยงจริง ย่อมต้องปล่อยให้ซูอวิ๋นชิงไปงัดข้อกับองค์หญิงจิ้งเหอเขาไม่เป็นห่วงซูอวิ๋นชิงหรือ?หรือเขาคิดว่ามีตนคอยปกป้อง ซูอวิ๋นชิงย่อมไม่มีทางพ่ายแพ้แก่องค์หญิงจิ้งเหอกัน?มิได้ ไม่ว่าเขาจะคิดอ่านเช่นไร นางจำต้องพูดคุยกับเขาให้กระจ่างมิใช่ว่าถึงยามเกิดเรื่องอันใดขึ้นมา แล้วค่อยมากล่าวโทษนาง“จัดการเรื่องของเจ้าให้ดีเถิด”จ้าวหยวนเช่อยกมือขึ้นเก็บตลับยาและผ้าพันแผลบนโต๊ะเจียงโย่วหนิงคอตกด้วยความหดหู่ใจเป็นนางที่คิดมากไปเองเขาทำสิ่งใดล้วนรอบคอบรัดกุมเสมอมา การที่เขายอมตกลงช่วยนางใช้แผนยุแยง คาดว่าคงคิดหาวิธีช่วยซูอวิ๋นชิงรับมือกับองค์หญิงจิ้งเหอไว้พร้อมสรรพแล้วไฉนต้องให้นางมาคอยวุ่นวายใจด้วยเล่า?“คืนนี้คงไม่ต้องทบทวนบทเรียนแล้วกระมัง?”นางเอ่ยถามเขาด้วยน้ำ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 199
เจียงโย่วหนิงตกตะลึงจนอดมิได้ที่จะเงยหน้ามองเขาความหมายของเขาคือ เขายินดีจะช่วยเหลือนางเช่นนั้นหรือ?เหตุใดกัน?ภายในใจของนางสับสนวุ่นวายอีกครา ขบคิดเท่าใดก็ไม่เข้าใจ“ทว่า...”จ้าวหยวนเช่อเชยคางของนางขึ้นมาเจียงโย่วหนิงถูกบีบบังคับให้ต้องสบตาเขา ขนตางอนยาวสั่นระริกดุจปีกผีเสื้อที่ตื่นตระหนก จิตใต้สำนึกสั่งให้ผลักมือที่กอบกุมดวงหน้าของนางออก ทว่ากลับผลักไม่ออก“ในใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยเปล่า”เขาเอ่ยน้ำเสียงนั้นฟังดูแผ่วเบา ทว่าเจียงโย่วหนิงกลับรู้สึกว่าถ้อยคำของเขาแต่ละตัวอักษร ราวกับก้อนหินแข็งกร้าวที่ทุบลงบนศีรษะของนาง“ข้าไม่ให้ท่านช่วยแล้ว...”นางทั้งอับอายทั้งขัดเคืองจนใบหน้าแดงก่ำ ออกแรงผลักมือเขาออกไป หมายจะหันหลังหนีจากอ้อมกอดเขาทันทีสิ่งใดคือ “ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยเปล่า” กัน? สู้บอกมาตามตรงเลยดีกว่าว่าเขาจะไม่ยอมช่วยเหลือนางอย่างไร้เหตุผล แต่ต้องการให้นางนำสิ่งของมาแลกเปลี่ยนนอกจากตัวนางเองแล้ว ยังมีสิ่งใดให้น่าหมายปองอีกหรือ?กล่าวมาตั้งยืดยาว มิใช่ว่าต้องการให้นางเอาเรือนร่างเข้าแลกกับความช่วยเหลือของเขาหรอกหรือ?แผนยุแยงให้แตกแยกนี้ นางไม่ใช้แล้วมิไ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 8
“ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น“ท่านซื่อจื่อ!”สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้นเจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เขาจะไม่อยู่ในต
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 7
เจียงโย่วหนิงไม่มีเวลาคิดว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ยื่นมือคิดจะปิดประตูแล้ววิ่งหนี แต่ช่วยไม่ได้ขาสองข้างไม่เอาไหน ไม่ฟังคำสั่งนางสักนิด ก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว“เข้ามา”จ้าวหยวนเช่อไม่หันหลัง แต่เหมือนมองเห็นการกระทำของนางเจียงโย่วหนิงกลัวถูกคนจับได้ เลยก้มหน้าเดินเข้าห้องด้านใน แล้วถามเสียง
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 6
“เจ้าช่างมีน้ำใจ มานั่งกับข้าตรงนี้มา”นางหานยิ้มพร้อมกวักมือเรียกเจียงโย่วหนิง ส่งสัญญาณให้นางมานั่งลงข้างตัวเองตอนนี้อยู่ข้างนอก ต้องดีกับเจียงโย่วหนิงหน่อย จะได้สร้างชื่อเสียงดีงามให้ตัวเองด้วยเจียงโย่วหนิงเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย แล้วยื่นล่วมยาให้หมอจางหมอจางสบตากับนางแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 5
“โย่วหนิง? ไปไหนแล้วล่ะ?”นางหานเดินมาหลังฉากกั้น“ท่านแม่ ท่านอย่าเข้ามาเจ้าค่ะ ข้าไม่ระวังทำน้ำนมเลอะตัว กำลังเช็ดอยู่เจ้าค่ะ”ภายใต้ความคับขัน เจียงโย่วหนิงรีบหาข้ออ้าง ฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อนางหานได้ยินดังนั้นจึงหยุดฝีเท้า ถามนาง “พี่ชายเจ้าล่ะ?”เจียงโย่วหนิงหันมองจ้าวหยวนเช่อ ในดวงตาคือค
قد تعجبك أيضًا
คุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้
ไห่ถาง27.8K وجهات النظرเซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต
zuey28.2K وجهات النظرข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ป่าดอกท้อ29.7K وجهات النظرมาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย
หนูเหมยจ้า36.9K وجهات النظرข้าก็แค่ผู้ถูกเนรเทศ
หนูเหมยจ้า913 وجهات النظرนางร้ายพ่ายรัก ดวงใจแม่ทัพ (ภาคต่อจอมใจจอมมาร)
LiHong133 وجهات النظرหงส์ทวงปีก
BigM00N368 وجهات النظرขออภัยท่านอ๋องชาตินี้ข้าไม่ง้อท่านแล้ว
whiteinkwithdark103 وجهات النظر
