Share

พันธกาลเร้นรัก
พันธกาลเร้นรัก
Author: มู่เฉิงซินสวี่

บทที่ 1

Author: มู่เฉิงซินสวี่
เช้าตรู่ต้นฤดูร้อน ศาลบรรพบุรุษแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงในเมืองหลวง ถูกปกคลุมด้วยหมอกชั้นบาง

ภายในศาลบรรพบุรุษมีเสียงสวดมนต์ของนักบวชดังขึ้นราง ๆ ภายในเรือน เตาหลอมสัมฤทธิ์ที่มีความสูงครึ่งคนมีควันพวยพุ่ง สาวใช้และบ่าวชายกำลังวิ่งวุ่น

เจียงโย่วหนิงถือชายกระโปรงเดินมาจากด้านหลังทางเดิน ความปวดร้าวทั่วร่างทำให้ฝีเท้าของนางดูไม่ปกติอย่างเห็นได้ชัด

ทันใดนั้นประตูไม้สลักลวดลายด้านซ้ายก็เปิดออก มือข้างหนึ่งที่ขาวซีดแต่แรงเยอะยื่นออกมาโอบรัดเอวคอดกิ่วของนางอย่างแม่นยำ แล้วดึงนางเข้าไปหลังศาลบรรพบุรุษโดยไม่รีรอ

เจียงโย่วหนิงหน้าซีด พลันจะร้องตกใจ

มือใหญ่ของคนผู้นั้นปิดปากนาง จากนั้นน้ำเสียงใสเย็นก็ดังขึ้นข้างใบหูของนาง

“ข้าเอง”

กลิ่นหอมของโกฐชฎามังสีอันคุ้นเคยโชยมา เมื่อเจียงโย่วหนิงมองเห็นชายหนุ่มที่กอดนางชัดเจน นัยน์ตาสีดำพลันหดเล็ก ขณะที่ลนลานสองมือก็ยกขึ้นดันแผงอกกำยำของเขา ริมฝีปากชมพูเผยอออก กลับไม่สามารถเปล่งเสียง

ชายหนุ่มตรงหน้าจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางหยักแดงระเรื่อ เครื่องหน้าหล่อเหลา ผมมวยขึ้นกลางกระหม่อมอย่างคล่องตัว เยือกเย็นสูงส่ง แฝงความน่าเกรงขาม

เขาคือจ้าวหยวนเช่อ พี่ชายคนโตของนาง ซึ่งทำศึกอยู่ที่ชายแดนมาห้าปีเศษ และเพิ่งกลับมาเมื่อครึ่งเดือนก่อน

ที่วันนี้ในจวนเซ่นไหว้บรรพบุรุษ ก็เพื่อแถลงผลงานของเขาแด่บรรพบุรุษ

จ้าวหยวนเช่อปล่อยตัวนาง กลับไม่ถอยหลัง ตาหงส์เรียวยาวดำขลับคู่นั้นหลุบต่ำแล้วจ้องมองนาง

เขาออกศึกในสนามรบมานานหลายปีทั้งยังเชี่ยวชาญการบัญชาทัพ จึงมีรัศมีกดดันแผ่ไปทั่วร่าง เพียงมองมาเงียบ ๆ ก็ยังแฝงความน่าเกรงขามที่มีมาแต่กำเนิด ทำให้นางไม่กล้ามองตรง ๆ

นางมักสวมใส่อาภรณ์เรียบง่าย บนมวยผมสีดำเงามีเพียงปิ่นเงินก้านหนึ่งยึดไว้ อาจเพราะใช้อยู่บ่อยครั้ง ดอกชาตรงหัวปิ่นโดนถูจนเลือนรางแล้ว บนติ่งหูอวบอิ่มอ่อนนุ่มสวมต่างหูแป้นเงินเม็ดเล็กมากจนแทบมองไม่เห็น

ใบหน้าดวงน้อยที่ขาวดุจหิมะมีผมสีดำขับให้โดดเด่นงดงามยิ่งขึ้น ดวงตาดอกท้อเป็นประกายหางตาสีชมพูระเรื่อ กรามเรียวเล็กแหลมสีหน้าหวาดกลัว ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ตื่นตระหนก

“ท่านพี่...”

เจียงโย่วหนิงกดข่มหัวใจที่เต้นระรัว พยายามพูดออกไป ใบหน้าขาวซีดก้มต่ำแล้วเรียกเขาเสียงค่อย

นางถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ แต่กลับชนเข้ากับผนังแข็งเย็น มือทั้งสองข้างสัมผัสผนังเย็นด้านหลัง ทั่วทั้งร่างถูกร่างสูงใหญ่ของเขากักขังไว้ในอ้อมแขน เหมือนกระต่ายน้อยที่ถูกเหยี่ยวต้อนให้จนมุม ทำอะไรไม่ได้ ไร้หนทางถอย

จ้าวหยวนเช่อตีประชิดไปหนึ่งก้าว

กลิ่นอายเฉพาะของเขาซึ่งเต็มไปด้วยการคุกคามกดทับลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ใกล้เพียงคืบ นางกระทั่งมองเห็นเงาใต้แพขนตายาวของเขา ซึ่งทำให้หัวใจนางว้าวุ่น

เจียงโย่วหนิงกัดริมฝีปาก แผ่นหลังแนบไปกับผนัง สองมืออยากจับบางอย่างตามสัญชาตญาณ หัวใจเต้นเร็วเหมือนรัวกลองอย่างห้ามไม่ได้ ในสมองว่างเปล่า เลือดทั่วสรรพางค์กายราวกับไหลย้อนกลับ หัวใจบีบเกร็งจนเหมือนจะหลุดออกมาจากลำคอ

เขาอยู่เหนือนาง เมื่อมองลงมาจากมุมนี้ก็ทำให้นางอดนึกถึงเรื่องในคืนนั้นไม่ได้...

จ้าวหยวนเช่อเม้มปากไม่พูด แต่ยกมือขึ้นกะทันหัน

หัวใจเจียงโย่วหนิงกระตุกวาบ แทบจะเด้งออกมา

กลับเห็นจ้าวหยวนเช่อนำยาทาสีเขียวบางส่วนออกมาจากกล่องยาหยกสีขาวอย่างเชื่องช้า

กลิ่นสมุนไพรหอมเลี่ยนเข้มข้นกระจายระหว่างทั้งสองอย่างรวดเร็ว ทำให้กลิ่นเฉพาะตัวของทั้งสองเจือปนกันจนยากจะแยกออกจากกันได้

มือของเขาคลำไปหาสายคาดเอวนาง

“ท่านพี่จะทำสิ่งใดหรือ?”

เจียงโย่วหนิงกุมเอวเอาไว้อย่างตระหนก แล้วลอบกลืนน้ำลาย ร่างกายหดถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ

“ทายา”

จ้าวหยวนเช่อน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับเป็นเรื่องที่ถูกต้อง

“ไม่ ไม่ต้องหรอก...”

ใบหน้าเจียงโย่วหนิงแดงเถือก แทบอยากจะเลิกชายกระโปรงขึ้นมาปิดหน้าเสีย สองมือโบกพัลวัน ทั้งจับข้อมือเขาเพื่อต้านทาน

ไอร้อนจากร่างกายเขาแผ่ซ่านออกมาผ่านเสื้อผ้าชั้นบางที่ขวางกั้น ร้อนจนทำให้หน้าผากของนางมีเม็ดเหงื่อซึม

นางกับจ้าวหยวนเช่อไม่ได้เป็นพี่น้องแท้ ๆ

ตอนอายุแปดขวบ จวนกั๋วกงตามหาจ้าวเชียนหัวผู้เป็นบุตรสาวแท้ ๆ พบ กลับไม่สืบชาติกำเนิดของเจียงโย่วหนิงให้ละเอียด บอกเพียงว่าเดิมทีนางควรแซ่เจียง

เจียงโย่วหนิงจึงเปลี่ยนแซ่ให้ตัวเอง

โชคดีที่ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงเป็นคนมีเมตตาธรรม หลังตามหาลูกสาวแท้ ๆ กลับมาก็ไม่ได้ขับไล่เจียงโย่วหนิงออกไป แต่ยังคงเลี้ยงดูให้อยู่ในจวน

แต่หญิงกำพร้าคนหนึ่ง ชาติกำเนิดก็ไม่ชัดเจน ต้องอยู่ในเรือนหลังอันโหดร้าย สภาพความเป็นอยู่แค่คิดก็รู้แล้ว

ยังดีที่แต่ไหนแต่ไรมาจ้าวหยวนเช่อผู้เป็นพี่ชายคนโตนิสัยเถรตรง ตัดสินอย่างยุติธรรม ทนเห็นความอยุติธรรมไม่ได้

เจียงโย่วหนิงได้อานิสงส์จากเขา เลี่ยงความลำบากไปไม่น้อย จึงรู้สึกกับจ้าวหยวนเช่อแตกต่างจากคนอื่นไปบ้าง แต่นางไม่กล้าคิดเกินเลย มีเพียงยิ่งเคารพเขาเท่านั้น

จ้าวหยวนเช่อเป็นดั่งเทพเทวดาในใจนาง ไม่กล้าลบหลู่แม้แต่น้อย

เมื่อคืนจ้าวหยวนเช่อดื่มเหล้าหนักเกินไป นางไม่วางใจ จึงต้มน้ำแกงสร่างเมาส่งไปให้เขาด้วยตัวเอง

แต่ไม่คาดคิด จ้าวหยวนเช่อที่หลังเมามายไม่รู้ว่าเห็นนางเป็นใคร ถึงได้พร่ำเรียกนางว่า ‘ชิงชิง’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เรือโดดเดี่ยวถูกคลื่นโถมซัด บดขยี้หมู่ดาวที่สะท้อนอยู่บนผืนน้ำ

เจียงโย่วหนิงไม่เคยเห็นเขาเมามาก่อน และไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งนางจะต้องดูแลเขาหนึ่งคืนเต็ม

ไม่ได้นอนเลยทั้งคืน

คืนนี้เขาร้อนแรงดั่งไฟลุกโชน แตกต่างกับเขาในยามปกติที่เยือกเย็นไร้ความปรารถนา

คนที่เมามายช่างรับมือยากเสียจริง นางตรากตรำจนถึงยามฟ้าสาง ร่างกายราวกับจะแตกสลาย

เจียงโย่วหนิงอาศัยจังหวะที่ฟ้าเพิ่งสว่าง พาร่างกายที่ปวดเมื่อยทั้งร่างกลับเรือนตัวเอง แต่แค่ได้เปลี่ยนชุดกระโปรงใหม่เท่านั้น ก็ต้องมาที่ศาลบรรพบุรุษแล้ว

ไม่รู้ว่า‘ชิงชิง’ที่จ้าวหยวนเช่อคะนึงหาเป็นใครกันแน่?

ขณะที่นางเหม่อลอย เอวพลันถูกมือใหญ่มือหนึ่งโอบรัด

มือของจ้าวหยวนเช่อคล่องแคล่วว่องไวนัก เพียงเกี่ยวแล้วดึงเบา ๆ

นางยังไม่ทันดิ้นรน พลันรู้สึกโล่งที่เอว กระโปรงจีบรอบก็ร่วงลงบนพื้น

บนผิวที่ขาวดั่งหิมะเปล่งประกายแสงวิบวับ จุดชาดแดงกระจายเป็นแห่ง ค่อย ๆ ซึมเป็นรอยแดงรอยม่วง

ลมหายใจของจ้าวหยวนเช่อติดขัดเล็กน้อย สายตาเรียบเฉยพลันเกิดระลอกคลื่น

เขาค่อย ๆ ย่อตัวลง

“ท่าน...”

เจียงโย่วหนิงอยากหนีแต่ก็หนีไม่พ้น ความอายดั่งคลื่นน้ำที่ท่วมท้นนางอย่างรวดเร็ว สีแดงบนใบหน้าลุกลามไปถึงไหปลาร้าอย่างเร็วรี่

ต้องดูแลเขาที่เมามายมาทั้งคืน นางได้รับความลำบากมาไม่น้อย นางพิงร่างกับผนังแล้วจิกเกร็งนิ้วเท้าอย่างเขินอาย กัดริมฝีปากเบือนหน้าหนี ติ่งหูขาวชมพูแดงจนแทบเหมือนจะมีเลือดหยดออกมา

จ้าวหยวนเช่อเป็นคนฝึกยุทธ์ นิ้วมือมีหนังหนาจากการจับกระบี่มานานปีจึงหยาบกระด้างไปบ้าง

กลิ่นหอมของยาฉุนขึ้นเรื่อย ๆ วนเวียนอยู่ในลมหายใจของเจียงโย่วหนิงไม่จางหาย

ร่างกายนางเกร็งแน่นอย่างลืมตัว ออกแรงจิกฝ่ามือ พยายามพิงผนังสุดกำลัง เพื่อไม่ให้ตัวเองเสียหลักจนล้มลงไปนั่ง

ในสมองนึกถึงภาพเมื่อคืนอย่างควบคุมไม่อยู่

“อวี้เหิงล่ะ? ทำไมยังไม่มา?”

ด้านนอก จู่ ๆ ก็มีเสียงสอบถามของฮูหยินกั๋วกงดังขึ้น อวี้เหิงคือชื่อเล่นของจ้าวหยวนเช่อ

เจียงโย่วหนิงได้ยินเสียงนี้ ใบหน้าก็ขาวซีดในทันใด ตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น มือเท้าเย็นเยียบ พร้อมกับลมหายใจที่หยุดชะงักทันที

ชื่อของนางกับจ้าวหยวนเช่อยังอยู่ในบันทึกลำดับญาติเล่มเดียวกัน ผู้คนข้างนอกรู้กันไปทั่วว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน

วินาทีนี้ หากนางหานเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ พวกเขาไม่ต้องพังพินาศกันหมดหรือ?

“น่าแปลก ทั้งที่ท่านซื่อจื่อมาแล้วนะขอรับ บ่าวเห็นด้วยตาตัวเอง หรือว่าจะอยู่ที่หลังศาลบรรพบุรุษ?”

บ่าวชายตอบนางหาน

วินาทีต่อมา บ่าวชายก็เคาะประตูหลังศาลบรรพบุรุษ

“ท่านซื่อจื่อ ท่านอยู่ด้านในหรือไม่ขอรับ?”

คำพูดแต่ละคำของบ่าวชายเหมือนเหล็กแหลมที่ทิ่มลงไปในใจเจียงโย่วหนิง นางรู้สึกเหมือนตัวเองถูกย่างบนกองเพลิง ชั่วขณะนั้นใจร้อนดั่งไฟ จึงมองไปทางจ้าวหยวนเช่ออย่างไม่รู้ตัว

แต่จ้าวหยวนเช่อทำเหมือนไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวด้านนอก เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แพขนตายาวหลุบมอง สีหน้าเรียบเฉยใจเย็น จ้องมองการกระทำในมืออย่างตั้งใจ ทาอย่างละเอียดและทั่วถึงด้วยน้ำหนักมือสม่ำเสมอ

ราวกับนางหานด้านนอกไม่มีตัวตน ใต้หล้ามีเพียงเรื่องตรงหน้าที่สำคัญที่สุด
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Comments (1)
goodnovel comment avatar
spicy2nik
ทำไมเรื่งนี้อยู่ๆก็เปิดอ่านอัตโนมัตหักเงินเอาๆดื้อๆไม่รู้หักตอนละเท่าไหร่ หาที่ตั้งค่าไม่ได้เรื่องอื่นๆไม่เห็นมีปัญกาตั้งค่าได้ แปลกจริงๆหมดอารมณ์ไม่อยากอ่านแล้ว
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 466

    เจียงโย่วหนิงไม่อยากให้เขารื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมาพูดอีกนางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่ล่ะ”ยามนี้นางจะมีกะจิตกะใจไปคิดเรื่องแต่งงานได้อย่างไร“เจ้าฟังข้าพูดก่อน อย่าเพิ่งด่วนปฏิเสธ” เซี่ยหวยอวี่ไม่ได้ร้อนรน เขาโบกมือพลางเอ่ยต่อ “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้มีใจให้ข้าฉันชู้สาว แต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าจวนเจิ้นกั๋วกงไม่อาจเลี้ยงดูเจ้าไปชั่วชีวิต ไม่ช้าก็เร็วเจ้าต้องออกเรือนไปอยู่ดี? ในบรรดาบุรุษทั่วเมืองหลวง ยังจะมีใครดีเลิศไปกว่าข้าได้อีก? ข้าคือตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเจ้า ในภายภาคหน้า ไม่ว่าเจ้าปรารถนาจะทำสิ่งใด ข้าล้วนเป็นกำลังสนับสนุนให้เจ้าได้ ลองเก็บไปไตร่ตรองดูเถิด อาหนิง?”เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยนทุ้มละมุน แฝงแววล่อลวงใจอยู่หลายส่วนเมื่อเจียงโย่วหนิงได้ฟังคำพูดของเขา นางก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ รวบรวมความคิดอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาน้ำเสียงของนางค่อนข้างอ่อนโยน เอื้อนเอ่ยอย่างเนิบช้า “เซี่ยหวยอวี่ ข้ารู้ว่าท่านดีต่อข้า ทว่าข้าเป็นเพียงบุตรบุญธรรมของจวนเจิ้นกั๋วกง ส่วนท่านเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ เป็นรุ่ยอ๋องที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานมากที่สุ

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 465

    จ้าวหยวนเช่อมองไปทางเซี่ยหวยอวี่รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหวยอวี่แย้มกว้างยิ่งขึ้น นัยน์ตาจิ้งจอกอันงดงามหรี่ลงแฝงแววท้าทายจ้าวหยวนเช่อหมุนตัวกลับ เอียงคอปรายตามองเจียงโย่วหนิงแวบหนึ่งยามที่เขาหันศีรษะ สายตาของเซี่ยหวยอวี่ก็ตกลงบนลำคอของเขา ก่อนจะชะงักงันในฉับพลันตรงนั้นมีรอยจาง ๆ รอยหนึ่งซ่อนอยู่ใต้คอเสื้อ เผยให้เห็นเพียงเศษเสี้ยวเล็ก ๆ ตอนที่จ้าวหยวนเช่อหันหน้าเท่านั้นดูเหมือนจะเป็นรอยฟัน ทั้งยังเป็นรอยฟันที่ถูกกัดมาหลายวันแล้ว และเริ่มจะเลือนลางลงทุกทีรอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหวยอวี่แข็งค้างในทันตา ประกายอำมหิตวาบผ่านก้นบึ้งของดวงตา“พูดกับเขาให้รู้เรื่อง”น้ำเสียงของจ้าวหยวนเช่อราบเรียบ ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียวให้เจียงโย่วหนิง แล้วสาวเท้าเดินออกไปเจียงโย่วหนิงมองเขาเดินพ้นประตูไปยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลตรงนั้น เพียงเขาหันกลับมาก็สามารถมองเห็นนางได้ แต่คงไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างนางกับเซี่ยหวยอวี่ชนบทในยามค่ำคืนเงียบสงัด สิ่งที่นางได้ยินมีเพียงเสียงแมลงร้องระงมแว่วมาจากที่ไกล ๆแสงเทียนสีเหลืองนวลสลัวไหววูบวาบ ตกกระทบลงบนใบหน้าของเซี่ยหวยอวี่นางมองไม่ออกว่าสีหน้าของเข

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 464

    การที่เขาออกแบบสถานที่ซ่อนสมบัติให้เป็นเช่นนี้ เดิมทีสมควรจะไร้ข้อผิดพลาดโดยสิ้นเชิงไฉนจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?จ้าวหยวนเช่อไม่สนใจเขา ชายหนุ่มก้าวเท้าขึ้นมาจากหลุมลึกชิงหลิวไปตักน้ำมาให้จ้าวหยวนเช่อล้างคราบดินโคลนบนมือจนสะอาด ก่อนจะเบือนหน้าไปมองเจี่ยงเว่ยเฟิงยามนี้ใบหน้าของเจี่ยงเว่ยเฟิงไร้สีเลือด เหงื่อไหลซึมเต็มหน้าผากจบสิ้นแล้ว หากของที่ซ่อนอยู่ใต้ดินถูกขุดขึ้นมา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเพียรพยายามสร้างมาตลอดค่อนชีวิตก็เป็นอันจบสิ้นลงอย่างแท้จริง!พลั่วเหล็กขุดแซะไปตามเส้นที่จ้าวหยวนเช่อขีดเอาไว้ ขุดชั้นดินแข็งที่หนาไม่ถึงหนึ่งฉื่อบนผิวดินออกไปทีละจั้งทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังกังวานใส... ปลายจอบกระทบเข้ากับของแข็งบางอย่าง“นายท่าน เป็นแผ่นหินขอรับ!”ผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งเอ่ยรายงานเจียงโย่วหนิงมองดูพวกเขาใช้แรงงัดของสิ่งนั้นขึ้นมา และพบว่ามันคือแผ่นหินศิลาแลงผิวเรียบขนาดใหญ่แผ่นหนึ่งจริง ๆในที่สุดนางก็ตระหนักขึ้นมาได้ในวินาทีนี้เจี่ยงเว่ยเฟิงผู้นี้ช่างเป็นผู้เฒ่าเจ้าเล่ห์เสียจริงถึงกับขุดสถานที่ซ่อนสมบัติแบ่งออกเป็นสองชั้น หากคนทั่วไปขุดลงมาถึงชั้นแรกแล้วพบของ

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 463

    พลั่วเหล็กขุดเจาะพื้นดินลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า เศษดินค่อย ๆ พอกพูนกลายเป็นเนินขนาดย่อมอยู่ด้านข้างเจียงโย่วหนิงกำมือแน่น ชะโงกหน้ามองพลั่วเหล็กที่กำลังขุดเปิดหน้าดินลงไปอย่างต่อเนื่องเจี่ยงเว่ยเฟิงนั่งอยู่บนพื้น บนใบหน้าประดับรอยยิ้มเย้ยหยัน จับจ้องพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา“ใต้เท้าจ้าว ข้าขอเตือนให้ท่านสั่งพวกเขาหยุดขุดเสียเถิด” เขาเอ่ยปากอย่างเชื่องช้า “แม้เรือนของข้าน้อยหลังนี้จะซอมซ่อ ทว่าก็เป็นสมบัติที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ท่านขุดทำลายเช่นนี้ ข้าเกรงว่าจะเสียฮวงจุ้ยตระกูลของเราไปเปล่า ๆ”จ้าวหยวนเช่อคล้ายกับไม่ได้ยินคำพูดของเขา ทำเพียงจดจ่ออยู่กับพื้นดินเบื้องหน้ากลุ่มคนขุดหลุมตื้นกว้างยาวด้านละราวสามฉื่ออย่างรวดเร็ว เจียงโย่วหนิงพิศมองอย่างละเอียด ด้านล่างเป็นเพียงดินเหลืองที่ถูกอัดแน่นธรรมดา ดูแล้วไม่ได้มีสิ่งใดผิดปกติหรือว่านางจะรู้สึกไปเอง แท้จริงแล้วด้านล่างนี้ไม่ได้กลวงเปล่าเลยกระนั้นหรือ?กลุ่มคนขุดลึกลงไปอีกกว่าครึ่งฉื่อนอกจากดินแล้ว ก็ยังมีแต่ดินชิงเจี้ยนหันมองจ้าวหยวนเช่ออย่างลังเล“ขุดต่อไป”จ้าวหยวนเช่อสั่งการเจี่ยงเว่ยเฟิงได้ยินดังนั้น แววตาก็พลันวูบไหว

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 462

    “ออกเดินทางพรุ่งนี้เช้า”จ้าวหยวนเช่อเอ่ยเสียงเรียบ แววตาหม่นลง“นายท่าน คนฟื้นแล้วขอรับ”ชิงเจี้ยนที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเจี่ยงเว่ยเฟิงหันกลับมารายงานจ้าวหยวนเช่อเดินเข้าไปหาเจี่ยงเว่ยเฟิงถูกสาดด้วยน้ำเย็นจนเปียกโชกไปทั้งศีรษะและใบหน้า เขาลืมตาขึ้นมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง“นายท่าน...”นางว่านอดไม่ได้ที่จะร้องไห้คร่ำครวญออกมา“พาทั้งสองคนออกไป”จ้าวหยวนเช่อสั่งการนางว่านและเจี่ยงเจียเหวินถูกลากตัวออกไปอย่างรวดเร็ว“ใต้เท้าจ้าว” ในที่สุดเจี่ยงเว่ยเฟิงก็สติแจ่มใสเต็มที่และตระหนักถึงสถานการณ์ของตนเอง เขาก้มมองเชือกป่านที่มัดอยู่บนตัวแล้วถามว่า “ท่านหมายความว่าอย่างไร?”มาถึงขั้นนี้ เขากลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่มีท่าทีสงบเยือกเย็นและแสดงท่าทีตั้งคำถามจ้าวหยวนเช่อมองเขาโดยไม่เอ่ยอะไรอยู่ครู่หนึ่ง“นายท่าน นั่งขอรับ”ชิงเจี้ยนดึงเก้าอี้มาให้ตัวหนึ่งจ้าวหยวนเช่อนั่งลง มองเจี่ยงเว่ยเฟิง “ใต้เท้าเจี่ยงไม่รู้หรือว่าข้าหมายความว่าอย่างไร?”“ข้าน้อยไม่ทราบ” เจี่ยงเว่ยเฟิงขยับตัวถอยหลังไปพิงกำแพง เชิดคางขึ้นกล่าวว่า “หากใต้เท้าจ้าวมีหลักฐานว่าข้าน้อยรับสินบน ทำผิดกฎหมาย ข้า

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 461

    “อืม” เจียงโย่วหนิงพยักหน้า เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วหลุบขนตายาวลงพลางกล่าวเสียงเบา “พวกนางอยากจับข้า ข้าจึงแกล้งทำเป็นโรคหัวใจกำเริบ อาศัยจังหวะที่นางว่านไม่ทันระวัง เอาไข่มุกบนรองเท้ายัดใส่ปากนาง หลอกว่าเป็นยาพิษ ถึงได้สยบสองแม่ลูกลงได้”นางพูดพลางปรายตามองสองแม่ลูกนางว่านทุกครั้งที่มองสองคนนี้ที่ถูกมัดติดกัน ความรู้สึกภาคภูมิใจในใจนางก็จะเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อยหากเป็นเมื่อก่อน เมื่อถูกสองแม่ลูกคู่นี้จับตัวมา นางคงไม่กล้าคิดต่อต้านแม้แต่น้อย คงได้แต่หวาดกลัวจนร้องไห้มาตอนนี้นางก็รู้สึกได้ว่าตนเองแตกต่างไปจากเมื่อก่อนมากไม่รู้ว่าหากจ้าวหยวนเช่อเห็นสิ่งที่นางทำไปเมื่อครู่ จะรู้สึกว่านางก้าวร้าวเกินงามหรือไม่?“อะไรนะ นั่นเป็นแค่ไข่มุกงั้นหรือ...” นางว่านมีสีหน้าตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รู้สึกเจ็บใจขึ้นมาตอนนั้นนางเอาแต่ลนลาน ไม่ได้คิดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนเลยว่านังตัวดีนี่จู่ ๆ จะมียาพิษมาจากไหนตอนนี้ถึงได้รู้ว่านั่นไม่ใช่ยาพิษเลยสักนิดนางถูกนังตัวดีนี่ทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ถึงกับเชื่อทุกอย่างเป็นตุเป็นตะเจี่ยงเจียเหวินอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ชิงหลิวที่อยู

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 2

    “ลองเปิดประตูดูสิ”เสียงของนางหานดังขึ้นอีกครั้งได้ยินแบบนั้นในหัวของเจียงโย่วหนิงก็ดังหึ่ง หัวใจหยุดเต้นในพริบตา หนังหัวชาวาบ ชั่วขณะนั้นแทบจะเป็นลมหมดสตินางแทบจะคิดอะไรไม่ได้ ในสมองมีเพียงความคิดเดียว... ถ้าประตูเปิดก็คือหายนะ ทั่วทั้งร่างเหมือนถูกยึดตรึงเอาไว้ขยับไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือย

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 8

    “ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น“ท่านซื่อจื่อ!”สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้นเจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เขาจะไม่อยู่ในต

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 7

    เจียงโย่วหนิงไม่มีเวลาคิดว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ยื่นมือคิดจะปิดประตูแล้ววิ่งหนี แต่ช่วยไม่ได้ขาสองข้างไม่เอาไหน ไม่ฟังคำสั่งนางสักนิด ก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว“เข้ามา”จ้าวหยวนเช่อไม่หันหลัง แต่เหมือนมองเห็นการกระทำของนางเจียงโย่วหนิงกลัวถูกคนจับได้ เลยก้มหน้าเดินเข้าห้องด้านใน แล้วถามเสียง

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 6

    “เจ้าช่างมีน้ำใจ มานั่งกับข้าตรงนี้มา”นางหานยิ้มพร้อมกวักมือเรียกเจียงโย่วหนิง ส่งสัญญาณให้นางมานั่งลงข้างตัวเองตอนนี้อยู่ข้างนอก ต้องดีกับเจียงโย่วหนิงหน่อย จะได้สร้างชื่อเสียงดีงามให้ตัวเองด้วยเจียงโย่วหนิงเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย แล้วยื่นล่วมยาให้หมอจางหมอจางสบตากับนางแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status