LOGIN"กำลังจะไปแล้วค่ะแต่ชุดมัน..." เธอคลี่ชุดแล้วหันมาให้เขาดู ชุดกระโปรงสายเดี่ยวสีดำแสนเซ็กซี่มันไม
"กำลังจะไปแล้วค่ะแต่ชุดมัน..." เธอคลี่ชุดแล้วหันมาให้เขาดู ชุดกระโปรงสายเดี่ยวสีดำแสนเซ็กซี่มันไม่เหมาะกับเธอเลยสักนิด"ก็สวยดีนี่" คนตัวโตเอ่ยออกไปตามความจริงก่อนจะจินตนาการตอนมันอยู่บนเรือนร่างของเธอแล้วเขาเป็นคนถอดมันออกด้วยมือของตัวเอง"แต่มันโป๊มากเลยนะคะ""ก็แค่ชุดนอนอย่าคิดมากสิ" คนหัวไวเริ่มเกลี้ยกล่อมให้เธอยอมใส่ชุดนอนแสนเซ็กซี่ตัวนี้ เขาอยากจะขอบคุณป้าเป่ยจิงจริงๆ ที่หาชุดได้ถูกใจเขามาก"ก็ได้ค่ะ แล้วคุณไม่ไปอาบน้ำเหรอคะ""ฉันก็รอเธออยู่นี่ไง""รอฉัน?""น้ำอีกห้องมันไม่ไหลน่ะสิยังไม่มีคนมาซ่อม ฉันเลยต้องมาอาบห้องนี้" อุบายตื้นๆ เรื่องน้ำไม่ไหลถูกยกขึ้นมาอีกครั้ง"งั้นคุณอาบก่อนก็ได้ค่ะ" อรุณรักหลีกทางให้เขาเข้าห้องน้ำ"ฉันว่านะทางที่ดีเราอาบพร้อมกันดีกว่า" พูดพร้อมกับสาวเท้าเข้ามาหาเธอเรื่อยๆ"ไม่ดีค่ะ! ไปอาบน้ำก่อนนะคะ" ร่างบางรีบปฏิเสธก่อนจะคว้าชุดนอนแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำทันทีจนคนตัวโตยืนขำกับการกระทำแสนซื่อของเธอ ต่อให้หนียังไงคืนนี้เธอก็ไม่รอดหรอกอรุณรักเดินตัวลีบๆ ชิดกำแพ
รถคันหรูกำลังขับทะยานมุ่งหน้าไปที่ไหนไม่มีใครรู้นอกจากคนตัวโตที่กำลังขับรถ อรุณรักที่กำลังหลับสนิทอยู่รู้สึกหิวเพราะไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ช่วงเที่ยง ยังดีที่ช่วงเช้าหนิงอันทำแซนด์วิชใส่กล่องมาให้เธอกินระหว่างทาง"อื้อ! ยังไม่ถึงบ้านเหรอคะ" คนที่เพิ่งตื่นลืมตาอย่างงัวเงียขึ้นมามองรอบๆ และเริ่มแคลงใจ ถึงเธอจะไม่เคยออกไปไหนแต่ถนนหนทางรอบๆ ไม่ใช่ทางกลับบ้านแน่นอนเพราะมันเต็มไปด้วยป่า"ตื่นแล้วเหรอ?""นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่คะ" เธอไม่ตอบคำถามเขาแต่รีบถามเขากลับอย่างกลัวๆ คำพูดของเขาที่ว่าจะส่งเธอไปให้คนอื่นแล่นเข้ามา เธอกลัวว่าจะถูกหลอกให้ตายใจแล้วเขาส่งเธอให้คนอื่นจริงๆ"ก็ไม่ใช่ทางกลับบ้านไง""คุณจะพาฉันไปไหนคะ?" อย่างน้อยให้เธอเตรียมใจหน่อยก็ยังดี ร่างบางลอบมองเขาด้วยใบหน้าซึมๆ พลางคิดในใจว่าเขากำลังหลอกเธอหรือเปล่า ที่เขาอ่อนโยนกับเธอวันนี้ทั้งวันทำให้เธอดีใจมากจนลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้น"ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เองนั่นแหละ" เสียงทุ้มตอบอย่างไม่คิดอะไรเพราะเขาตั้งใจจะเซอร์ไพรส์เธอ แต่อีกคนกลับหน้าซึมทำได้แค่ภาวนาในใจอย่าให้เป็นแบ
"งั้นก็แสดงว่าเธอยังไม่หายโกรธฉันน่ะสิ" คนตัวโตทำหน้าซึมๆ"ก็ได้ค่ะคุณหยาง พอใจหรือยังคะ" อรุณรักยิ้มหวานให้เขาและเรียกชื่อของเขาตามที่เขาต้องการ"พอใจแล้ว พอใจมาก" คนตัวโตโน้มใบหน้าไปใกล้เธอก่อนจะจรดริมฝีปากหนาทาบทับกับริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยน"อื้มมมม พอก่อนค่ะ" ร่างบางผลักเขาบอกเบาๆ เมื่อลิ้นหนาของเขาเริ่มสอดเข้าปากเล็กของเธอ เธอกลัวว่ามันจะไม่จบแค่จูบน่ะสิ"ก็ได้ๆ เราไปเที่ยวกันเถอะนะ" ว่าจบคนตัวโตก็กลับมามีสีหน้าสดใส ก่อนจะเริ่มขับรถต่ออย่างอารมณ์ดี อรุณรักลอบมองเขาอย่างยิ้มๆ เธอไม่คิดว่าเธอจะได้เห็นเขาในมุมนี้และแน่นอนว่ามุมนี้ของเขาก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เห็นง่ายๆคนตัวโตไม่ได้พาเธอไปห้างสรรพสินค้าแต่เขากลับพาเธอไปยังที่ที่ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเฉิงฟาหยางจะมาที่แบบนี้"สวนสัตว์เหรอคะ?" อรุณรักตกใจจนอึ้งไปเมื่อเขาเลี้ยวรถเข้าสวนสัตว์ชื่อดังที่เธอเองก็หวังอยากจะมาดูหมีแพนด้าที่นี่ แต่ไม่คิดว่าเขาจะพาเธอมา คนอย่างเขาน่ะเหรอจะมีมุมน่ารักๆ แบบนี้ด้วย"ก็ใช่น่ะสิ""คุณอยากมาดูสัตว์เหรอคะ?" อรุณรักถามอย่างไม่แน่ใจ
อรุณรักตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าตามที่เขาบอก หนิงอันเข้ามาช่วยเธอเลือกชุดใส่ไปเที่ยวโดยที่ไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหน แต่ก็คงหนีไม่พ้นห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองแล้วก็ซื้อของให้เธอเพื่อให้ลืมคำพูดเจ็บแสบของเขาเมื่อวันก่อน"ยิ้มหน่อยสิคะ คุณอ้ายจะได้ไปเที่ยวนะคะ""อ้ายไม่อยากยิ้มอีกแล้วค่ะ" ร่างบางตอบกลับด้วยใบหน้าเศร้าๆ รอยยิ้มของเธอในตอนนี้ก็แค่แสร้งทำเท่านั้น เธอไม่อยากยิ้มแบบจริงใจให้ใครอีกแล้ว"โธ่! คุณอ้าย" หนิงอันรู้สึกสงสารคนตรงหน้าจับใจ ผู้หญิงอายุเท่านี้ยังมีอนาคตอีกไกลแต่กลับกลายเป็นคนสิ้นหวังเพียงเพราะคำพูดหลอกลวงของคนใจร้าย"ไม่ต้องสงสารอ้ายหรอกค่ะ อ้ายไม่เป็นอะไร" เธอไม่อยากให้ใครมาสงสาร อรุณรักไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เธอกลายเป็นแบบนี้คำพูดหลอกลวงของอรรถพลหรือคำพูดแสนเจ็บปวดของเฉิงฟาหยาง วันนั้นวันเดียวเป็นวันที่เธอได้รับคำพูดกระทบกระเทือนจิตใจมากที่สุดในชีวิตจนทำให้รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า"ไปกันเถอะค่ะ คุณเฉิงคงรอแล้ว""ขอบคุณนะคะสำหรับทุกอย่าง" อรุณรักกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างคนไร้สติ เธอก็แค่ทำตามคำสั่งของเ
อรุณรักกลับมานั่งร้องไห้ที่ห้องคนเดียวอีกครั้ง เธอต้องเสียน้ำตาให้พวกคนรวยอีกมากแค่ไหน เธอไม่มีค่าพอที่จะถูกยกย่องบ้างเลยหรือไงหรือแค่เพราะเธอจน"คุณอ้ายร้องไห้อีกแล้วเหรอคะ" หนิงอันที่เข้ามาถามด้วยความเป็นห่วงเพราะเห็นอรุณรักวิ่งร้องไห้ออกจากห้องทำงานของคนที่เรียกเธอไปหา"ขออ้ายอยู่คนเดียวนะคะพี่หนิง ฮึก" อรุณรักหันไปบอกอีกคนทั้งน้ำตา ตอนนี้เธอไม่รู้จะเชื่อใจใครได้อีกหรือไม่ จริงอย่างที่เขาบอกคนที่เชื่อใจได้มากที่สุดก็คือตัวเธอเอง"ได้ค่ะ ถ้าต้องการอะไรเรียกดิฉันได้เลยนะคะ" หนิงอันยอมออกมาจากห้องอย่างว่าง่ายเพราะไม่อยากเซ้าซี้คนที่กำลังร้องไห้ อรุณรักมองหนิงอันเดินออกไปจากห้องก่อนจะก้มหน้าร้องไห้อีกครั้งเช้าอันสดใส แต่ไม่ใช่กับหญิงสาวที่ตื่นมาพร้อมกับดวงตาแดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มาทั้งคืน"อาหารเช้าค่ะ" หนิงอันยกถาดอาหารเช้ามาให้เธอถึงในห้องนอนเพราะไม่อยากให้อรุณรักไปเจอใครตอนนี้"ขอบคุณนะคะ แต่อ้ายไม่หิวยกไปเก็บเถอะค่ะ""เมื่อวานคุณอ้ายยังไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่ช่วงบ่ายเลยนะคะ" หญิงสาวเอ่ยด้วยความเป็นห่วง
เหลือเวลาอีกแค่สามเดือนเธอก็จะได้กลับบ้าน ได้เป็นอิสระ อรุณรักเริ่มเข้าใจภาษาจีนมากขึ้นถึงจะเป็นแค่คำง่ายๆ แต่ตอนนี้เธอก็สามารถสื่อสารได้นิดหน่อย อรรถพลไม่โทรหาเธออีกหรือต่อให้เธอโทรไป เขาก็ไม่ยอมรับสายจนเธอรู้สึกท้อ"เอกสารอะไร?" อรุณรักก้มมองกระดาษสีขาวที่มีตัวหนังสือภาษาอังกฤษอยู่ขึ้นมาอ่าน กระดาษแผ่นนี้เธอจำได้ว่าเขาถือมาด้วยเมื่อคืนและเขาคงจะลืมเอาไป"สำเนาการอนุมัติ" เมื่อเห็นหัวข้อบนกระดาษ ร่างบางไม่รอช้ารีบเปิดอ่านหน้าถัดไปทันที สายตาของเธอไล่อ่านทุกบรรทัดไม่เว้นแม้แต่คำเดียว เอกสารฉบับนี้มันคือเอกสารการเซ็นอนุมัติของอรรถพลโดยมีลายเซ็นของเฉิงฟาหยางชัดเจนไม่ผิดเพี้ยน"แสดงว่าคุณพล..." อรุณรักยิ้มแฉ่งอย่างมีความสุข การที่เขายอมเซ็นอนุมัติให้อรรถพลแล้วแบบนี้ก็แสดงว่าเธอจะได้กลับบ้านแล้วสินะ คนตัวเล็กรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคนที่เธอมาที่นี่เพื่อเขา'ว่าไง?' เสียงปลายสายตอบรับอย่างไม่สบอารมณ์"ดีใจด้วยนะคะ คุณพลจะไปอเมริกาวันไหนคะ"'เดือนหน้า' เขาตอบรับสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ไม่มีคำขอบคุณออกจากปากเขาสักคำ อรรถพลคิดว่าการท
หลังการประชุมแสนยาวนานจบลง ผู้บริหารและเลขาพากันเดินออกจากห้องประชุม รวมทั้งเฉิงฟาหยางที่มาคนเดียวโดยไร้เลขาคนสนิท"จะรังเกียจไหมครับถ้าผมจะชวนคุณเฉิงไปทานข้าวที่บ้านเย็นนี้" ท่านอดิศรเอ่ยชวนคนที่มีตำแหน่งสูงกว่าตนเองอย่างกล้าๆ กลัวๆ"ได้ครับ" ชายหนุ่มไม่ได้ปฏิเสธเพราะเขาเองก็อย
การประชุมครั้งใหญ่แห่งปีของบริษัทในเครือเฉิง คาร์มีผู้บริหารจากหลายประเทศมาร่วมประชุมเพื่อเซ็นสัญญาในข้อตกลงฉบับใหม่ของบริษัท เฉิงฟาหยางเองก็มาร่วมประชุมในครั้งนี้ด้วยถึงแม้ว่าเขาจะส่งตัวแทนมาก็ย่อมได้"เอาอเมริกาโน่ครับ" เสียงทุ้มเอ่ยสั่งกาแฟเป็นภาษาไทยอย่างชำนาญ หลายคนในวงการธุรกิจเมือ
[ห้างสรรพสินค้า]ช่วงบ่ายของวันอรุณรักถูกเรียกตัวมาช่วยถือของให้คุณหนูของบ้านอย่างแพรพรรณ"นี่ นังอ้ายเดินเร็วๆ ได้ไหม" หญิงสาวที่ทั้งตัวมีแต่ของแบรนด์เนมหันไปตะคอกใส่คนข้างหลังที่สวมเสื้อผ้าราคาถูกตามตลาดนัดทั่วไปซึ่งผิดกันอย่างสิ้นเชิง"ค่ะ คุณหนู" อรุณรักรีบกระชับมือ
[บ้านศิวะโสภาพานิช]เช้าตรู่ตั้งแต่ตะวันยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า ร่างบางของหญิงสาวที่มีนามว่า อรุณรัก ต้องตื่นขึ้นมาเพื่อทำความสะอาดบ้านไม่ต่างจากคนรับใช้คนอื่นๆ เพียงแต่ว่าเธอนั้นไม่ได้รับเงินเดือนเหมือนกับทุกคน"หนูอ้ายวันนี้วันเสาร์นะทำไมตื่นเร็วจัง" ป้าแม่บ้านที่เห็นเธอมาตั้งแต่เ







