LOGINพีทษรุทนอนมองพระจันทร์ที่ระยิบระยับเต็มฟากฟ้า หลังจากรับประทานอาหารพีทษรุทมานอนดูพระจันทร์ขณะที่ภรรยาสาวขอตัวเข้าห้องน้ำ ชายหนุ่มมองพระจันทร์ก่อนถอนหายใจยาวอย่างมีความสุข พีทษรุทตกใจที่อยู่ๆ ก็มีมือน้อยๆ มาปิดที่ดวงตาพร้อมกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ “ ทายสิ ว่าใคร” “ ไม่เห็นต้องทายเลย” “ แหม เล่นด้วยกันหน่อ
“ สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานจ๊ะ” เสียงพีทษรุทกล่าวอย่างอ่อนหวาน “ คุณพีท” ณพิชชากล่าวน้ำเสียงตื่นเต้น “ อะไรกันคะเนี่ย คุณพีทช่วยแพมแกะหน่อยสิคะแพมอยากเห็นหน้าคุณ” “ เดี๋ยวจ๊ะ แพมเดินตามผมมานี่ก่อน” พีทษรุทกล่าวน้ำเสียงตื่นเต้นเช่นกัน “ อะไรกันค่ะเนี่ย” “ เดี๋ยวจ๊ะ ใจเย็นๆ ที่รัก” เมื่อณพิชชาเดิ
หลายปีต่อมา บริษัทเอสทีจีเติบโตขยายกิจการเป็นบริษัทย่อยอีกมากมาย บริษัทเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ พีทษรุทในวัยกลางคนดูหล่อเข้มยังคงเนื้อหอมในหมู่สาวๆ ในวงสังคม แม้ว่าจะแต่งงานมาแล้วหลายปีและมีลูกน่ารักอีกสองคน ชีวิตคู่ระหว่างพีทษรุทและแพมผ่านมาอย่างราบรื่นและมีความสุข ณพิชชายืนนิ่งที่หน้าต่างครุ่นคิดชีว
“ ยังงี้ก็ต้องทำแบบฝึกหัดบ่อยจะได้สอบติดใช่ไหม” เสียงหัวเราะของคนสองคนประสานกันเสียงใสอย่างมีความสุข สามเดือนหลังจากกลับจากประเทศอังกฤษชีวิตครอบครัวของพีทษรุทและณพิชชามีความสุขมาก พีทษรุทลืมตาตื่นเมื่อได้ยินเสียงเหมือนคนอาเจียนในห้องน้ำ “ อั๊วะ” ณพิชชาอาเจียนออกมาจนน้ำตาไหล “ แพม คุณเป็นอะไรมาก
ณพิชชาหัวเราะกิ๊กหน้าแดงขึ้น “แพมใส่บิกินี่ แล้วสวยจังไม่อยากเชื่อว่ามีลูกมาแล้วสองคน” “ว้าว นานๆทีคุณพีทษรุทจะชม” “ จริงๆนะผมเห็นผู้หญิงใส่บิกินี่มามาก ไม่สวยเท่าเมียของผมเลยนะเนี่ย” “ ขอบคุณค่ะแต่ถ้ามีคนอื่นอยู่ด้วยคงไม่กล้านุ่งหรอกค่ะอาย” “ ความจริง อยู่กับผมแค่สองคนไม่ต้องนุ่งอะไรเลยยังได้”
“ คราวหลังอย่าไปจ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตาเมื่อกี้อีกเด็ดขาดผมไม่ชอบ นี่ถ้าไม่ใช่เพื่อนกับเจ้าอาร์มผมชกมันไปแล้วจ้องกันไปจ้องกันมาผมหวงรู้ไหม” พีทษรุทกระซิบเบาๆ ณพิชชาขำจนหลุดหัวเราะพร้อมกับตีที่แขนพีทษรุทเบาๆ “บ้าจังคุณพีทเนี่ย” อาร์มก้าวเข้ามาชิดเลขาหนุ่มคู่ใจพร้อมกับจับมือ “อ้าวๆ จะสวีทกันก็เกรง
เชียงใหม่อำเภอแม่แตง “ ประกันตัวพี่ภีมเสร็จแล้วเราไปไหนกันล่ะ” ณพิชชาถาม “ ก็ไปหาที่เงียบๆ คุยกับพี่ภีมไงแต่ตอนนี้ต้องไปเบิกเงินก่อนว่าแต่ที่ให้เอามา เอามาหรือเปล่าแพม” “ บัญชีส่วนตัวเรานะมีเงินไม่กี่หมื่นเพราะพึ่งทำงานไม่กี่เดือนเอง แต่เรามีบัญชีที่คุณพีทเค้าฝากให้เค้าฝากให้เราเดือนละสองแสนก็มีอ
พีทษรุทบ่นเมื่อรู้สึกเหมือนยาวนานแต่ก็จับเอวหญิงสาวไว้ก็รู้สึกอบอุ่นอยู่ในใจ “ ถึงแล้วค่ะ แหมบ่นจังชีวิตคุณนี่ไม่รู้จักคำว่าอดทนเลยนะคะ จะเอาอะไรต้องได้เดี๋ยวนี้เดี๋ยวนั้น” หญิงสาวต่อว่าไม่จริงจัง ณพิชชาเปิดตาของพีทษรุท ทำเอาพีทษรุทแปลกใจว่าหญิงสาวรู้จักเรือนหลังเล็กได้ยังไงเพราะเขาไม่เคยพามา “ค
หญิงสาวพูดไปเสียสนิท “นี่คุณฉันด่าคุณอยู่นะเนี่ย พูดอะไรมั่งสิฉันถามว่าขับรถภาษาอะไรจะเลี้ยวทำไมไม่ให้สัญญาณคุณหูหนวกหรือเปล่า” เหมยฟ้าเท้าสะเอวเริ่มหงุดหงิด “ ห่าเอ๊ยทำไมฉันซวยอย่างงี้วะ” เหมยฟ้าบ่นพึมพำคนเดียว “ ก็คุณไม่เปิดโอกาสให้ผมพูดเลย จริงๆ ผมขับมาเลนของผมดีๆนะผมว่าถ้าคุณไม่มัวแต่คุยโทรศั
ทิ้งท้ายเน้นคำว่า ‘ เบื่อ’ จนคนฟังรู้สึกได้ ทำเอาณพิชชาวางช้อนข้าวต้มดังพร้อมกับลุกออกจากที่นั่งพร้อมกับพูดประชดไปเหมือนกันว่า “ ทีหลังจะไม่ทานก็บอกจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำ มันเปลืองทั้งแรงงานเปลืองทั้งเวลา” พูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนแล้วหันไปพูดกับนวลว่า “ นวลจ๊ะ ข้าวต้มที่ฉันทำเอาไปแบ่งให้เด็กข







