ตอนที่ 13 สืบความจริง 2

“อาเม่ย ...เจ้าฟังข้านะ เดิมทีถูกเฟิงลี่ปฏิเสธโดยการหลบหน้าและเจ้าที่เป็นภรรยายังไม่ยอมรับมานานร่วมปี ตัวข้าเริ่มคิดจะถอดใจแล้วจริงๆ ทว่าความคิดพลันเปลี่ยนไปเมื่อข้าสืบจนรู้แน่ชัดว่าพี่สาวของเฟิงลี่อยู่ที่ใด”

วาจานี้ทำจิ่วเม่ยเบิกตามองสามีทันที “ท่านว่าอะไรนะ?”

ห้องส่วนตัวในเรือนนอนของหลิวอี้กับจิ่วเม่ยอยู่ลึกจากเรือนใหญ่ห่างออกมาจากห้องอื่นไกลโข เสียงพูดคุยแม้ดังมาก ทว่าไม่อาจเล็ดลอดออกมาจนถึงด้านนอกได้

แต่กระนั้นชายหนุ่มยังคงกระซิบเสียงเบา “ข้าบอกว่าสืบจนรู้แล้วว่าพี่สาวของเฟิงลี่อยู่ที่ใด”

“ท่านพี่...”

จิ่วเม่ยให้รู้สึกทั้งตกใจและน้อยใจนัก นางตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“หากรู้แล้วว่าพี่สาวของเฟิงลี่อยู่ที่ใด ท่านก็ควรจะรีบส่งตัวนางออกไปให้พี่สาวโดยเร็ว นี่ท่านชอบนางถึงเพียงนี้เลยหรือ คิดจะยึดนางเอาไว้ถึงขนาดนี้ได้อย่างไร? แล้วข้าเล่า! ไยไม่นึกถึงจิตใจของข้าบ้าง ท่าน...”

“อาเม่ย” หลิวอี้รีบเอ่ยตัดบท “ข้ามีเหตุผลที่ทำเช่นนี้                 ข้าชอบเฟิงลี่ก็เหตุผลส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่งก็เพราะฐานะของพี่สาวนางไม่ธรรมดา แต่เป็นถึงบุตรสาวบุญธรรมของชินอ๋อง”

“หา!”

สาเหตุที่หลิวอี้สืบจนรู้เพราะเขาได้ไปติดต่อกับสหายเพื่อร่วมหุ้นทำกิจการแพรพรรณและเครื่องประดับที่หัวเมืองทิศเหนือ  ร้านนั้นค่อนข้างใหญ่ห่างไกลจากคฤหาสน์ของเขา แต่ทำเลดีมาก แค่ได้ส่วนแบ่งสองต่อเจ็ดยังนับว่าดีเลิศแล้ว ทว่านั่นมิใช่ประเด็น

ประเด็นก็คือเมื่อสี่เดือนที่แล้ว ยามไปเจรจาเรื่องการค้าแพรพรรณกับสหาย เขาบังเอิญได้พบเห็นสตรีงดงามนางหนึ่ง นางผู้นั้นแต่งกายงดงามหรูหราท่าทางสูงศักดิ์ไม่ธรรมดา รถม้าที่นั่งมาก็คันใหญ่โออ่า มีองครักษ์ตัวโตคุ้มกันรอบกายน่ายำเกรงยิ่ง

นางมาพร้อมสาวใช้หลายคน เดินแช่มช้าด้วยกิริยาสูงส่งเข้ามาที่ร้านเครื่องประดับแล้ววาดนิ้วชี้แบบไม่เกี่ยงราคา

สิ่งของแต่ละอย่างที่นางเลือกล้วนแล้วแต่มีระดับชั้นเลิศ ราคาไม่อาจประเมินได้ทั้งสิ้น

แต่เรื่องนั้นยังไม่น่าตื่นตะลึงเท่ากับใบหน้าสะคราญโฉมของนาง เขาที่มองอยู่ถึงกับต้องเบิกตากว้าง เพราะนางผู้นั้นมีใบหน้าแบบเดียวกับเฟิงลี่ทุกประการไม่ผิดเพี้ยน

หลิวอี้ในยามนั้นจึงฉุกคิดถึงเรื่องราวของเฟิงลี่โดยละเอียด นางบอกว่ามีพี่สาวฝาแฝดอยู่คนหนึ่งซึ่งหายตัวไปหลังจากที่พวกนางเจอชายวัยกลางคนที่แต่งกายหรูหราดูดีคล้ายเศรษฐีนอนบาดเจ็บอยู่ พวกนางพี่น้องเข้าช่วยเหลือยื้อชีวิตไว้ได้ ทว่าหลังจากเฟิงลี่ออกไปหาสมุนไพร กลับมาก็ไม่พบใครแล้ว

ทั้งคนเจ็บทั้งพี่สาวล้วนหายตัวไป…

คาดเดาได้ว่าพี่สาวอาจถูกชายเศรษฐีผู้นั้นนำไปชุบเลี้ยง

หลิวอี้จึงใช้เวลาตามสืบเนิ่นนานตลอดสี่เดือนอย่างยากลำบาก กระทั่งได้ล่วงรู้ประวัติอันน่าเหลือเชื่อของสตรีร่ำรวยนางนั้น นางผู้มีใบหน้าเหมือนเฟิงลี่ทุกประการ

นางคือท่านหญิงหยี่ซิน

เป็นบุตรสาวบุญธรรมของชินอ๋องเจิ้งเทียนฉี

มีความเป็นไปได้อย่างสูงว่าชายวัยกลางคนในวันนั้น             ก็คือท่านอ๋องสูงศักดิ์ผู้นี้

ผู้คนส่วนใหญ่ของเมืองหลวงล้วนรู้กันดีว่าชินอ๋องผู้นี้ยิ่งใหญ่ปานใด มีอำนาจล้นฟ้าแค่ไหน ทรงเป็นผู้เปี่ยมคุณธรรม เป็นที่รักใคร่ของไพร่ฟ้า

และที่สำคัญยังเป็นถึงพระเชษฐาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน

สิบกว่าปีก่อนสูญเสียพระชายาและบุตรไปพร้อมกันทำให้ผู้คนเป็นห่วงอย่างยิ่ง ได้แต่ส่งกำลังใจผ่านกำแพงวัง พระองค์จึงยืนหยัดอยู่ได้โดยไม่แต่งงานใหม่ ผู้คนยิ่งชื่นชมและเลื่อมใส โดยเฉพาะฮ่องเต้ที่ใส่ใจท่านอ๋องยิ่งกว่าใคร ต่อมาเกิดอุบัติเหตุตกหน้าผา โชคดีได้เด็กหญิงคนหนึ่งช่วยชีวิตเอาไว้

เด็กหญิงคนหนึ่ง มิใช่เด็กหญิงสองคน

พระองค์พาตัวเด็กหญิงคนนั้นกลับมาแล้วประกาศก้องไปทั่วเมืองหลวงว่านางคือวีรสตรีน้ำใจงาม จากนั้นก็รับนางเป็นบุตรสาวบุญธรรม มอบบรรดาศักดิ์เป็นถึงท่านหญิงหยี่ซิน

คนทั้งเมืองต่างรักและเคารพชินอ๋อง จึงรักและยกย่องท่านหญิงผู้นี้อย่างล้นเหลือเช่นกัน

ภายใต้แสงเทียนส่องสว่าง ทั่วห้องสลัวราง จิ่วเม่ยมองใบหน้าหล่อเหลาของหลิวอี้เงียบงัน เห็นสีหน้าของเขาคล้ายตื่นเต้นปานนั้น นางจึงเอ่ยถามออกไป

“ท่านพี่...เมื่อเรื่องราวเป็นเช่นนี้ ไยท่านไม่รีบส่งเฟิงลี่ไปให้ท่านอ๋องเล่า เห็นได้ชัดว่าคนที่ช่วยชีวิตท่านอ๋องจริงๆ คือนาง หาใช่พี่สาวผู้สวมรอยยึดความดีความชอบเพียงผู้เดียวไม่ การส่งเฟิงลี่ให้ท่านอ๋อง ท่านยังจะได้รางวัลอีกมากโขเชียวนะ”

แม้จิ่วเม่ยไม่ยินดีในเรื่องที่เฟิงลี่เป็นที่ต้องตาต้องใจของสามี หากแต่ก็ไม่คิดปิดกั้นโอกาสอันดีต่ออนาคตของอีกฝ่าย