ตอนที่ 5 หมายตา 1

หากเอ่ยตามจริงแล้วฐานะของซือเร่อสำหรับแคว้นต้าเจิ้งแม้ไม่สูงศักดิ์เทียบเท่าเหล่าราชนิกุล ทว่ากลับสูงส่งยิ่งใหญ่กว่าองค์หญิงเสียอีก เพราะนางได้เป็นที่เป็นถึงบุตรสาวบุญธรรมของชินอ๋องเจิ้งเทียนฉี ผู้เปี่ยมอำนาจมากบารมี กระทั่งฮ่องเต้ยังเกรงพระทัย ซือเร่อจึงเป็นเพียงนางพญาหงส์วอนรักตนหนึ่งซึ่งสูงส่งเสียจนบุรุษใฝ่ฝันถวิลหาแต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรือเอื้อมถึงสักคน 

แต่ยามนี้ ซือเร่อในวัยสิบห้าปีกำลังจะได้คู่หมั้นเป็นตัวเป็นตน

และคู่หมั้นยังเป็นถึงองค์ชาย…

นางรีบเอ่ย “เร็วเข้า พวกเจ้ารีบแต่งกายให้ข้า”

“เจ้าค่ะ”

สาวใช้ทุกคนรับคำแล้วรีบช่วยกันประโคมเครื่องแต่งกายให้ซือเร่อจนเต็มยศอย่างรู้ใจนายสาว เพื่อความสวยหยาดหยดโดดเด่นปานล่มแคว้น

ศาลากลางลานอันร่มรื่นของพุ่มไม้

เหล่าสาวใช้ให้รู้สึกว่าชีวิตมีความหมายขึ้นมากโขก็วันนี้ เพื่อได้มีโอกาสได้ยลโฉมบุรุษที่เรียกได้ว่าหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ ตายไปย่อมไม่เสียชาติเกิด พวกนางต่างจับจ้องชายผู้มีเครื่องหน้าคมคายไร้ที่ติตรงหน้าไม่วางตา ร่างกายสูงใหญ่ของเขาสง่างามอย่างยากจะพบเจอในหมู่บุรุษทั่วไป

ยามพิศมองก็ให้รู้สึกหลงใหลคลั่งใคล้ยากต้านทานเสน่ห์อันร้อนแรงนั้น

กล้ามเนื้อแข็งแกร่งที่อยู่ภายใต้อาภรณ์สีม่วงรัดกุมมองแล้วให้รู้สึกถึงขุมพลังอันมากมายมหาศาลทรงเสน่ห์ล้นเหลือ ทว่ากลับรับรู้ได้ว่ามิอาจเอื้อมแม้ชายอาภรณ์

เนื่องจากสังเกตุจากเรือนผมสีดำสนิทที่ถูกม้วนอย่างดีครอบด้วยกวานทองและชุดม่วงรัดกุมนั้นเป็นผ้าไหมปักดิ้นทองลายมังกรสี่เล็บ ทั่วร่างเปล่งประกายเจิดจรัสปานนั้น ราศีของเขาล้วนบ่งบอกถึงฐานะอันสูงศักดิ์เป็นอย่างดี

เช่นนี้ผู้ใดจักหาญกล้าคิดไม่ซื่อกับเขาได้เล่า

บุรุษหนุ่มผู้นี้กำลังนั่งอยู่กับเจ้าของวังฝูอ๋องภายในศาลา นั่นยิ่งตอกย้ำถึงฐานะที่ไม่ธรรมดาต่อเจ้าของวังแห่งนี้

ชินอ๋องเจิ้งเทียนฉีกำลังนั่งจิบชาหอมกรุ่นชั้นเลิศพร้อมเล่นหมากล้อมกับหลานชายสุดที่รักผู้นี้ที่มีนามว่าเจิ้งเซียวเล่อ

เจิ้งเซียวเล่อคือโอรสลำดับที่สองของฮ่องเต้เจิ้งเทียนหมิง เป็นองค์ชายรูปงามรักอิสระ หญิงสาวที่เคยเห็นเขาล้วนเกิดความรักใคร่ลุ่มหลงในตัวเขาอย่างยากจะยั้งใจ

ตั้งแต่ชายแดนเหนือจรดใต้ไม่รู้มีหญิงสาวจำนวนเท่าใดที่เฝ้าฝันถึง

หากแต่ตัวเขากลับมีนิสัยวู่วามบุ่มบ่ามกล้าได้กล้าเสีย เจ้าเล่ห์มากแผนการ ทั้งยังใจร้อนและเอาแต่ใจ ไม่ไว้หน้าใคร            จึงทำให้ไม่มีสตรีใดกล้าเข้าใกล้ ถึงขั้นดับฝันตนเองอย่างชอกช้ำ

เขาถูกผู้คนตั้งฉายาว่าอสูรร้ายในคราบมนุษย์ที่ผุดขึ้นมาจากขุมนรกเพื่อคอยฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ศัตรูผู้รุกรานให้แว่นแคว้น เป็นมัจจุราชอำมหิตฆ่าล้างเมืองเป็นตัวหายนะแห่งดินแดน

ด้วยเหตุนี้เจิ้งเซียวเล่อจึงเป็นถึงนักรบคู่แผ่นดิน เขามีตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ในทุกการศึก

ในอดีต สมัยที่เจิ้งเทียนฉียังคงเป็นอ๋องหนุ่มแน่นแข็งแรง ส่วนเจิ้งเซียวเล่อยังเป็นองค์ชายน้อย ทั้งสองมักจะออกศึกร่วมกัน

เจิ้งเทียนฉีมีเจิ้งเซียวเล่อคอยระวังหลังให้ทุกสมรภูมิรบ เขาจึงคอยชี้แนะชั้นเชิงและกลยุทธ์การสู้รบจนอีกฝ่ายเก่งกาจ เป็นนักรบหนุ่มน้อยมากความสามารถจวบจนทุกวันนี้

หลังจากเดินทางไปประจำการตามด่านต่างๆ เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ตามสมรภูมิรบยาวนานหลายปี โดยละทิ้งตำแหน่งองค์ชายสูงศักดิ์ในวังหรูหรา ล่าสุดสิ้นศึกชายแดนทางตอนเหนือซึ่งกินเวลาเนิ่นนาน เจิ้งเซียวเล่อต้องเดินทางกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อนำหัวของผู้นำฝ่ายศัตรูมาวางบนแท่นบูชามังกรและรับความดีความชอบต่อพระพักตร์ฮ่องเต้ผู้เป็นพระบิดา              เขาจึงไม่ลืมแวะเวียนมาเยี่ยมเยือนทักทายชินอ๋องเจิ้งเทียนฉี

“เสี่ยวเล่อน้อยของลุง เติบใหญ่เป็นชายหนุ่มเต็มตัวแล้ว”

เสี่ยวเล่อ เป็นนามที่ชินอ๋องเรียกหลานชายด้วยความเอ็นดูไม่ต่างจากครั้งที่อีกฝ่ายเป็นเพียงองค์ชายตัวน้อยผู้คอยวิ่งตามเบื้องหลัง

น้ำเสียงของอ๋องเฒ่ายิ่งทุ้มนุ่ม แววตาแฝงความคาดหวังบางอย่าง “ปีนี้สมควรคิดแต่งชายาได้แล้วกระมัง”

เจิ้งเซียวเล่อได้ยินเช่นนั้น จึงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ                แม้มิได้ตอบรับ แต่ก็มิได้ปฏิเสธ เขาเพียงวางหมากสีดำตัวหนึ่งลงไปบนกระดานด้วยสีหน้าสงบนิ่ง พลางเอ่ยเสียงเรียบ

“เสด็จลุงคงมีสตรีผู้เพียบพร้อมรอหลานอย่างข้าแล้ว?”

เจิ้งเทียนฉีเอื้อมมือวางหมากสีขาวเพื่อต่อสู้หมากสีดำอย่างเต็มกำลัง ก่อนเอ่ย “เจ้าคงจำเรื่องเมื่อหกปีที่แล้วได้”

ชายหนุ่มพยักหน้าวางหมากดำลงไปโดยไม่ต้องคิดอันใด “เด็กหญิงผู้มีพระคุณตัวน้อย ผู้ช่วยยื้อชีวิตของเสด็จลุงกลางหิมะในหุบเขาเหลิ่งซาน ยามนี้คงกลายเป็นสาวงามพร้อมออกเรือน”

อ๋องเฒ่ายกยิ้ม