ตอนที่10 กาลเปลี่ยนคนเปลี่ยน 1

ท่านหมอรู้ดีว่าบุตรสาวของตนไม่มีทางที่จะมีศัตรูระดับจอมยุทธ์หรือผู้เยี่ยมยุทธ์จึงมิได้พะวงถึงเพียงนั้น แต่อาจจะมีพวกอันธพาลต่างถิ่นมารังแกเอาได้

เฟิงลี่อายุยังน้อยแต่อยู่ในขั้นผู้รู้วรยุทธ์ แม้มิได้เก่งกาจ แต่ย่อมสู้รบกับพวกอันธพาลได้แน่นอน

จิ่วเม่ยได้ฟังแผนการของบิดาพลันเอ่ยค้านอย่างอ่อนใจ “ท่านพ่อ แม้ข้าจะรักใคร่เอ็นดูลี่เอ๋อร์เสมือนน้องสาว แต่จะให้ข้าทิ้งท่านพ่อกับท่านแม่เอาไว้โดยไม่มีใครดูแลแทนข้า ใช้ได้ที่ใด?”

ท่านหมอลูบศีรษะของบุตรสาวพลางเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม “เจ้าจะห่วงไปใย ที่นี่คือบ้านเกิดของพ่อกับแม่ ต้นตระกูลล้วนอยู่ที่นี่ทั้งสิ้น พี่ป้าน้าอาทั้งหมู่บ้านนับกันดีๆ ล้วนเป็นญาติกันทั้งนั้น ท่านปู่ท่านย่ารวมถึงท่านตากับท่านยายของเจ้าก็ยังอยู่ครบ              แต่กลับกัน ...ตัวเจ้าต้องไปอยู่ต่างถิ่นลำพัง ไกลถึงต่างเมือง            ให้ลี่เอ๋อร์ไปด้วยนั่นล่ะดีแล้ว เผื่อว่าจะใช้โอกาสนี้ตามหาพี่สาวของนาง ถ้าให้ดีอีกสองปี เมื่อเจ้าคุ้นเคยกับบ้านเมืองและลี่เอ๋อร์อายุครบสิบหกปี เจ้าก็เป็นธุระจัดการหาคู่ครองดีๆ ให้นางด้วยล่ะ ให้หลิวอี้ช่วยดูจากพวกพ้องนั่นล่ะ จึงจะดี”

เมื่อเป็นเช่นนี้ จิ่วเม่ยจึงไม่อาจกล่าวทัดทานสิ่งใดได้อีก ดูเหมือนบิดากับมารดาของนางจะมองในแง่ดีเกินไป

นางจำต้องรับตัวเฟิงลี่ให้อยู่ข้างกายตนเองตลอดเวลา

กระทั่งแต่งงานออกเรือนแล้วย้ายไปต่างเมืองกับหลิวอี้ในสามเดือนต่อมา...

จิ่วเม่ยกำลังยอมรับในใจว่า นางมีความหวั่นไหวไม่น้อย เพราะเฟิงลี่มีใบหน้าหมดจดงดงาม อายุเพียงสิบสี่ปีเท่านี้แต่กลับฉายชัดถึงความโดดเด่นงามเลิศปานนั้น

เห็นได้ชัดเจนว่าเฟิงลี่งดงามตั้งแต่เกิด เมื่อเติบโตเต็มวัยย่อมกลายเป็นสาวงามอย่างแท้จริง

ขนาดเป็นเด็กป่าอาศัยในหุบเขาเหลิ่งซานเนิ่นนาน                ยังฉายแววเป็นหญิงสาวสะคราญโฉมล่มบ้านล่มเมืองแล้ว

ผิวพรรณหรือยิ่งนวลเนียนละเอียดลออไม่ต่างจากคุณหนูตระกูลใหญ่ ทั้งยังเคยอาศัยภายในหุบเขาเขตหนาวที่มีหิมะตกตลอด เนื้อตัวยิ่งขาวราวกับกระเบื้องเคลือบอันประณีต หากรอจนอายุสิบหกปี และอยู่ข้างกายนางให้สามีเห็นตลอดเวลา ไม่แน่ว่าตัวของหลิวอี้นอกจากไม่พยายามหาคู่ครองให้เฟิงลี่              ยังอาจจะรับเฟิงลี่เป็นอนุเองเสียด้วยซ้ำ

ภายใต้สีหน้าอ่อนหวานเปี่ยมน้ำใจไมตรี จิ่วเม่ยลอบคิดวิธีที่จะจัดการให้เฟิงลี่ออกจากเรือนตนก่อนอายุครบสิบหกปี    ถ้าจะให้ดีควรทำทุกวิธีให้เฟิงลี่หายตัวไปภายในเวลาสองปีนี้

ทุกสิ่งแปรผันตามกาลเวลา คนเราก็เช่นกัน

ยามเป็นเด็กน้อยแม้ไร้เดียงสาและโง่เขลาเบาปัญหาเพราะด้อยประสบการณ์ ทว่าเมื่อได้อาจารย์ดีคอยชี้แนะสั่งสอนย่อมเติบใหญ่อย่างมีชัยไปกว่าครึ่ง หานไต้ผู้เป็นจอมยุทธ์พเนจรจึงตั้งใจชี้แนะหลานรักเพียงคนเดียวที่เหลือเป็นอย่างดีจนตัวตาย

ทว่าเวลาช่วงนั้นออกจะน้อยไปสักหน่อย

นับตั้งแต่ที่ซือเร่อหายตัวไป หานไต้ก็ตรอมใจจนลุกไม่ขึ้น เฟิงลี่เองก็ร้อนใจจนนอนไม่หลับ

ต่อมา...เฟิงลี่จึงเร่งรักษาหานไต้ให้หายดี หวังเพียงได้เรียนรู้วรยุทธ์เพิ่มมากขึ้น จะได้ออกตามหาพี่สาวโดยสะดวก

ตลอดเวลาห้าปีนั้น ชายชราจึงลุกขึ้นจากโพรงดินเหนียว ส่วนเด็กหญิงคนหนึ่งก็ตรากตรำฝึกฝนวิชาความรู้อย่างหนัก กระทั่งอายุขัยของอีกฝ่ายสิ้นลงตามกาลเวลาเพราะโรคชรา

ท้ายที่สุดสิ่งที่หานไต้รับสารภาพก่อนตายทำให้เด็กหญิงไร้เดียงสาผู้หนึ่งได้เรียนรู้ที่จะเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนขึ้นมา ภายใต้ใบหน้าจิ้มลิ้มไม่ประสีประสานางไม่ชอบให้ผู้ใดเอาเปรียบ

แม้ฝีมือต่อสู้ของเฟิงลี่มิได้เก่งกาจเป็นถึงจอมยุทธ์หญิง ฝีมือการคัดแยกสมุนไพรมิได้สูงส่งเทียบเท่าเหล่าหมอเทวดา ทว่าก็เอาตัวรอดจากอันตรายที่กล้ำกลายได้หลายครั้งหลายครา และสามารถใช้ชีวิตนอกชายป่าได้ไม่ยาก

มีเพียงเล่ห์เหลี่ยมของคนทั่วไปที่ยังไม่แตกฉานสักเท่าใด ยังต้องใช้เวลาขบคิดเล็กน้อย

วันนี้ยามค่ำ เฟิงลี่จึงไม่ค่อยเข้าใจกับท่าทีของหลิวอี้ สามีของจิ่วเม่ยที่บอกว่าหิวขนม ทว่ากลับหอมแก้มนางเสียอย่างนั้น

พริบตาเดียว หมัดเล็กๆ จึงเสยคางแกร่งอย่างแรงจนเกิดเสียงดังพลั่ก ฝ่ามือน้อยๆ ยังจับข้อมือใหญ่บิดไพล่หลังจนผิดรูป ฝ่าเท้าข้างหนึ่งของเฟิงลี่เหยียบแผ่นหลังของหลิวอี้จนแผงอกหนากระแทกกับพื้นห้องหนังสือเสียงดังอั่ก

“อ๊า!”

หลิวอี้ร้องลั่นอย่างกับวัวถูกเชือด

จิ่วเม่ยได้ยินเสียงเช่นนั้นของสามีก็รีบถลันเข้ามายังห้องหนังสือแห่งนี้ทันที 

“ท่านพี่! เกิดสิ่งใด?”

ภาพที่เห็นทำเอาจิ่วเม่ยตกใจนัก นางรีบผลักเฟิงลี่ออกจากการเหยียบแผ่นหลังของสามีจนใบหน้าหล่อเหลาที่แนบพื้นแดงก่ำบิดเบี้ยวเสียรูป

“ลี่เอ๋อร์ เจ้ากำลังทำอะไร?”