ตอนที่10 กาลเปลี่ยนคนเปลี่ยน 2

เมื่อถูกผลักเฟิงลี่จึงทรงตัวไม่อยู่ชั่วขณะ นางซวนเซเล็กน้อยก่อนยืนอย่างมั่นคงได้ในเวลาอันรวดเร็ว

“พี่เม่ย...” เส้นเสียงเล็กใสของเด็กสาววัยดรุณีแรกแย้มเอ่ยออกมาอย่างตื่นตระหนกไม่เจือจาง “พี่อี้บอกว่าหิว ให้ข้าเข้าครัวหาอะไรให้เขารองท้อง เมื่อข้ายกขนมมาถึงหน้าห้องหนังสือ เขาก็เรียกข้าเข้ามาในห้อง จากนั้นก็หอมแก้มข้า” 

แม่นางน้อยฟ้องร้องพลางยกมือหนึ่งขึ้นกุมแก้มตนแล้วฟ้องอีกหน “เขายังทำท่าจะลูบหน้าอกข้าเพื่อสำรวจดูว่าโตพอหรือยัง?”

“...!?”

ประหนึ่งฟ้าผ่ากลางใจ จิ่วเม่ยพลันหน้าถอดสี เฟิงลี่ในวัยสิบสี่ปีย่อมมีหน้าอกแล้ว ทว่ายังเติบโตไม่เต็มที่

หากแต่เรื่องนี้มิใช่ประเด็น หญิงสาวก้มมองสามีที่ยังนอนคว่ำหน้าหมดสภาพอยู่บนพื้นห้อง

“ท่านพี่...” เส้นเสียงหวาดหวั่นนัก “ท่านทำอะไรลี่เอ๋อร์”

หลิวอี้ค่อยๆ เรียกคืนสติให้กลับมา มือหนึ่งกุมปลายคาง อีกมือหนึ่งยันพื้นห้องก่อนลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เขากำลังคิดว่าควรไปฝึกวิชาต่อสู้เอาไว้บ้าง

จะได้ไม่เสียท่าให้สตรีนางน้อยตัวเล็กๆ คนหนึ่งเยี่ยงนี้อีก

หลังจากส่ายศีรษะไล่ความงุนงงจนหมดไป ชายหนุ่มจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ข้าไม่เคยทำเช่นนั้น แค่สั่งนางให้ยกขนมมาส่งในห้อง  ไม่คิดว่าจะเจอลูกไม้เยี่ยงนี้ หากนางอยากเป็นอนุของข้ามากนัก บอกกันดีๆ ก็ได้ ไยต้องเล่นเล่ห์ใช้มารยาใส่ร้ายกันด้วย”

กล่าวจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์ ท่าทางของเขาไม่เหมือนชายหนุ่มผู้ล่วงเกินสาวน้อยแต่อย่างใด

จิ่วเม่ยเบิกตากว้าง มองตามแผ่นหลังสามีอย่างทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง นางหันมามองเฟิงลี่อย่างโกรธกรุ่นก่อนออกจากห้องหนังสือเดินตามหลิวอี้ไป โดยไม่ถามอะไรเฟิงลี่สักคำ

ม่านตาดำของเฟิงลี่พลันหดแคบ โทสะสายหนึ่งผุดวาบ สิบกว่าปีที่เติบใหญ่ นางเกลียดที่สุดก็คือคนโกหกหลอกลวง

และเมื่อนางเกลียดก็ย่อมไม่ทำตัวเองให้เป็นเยี่ยงนั้น

เรื่องที่ถูกหลิวอี้แอบหอมแก้มและเกือบลูบคลำหน้าอก แม้เป็นเพียงชั่ววูบเดียวที่เห็นมือเขาเอื้อมขึ้นมา นางจึงมั่นใจว่าเขากำลังต้องการสำรวจเนินเนื้อตน และนั่นยิ่งไม่มีเหตุผลให้ต้องโกหกกัน นางจึงฟ้องออกไปอย่างเต็มปากเต็มคำ ไม่มีเหนียมอาย

แต่เพราะอะไร? ทำไมเหตุการณ์ถึงกลายเป็นเช่นนี้?

เฟิงลี่มองตามสามีภรรยาแซ่หลิวอย่างไม่เข้าใจ ครู่หนึ่งต่อมาในสายตาพลันมีความรู้สึกผิดขึ้นมาบางเบา

นางไม่ควรทำร้ายคน...

ห้องนอนห่างออกมาจากห้องหนังสือในเรือนใหญ่ มีระเบียงหันหน้าเข้าหากันคั่นด้วยสวนบุปผาขนาดย่อม

เส้นเสียงของหลิวอี้ยังคงดังลั่นตามอารมณ์เดือดดาลอย่างไม่ยินยอมกับจิ่วเม่ยว่า “ลี่เอ๋อร์กล่าวหาว่าข้าเป็นบุรุษกักขฬะได้อย่างไร ใช้ได้ที่ใด เห็นได้ชัดว่านี่คือแผนการปีนเตียง ตัวข้าไหนเลยคิดล่วงเกินเด็กหญิงตัวเล็กๆ หึ! มารยาตื้นเขินนัก”

ชายหนุ่มหยุดถอนหายใจหนักๆ เพื่อพยายามอดกลั้นโทสะที่กำลังพลุ่งพล่านแล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

“หากนางต้องการเป็นอนุของข้าถึงเพียงนี้ เจ้าเป็นภรรยาก็จัดการให้ถูกต้องเถอะ อย่าได้ทำเรื่องเสื่อมเสียเยี่ยงนี้กับข้าอีก จะอย่างไรเสีย ลี่เอ๋อร์ก็เป็นคนของเจ้า”

จิ่วเม่ยได้ฟังถึงกับถลึงตามองสามีอย่างไม่ยินยอม            หัวใจของนางเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุม

ภายใต้ใบหน้าอ่อนหวานท่าทางแสดงออกว่าเชื่อคำสามี จิ่วเม่ยแค่นยิ้มเย็นในใจ แต่ไหนแต่ไรหลิวอี้มิใช่บุรุษเจ้าสำราญ เขารักมั่นเพียงนางมาโดยตลอด ทว่ามีหรือนางจะเชื่อสิ่งที่เขาพูด และสาเหตุที่เขาเปลี่ยนไปจากซื่อตรงจริงใจรักมั่นเพียงนางเช่นนี้ ไยมิใช่เพราะความงดงามที่มีเพิ่มมากขึ้นทุกวันของเฟิงลี่

บุปผางดงาม โชยกลิ่นหอมเช้าค่ำ เย้ายวนใจปานนั้น แมลงตัวใดบ้างจะทานทนได้เนิ่นนาน

จิ่วเม่ยค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ สงบสติและอารมณ์หึงหวงแห่งตนให้เจือจางลงไป เพื่อใคร่ครวญให้ลึกซึ้งถึงเหตุผลที่พึงมี

แม้เรื่องนี้จะเป็นสิ่งที่นางนึกหวาดหวั่นในใจมาโดยตลอด ทว่าสตรีด้วยกันย่อมมองออก กิริยาของเฟิงลี่เองก็ชัดเจนแล้วว่าไม่ยินยอมพร้อมใจ

นี่มิใช่มารยาสตรีแต่เป็นเล่ห์เหลี่ยมบุรุษมากรักต่างหาก

หญิงสาวลืมตาขึ้นมาอีกครา แอบเพ่งพิศร่องรอยเขียวช้ำบริเวณใบหน้าของสามี โดยเฉพาะตรงปลายคางที่ช้ำหนัก ยังมีข้อมือของเขาที่เป็นปื้นสีแดงเด่นชัด

นางคิดว่าหลิวอี้คงชอบเฟิงลี่ในวัยแค่สิบสี่ปีเข้าให้แล้ว และคงต้องการรับเป็นอนุของตนจนทนไม่ไหว ถึงขนาดลงทุนสร้างเรื่องเช่นนี้

ทางหนึ่งยอมให้เฟิงลี่ทำร้ายร่างกายจนอีกฝ่ายรู้สึกผิด

ส่วนอีกทางหนึ่งก็ทำเป็นโกรธกรุ่นต่อหน้านาง ทำท่าทางคล้ายจำใจยอมรับอนุเข้าบ้านเพื่อรักษาชื่อเสียงของทุกฝ่าย

มือของจิ่วเม่ยเริ่มกำเข้าหากัน จนเล็บค่อยๆ จิกเข้าเนื้อ