Mag-log in
“อยากเจอกับชายในฝัน ให้ใช้พลังของกลีบดอกไม้เเละน้ำ จะช่วยให้ความฝันเป็นจริง จะได้พบรักอันสุดวิเศษ ให้วางอ่างใส่น้ำไว้ทางทิศใต้ โปรยกลีบดอกไม้สีม่วง เเละสีชมพูอย่างละสามกลีบ จากนั้นก็เเช่หน้าลงในผิวน้ำ นึกภาพหนุ่มในสเปกไว้ในใจเเล้วล้างหน้า รับรองว่าได้เจอเเน่”
วิรัญดาอ่านข้อความนั้นทวนอีกครั้งก่อนจะจัดแจงนำอ่างขนาดเล็กมาใส่น้ำ จากนั้นใส่กลีบกุหลาบสีชมพู และกลีบดอกเทียนสีม่วงลงไปอย่างละสามกลีบ เสร็จเรียบร้อยก็ก้มหน้าลงไปจุ่มในนั้นพลางนึกถึงรูปร่างหน้าตาของผู้ชายในฝันไปด้วย สักพักก็เงยหน้าขึ้นจากอ่าง หัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นกลีบดอกไม้เกาะติดขึ้นมาบนหน้า
หญิงสาวหยิบมันออกแล้วใส่ไว้ในอ่างตามเดิม ใบหน้าหมดจดเกลี้ยงเกลาคลี่ยิ้มให้ตนเองในกระจก จนเห็นลักยิ้มบุ๋มที่สองข้างแก้มพร้อมกับพูดให้กำลังใจตนเองเบา ๆ
“วันนี้เธอต้องโชคดีสิเนอะยายรัญ ต้องสัมภาษณ์งานผ่าน และอาจจะได้เจอชายในฝันด้วย”
หญิงสาวกำมือประสานกันไว้ที่หน้าอกราวกับตั้งจิตอธิษฐานอยู่ชั่วครู่ จากนั้นจึงล้างหน้า และจัดการธุระส่วนตัวต่อไป
“วันนี้มีสัมภาษณ์งานหรือลูก”
สุพจน์เอ่ยถามบุตรสาวที่วิ่งลงมาจากชั้นบนในชุดที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าทุกครั้งพลางเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าเสื้อ ขณะที่วิยดา ผู้เป็นมารดาหันไปบอกแม่บ้านให้ตักข้าวต้มเตรียมไว้ให้บุตรสาวทันที
“ใช่ค่ะคุณพ่อ รัญตื่นเต้นจังเลยค่ะสัมภาษณ์งานที่แรก และครั้งแรกด้วย” วิรัญดานั่งลงตรงข้ามมารดา สีหน้าปกปิดความตื่นเต้นเอาไว้ไม่มิด จนผู้เป็นบิดาเห็นแล้วได้แต่หัวเราะเบา ๆ
“ทำให้เต็มที่นะลูก พ่อเอาใจช่วย”
สุพจน์จับศีรษะเล็กโยกไปมาอย่างเอ็นดู ขณะที่ผู้เป็นมารดานั้นตวัดค้อนส่งให้ พลางตัดพ้อด้วยน้ำเสียงแง่งอนเล็กน้อยใส่บุตรสาว
“แทนที่จะมาช่วยพ่อกับแม่ทำงาน ทำไมต้องไปสมัครงานที่อื่นก็ไม่รู้นะ เราเนี่ยจริง ๆ เลย”
“แหม คุณแม่ขา รัญอยากหาประสบการณ์ให้ตัวเองบ้างนี่คะ เพิ่งเรียนจบมา จู่ ๆ จะให้รัญไปทำงานที่บริษัทเลยหรือไง ให้รัญออกไปหากำไรชีวิตบ้างสิคะคุณแม่ บริษัทเราก็ให้พี่ภัทรช่วยอยู่แล้วนี่คะ พี่ภัทรเก่งจะตายไป”
วิรัญดาออดอ้อนมารดาอย่างเคย หนำซ้ำยังเอ่ยปากชมพี่ชายที่กำลังเดินลงบันไดมาสมทบที่โต๊ะอาหารอีกคน
“เรื่องปากหวานช่างประจบนี่ไม่มีใครเกินเลยนะยายรัญ”
ทินภัทรพูดกลั้วหัวเราะ ก่อนจะเสมองการแต่งตัวของวิรัญดาอย่างสนใจ เขาไล่มองตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าของน้องสาวแล้วหัวเราะขลุกขลักในคออย่างอดไม่อยู่
“ขำอะไรคะพี่ภัทร” วิรัญดาหน้าง้ำเมื่อเห็นพี่ชายมองการแต่งตัวของตนแล้วหัวเราะ
“เหมือนเด็กขโมยชุดแม่มาใส่เลย”
ทินภัทรพูดไปตามที่เห็น เพราะวันนี้วิรัญดาสวมเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนมีระบายตรงแนวกระดุมกับกระโปรงทรงสอบสีดำ ดูอย่างไรก็ไม่เข้ากันสักนิดกับใบหน้าอ่อนใสของน้องสาว ปกติแล้ววิรัญดามักแต่งตัวตามสมัยนิยมแบบวัยรุ่นทั่วไป หรือแต่งตามเทรนด์ที่เป็นกระแส
“พี่ภัทรน่ะ ฮึ!” วิรัญดาทำปากยื่น สะบัดหน้าไปอีกทางอย่างขัดใจ เมื่อวานเธออุตส่าห์ลองชุดที่ขนซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าตั้งหลายชุด กว่าจะลงตัวที่ชุดนี้ได้ก็ใช้เวลาอยู่หน้ากระจกร่วมชั่วโมง
“ยังจะงอนเป็นเด็ก ๆ อีก เรียนจบจนโตจะหางานทำเองได้อยู่แล้วนะ รีบกินเข้าสิ เดี๋ยวก็ไปสัมภาษณ์สายหรอก”
ทินภัทรคลี่ยิ้มจนเห็นลักยิ้มที่ข้างแก้มไม่ต่างจากผู้เป็นน้องสาว เขาตักข้าวต้มใส่ปากโดยไม่ได้สนใจท่าทางกระเง้ากระงอดของคนนั่งข้างกายอีกต่อไป เพราะมองนาฬิกาแล้วเห็นควรว่าต้องรีบขับรถออกจากบ้าน มิเช่นนั้นรถจะติดบนทางด่วนยาวจนต้องเข้าสายอีก
เขาไม่ชอบเข้าออฟฟิศสายถึงแม้จะอยู่ในฐานะของผู้บริหารแล้วก็ตาม เพราะต้องการเป็นแบบอย่างที่ดีให้พนักงานในบริษัทได้เห็นเป็นเยี่ยงอย่าง อีกทั้งไม่ต้องการให้คนอื่นปรามาสเขาด้วยว่าอายุเพียงแค่นี้ แต่ดันได้นั่งเก้าอี้ผู้บริหาร เขารู้ว่าบางคนถึงกับรอดูว่าคนหนุ่มอย่างเขาจะทำไปได้สักกี่น้ำ ดังนั้นเขาจึงต้องทำให้ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ใช่พวกเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ
บริษัท บอร์น ทู บิลด์ จำกัด
วิรัญดามองป้ายชื่อบริษัทที่ตนต้องมาสัมภาษณ์อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ก่อนตัดสินใจเดินเข้ามาแล้วแจ้งความจำนงกับพนักงานสาวที่นั่งอยู่ด้านหน้าซึ่งคงเป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์ของที่นี่
“สวัสดีค่ะ มาสัมภาษณ์งานตำแหน่งเออีค่ะ”
พนักงานคนนั้นเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้พลางเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ของตน ผายมือเชื้อเชิญให้วิรัญดานั่งรอที่โซฟา
“นั่งรอสักครู่นะคะ” พูดจบเจ้าตัวก็หยิบเอกสารการสมัครงานมายื่นให้ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน
วิรัญดานั่งบนโซฟา กรอกประวัติส่วนตัวในใบสมัคร กรอกเสร็จก็นั่งรอด้วยความตื่นเต้นเพราะเป็นการสัมภาษณ์งานครั้งแรกในชีวิต หญิงสาวนึกถึงเคล็ดลับที่ทำให้โชคดีของคนญี่ปุ่น ซึ่งเธอได้ทำมาแล้วก่อนก้าวเท้าออกจากบ้าน
เอ... ถ้าทำก่อนสัมภาษณ์อีกครั้งจะเป็นอะไรไหมนะ...
อย่างไม่รอช้า วิรัญดาเอานิ้วชี้กับนิ้วโป้งจับติ่งหูทั้งสองข้างของตนเองถูเบา ๆ สามทีพร้อมกับพึมพำว่า ขอให้วันนี้มีแต่โชคดี สามครั้ง หลังจากทำเสร็จก็เป็นเวลาเดียวกับที่พนักงานคนนั้นเดินมาบอกให้เธอเข้าไปข้างในได้
“เข้าไปสัมภาษณ์ได้เลยค่ะ รบกวนขอเอกสารด้วยนะคะ”
วิรัญดาหยิบเอกสารส่วนตัวทั้งหมดที่เตรียมมายื่นให้พร้อมกับใบสมัคร จากนั้นจึงเดินตามเข้าไปด้านใน ตากลมโตกวาดมองสภาพภายในออฟฟิศอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท แล้วก็ต้องกรีดร้องอยู่คนเดียวในใจด้วยอาการลิงโลด
ออฟฟิศที่นี่สวยชนะเลิศ!
พนักงานสาวพาเธอมาหยุดอยู่หน้าห้องของใครคนหนึ่ง วิรัญดาเหลือบตาอ่านป้ายที่ติดกับหน้าประตูแล้วหัวใจก็แทบร่วงไปถึงตาตุ่ม
นี่เธอต้องสัมภาษณ์กับประธานบริหารเลยหรือนี่!
ระหว่างที่กำลังประหวั่นพรั่นพรึงอยู่ในใจ เสียงเคาะประตูของคนที่พาเข้ามาก็ปลุกให้เธอต้องกดข่มความตื่นเต้นเอาไว้ พยายามรวบรวมสติให้มาอยู่กับตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
“คุณต้นคะ น้องที่มาสัมภาษณ์ตำแหน่งเออีค่ะ”
พนักงานสาวคนนั้นวางเอกสารของวิรัญดาลงบนโต๊ะอีกตัวซึ่งอยู่ถัดไปจากโต๊ะทำงานที่ชายหนุ่มเจ้าของห้องกำลังนั่งอยู่ วิรัญดาจึงเดินไปนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ตรงนั้น โดยไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองหน้าประธานบริหารที่กำลังจดจ่ออยู่กับจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้า
หญิงสาวผินใบหน้ากลับมาที่เดิม เพราะยิ่งมองก็ยิ่งอดขำตนเองไม่ได้ ยังไม่ทันได้เริ่มต้นอะไรก็อกหักเสียแล้วระหว่างที่นั่งรอ อยู่ดี ๆ ก็มีร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่งพรวดพราดออกมาจากออฟฟิศ ส่งผลให้วิรัญดาสะดุ้งขึ้นสุดตัว เธอหันไปมองแล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มคนนี้ชัด ๆ เพราะรู้สึกว่าเค้าหน้าของเขาคล้ายกันกับต้นตระกูล ว่าที่เจ้านายของเธอ แต่ผู้ชายคนนี้ผิวคล้ำกว่าเล็กน้อย ใบหน้าดูคมเข้มด้วยไรเคราบาง ๆ และแววตาดูดุกว่าต้นตระกูล แต่รูปร่างนั้นสูงใหญ่พอกัน ซึ่งหากยืนหันหลังก็อาจจะมีการทักผิดเกิดขึ้นได้ และการแต่งตัวของเขาออกแนวเซอร์กว่าเจ้านายของเธอพอสมควร“มาติดต่ออะไรครับ”ต่อตระการมองหน้าหญิงสาวที่กำลังมองเขาตาโตเหมือนประเมินอะไรบางอย่าง จึงคิดว่าอาจเป็นลูกค้าที่มาติดต่องานของบริษัท“อ๊ะ...เอ่อ คือว่ามาสัมภาษณ์งานรอบสองค่ะ ตำแหน่งเออี”วิรัญดาได้สติจึงรีบตอบเขาไป เห็นเขาพยักหน้าขึ้นลงไปมาเหมือนเข้าใจแล้วพูดขึ้นว่า“งั้นรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมเรียกต้นเขาให้ อ้าวนั่นไง เดินมาพอดี”พูดจบเขาก็
หนึ่งนุชใจหายวาบ ลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อวานหลังจากที่เธอซื้อของให้เขาเสร็จแล้ว เธอก็แวะส่งที่ไปรษณีย์แถวบ้านทันทีเพราะเห็นมันยังไม่ปิดบริการโดยใช้วิธีการส่งแบบด่วนพิเศษ และเธอก็มัวแต่ตื่นเต้นที่จะได้มาทำงานที่นี่จนลืมไปว่าวันนี้พัสดุน่าจะมาถึงพอดีเห็นหน้าเขาตอนมองกล่องพัสดุแล้วก็อดขำไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าแสดงสีหน้าออกไป ทำได้เต็มที่แค่เม้มปากกลั้นยิ้มแล้วทำทีเป็นเมินมองไปทางอื่น“เดี๋ยวพาน้องเขาไปแนะนำให้แต่ละแผนกรู้จักด้วยนะ น้องเขาจะมาเริ่มงานพรุ่งนี้ที่ฝ่ายโฆษณา”ทินภัทรเงยหน้าพูดกับเลขาฯ ก่อนจะหันมาทันได้เห็นประกายตาแปลก ๆ จากหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตอนที่เธอมองกล่องพัสดุปริศนา แต่เขาก็ต้องปัดความสงสัยนั้นทิ้งไปเมื่อเลขาฯ สาวรับคำสั่งแล้วชักชวนให้พนักงานใหม่ไปทำความรู้จักกับพนักงานคนอื่นหนึ่งนุชไหว้ลาทินภัทร ก่อนจะลุกเดินตามเจนจิราออกไป ทิ้งความสงสัยไว้ให้กับชายหนุ่มเจ้าของห้องที่ยังคงมองกล่องพัสดุใบนั้นไม่วางตาNN…081xxxxxxxเขานึกถึงของขวัญที่ลงชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของผู้ส่งแบบนี้เมื่อสองครั้งก่อน ตอนวันปีใหม่และวัน
เมื่อออกจากลิฟต์ หญิงสาวก็วิ่งตรงไปยังบริษัทที่ตนจะมาสัมภาษณ์ทันที หนึ่งนุชเผลอไปดันประตูกระจกด้านหน้าออฟฟิศแต่มันเปิดไม่ออกจึงเพิ่งคิดได้ว่าที่นี่จะใช้ระบบแตะบัตรพนักงานที่เครื่องสแกนด้านหน้าในการเปิดประตู เธอพยายามมองหาคนที่อยู่ด้านใน แต่ดูเหมือนพนักงานสาวที่ทำหน้าที่เป็นประชาสัมพันธ์ด้านหน้าจะยังไม่ขึ้นมาจากพักกลางวัน“ตายแล้ว...ทำไงดีเนี่ย” หนึ่งนุชแทบอยากร้องไห้อยู่ตรงนั้น ถ้าไม่ได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน“น้อง...หนึ่งนุชใช่ไหม เพื่อนยายรัญน่ะ”แค่ได้ยินเสียงเขาเรียกชื่อตนเอง หัวใจก็เต้นกระหน่ำจนแทบหายใจไม่ทัน หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียง จึงรู้ว่าเสียงที่เธอได้ยินนั้นเป็นเขาไม่ผิดแน่...ทินภัทร“สะ...สวัสดีค่ะ คุณภัทร”หญิงสาวยกมือไหว้ เขายิ้มบาง ๆ ในหน้าพลางยกมือขึ้นรับไหว้ ก่อนจะเอากระเป๋าสตางค์ของตนเองแตะที่เครื่องสแกนเพื่อเปิดประตู เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อก เขาก็ดันบานประตูเปิดออกกว้างแล้วผายมือให้เธอเดินเข้าไปก่อน“ขอบคุณค่ะ” หนึ่งนุชเดินเข้าไปด้านในด้วยหัวใจพอง
วันต่อมา วิรัญดาตื่นแต่เช้าเพื่อลงมาเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำขนม เมื่อเดินเข้าไปในครัว เห็นมารดากำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารจึงอดไปชะโงกมองสิ่งที่อยู่ในหม้อไม่ได้“เช้านี้ทำอะไรกินคะคุณแม่”มารดาของเธอชอบทำอาหารมาก โดยส่วนใหญ่แล้วจะลงครัวเองทุกครั้ง โดยมีน้าวันดีกับเด็กสาวชื่ออ้อย แม่บ้านแบบเช้าไปเย็นกลับมาเป็นลูกมืออยู่ช่วย“ข้าวต้มปลาจ้ะ” วิยดาตอบโดยไม่ได้หันมองบุตรสาวเพราะกำลังหย่อนชิ้นปลาลงไปในหม้อที่กำลังเดือด“แค่ได้กลิ่นก็หิวแล้วค่ะคุณแม่ ห้อมหอม”หญิงสาวหลับตาแล้วสูดเอากลิ่นข้าวต้มเข้าเต็มปอด ท้องร้องขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นอาหาร มือคลำท้องตนเองป้อย ๆ ก่อนจะเดินไปหานมสดจากตู้เย็นมาดื่มรองท้อง“หาอะไรรองท้องไปก่อนลูก ไว้แม่ทำเสร็จแล้วจะให้เจ้าอ้อยไปเรียก”ผู้เป็นมารดาหันไปบอกซึ่งวิรัญดาก็จัดการเทนมใส่แก้วดื่มเองแล้วเรียบร้อย จึงไม่ค่อยห่วงอะไรนักเป็นเพราะตนกับสามีสอนลูกทุกคนให้รู้จักช่วยเหลือตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร ลูกสาวลูกชายทั้งสองคนจึงไม่ได้เป็
บิดายังคงถามต่อ เห็นสีหน้าลิงโลดของบุตรสาวเมื่อครู่หม่นลงเล็กน้อยเพราะความไม่แน่ใจแล้วก็อดเตือนสติไม่ได้“รัญ โลกแห่งการทำงานน่ะมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดหรอกนะลูก อย่าไปคาดหวังมากนัก เพราะหากไม่ได้ขึ้นมาแล้วเราจะพานหมดกำลังใจ ไม่ยอมไปสมัครที่อื่นซะเปล่า”“ไม่ได้ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่คะคุณ ให้ไปทำงานที่บริษัทเราสิ จะไปเป็นลูกน้องเขาทำไมกัน”วิยดาอดแย้งขึ้นมาไม่ได้ ธุรกิจส่งออกผ้าไหมของครอบครัวนั้นไม่ถือว่าเล็กอะไรเลย แต่บุตรสาวกลับไม่ยอมมาช่วยกันทำ“โธ่...คุณแม่ขา รัญอยากหาประสบการณ์ในโลกของการทำงานก่อนนี่คะ เอาไว้ได้ประสบการณ์แน่น ๆ แล้วรัญจะไปช่วยพี่ภัทรทำงานแน่นอนค่ะ รับรองได้” วิรัญดายิ้มกว้างอย่างประจบ ผู้เป็นแม่ได้แต่ตวัดค้อนใส่“ฮึ! ให้มันจริงเถอะย่ะ ไม่ใช่ว่าพอมีประสบการณ์แล้วก็มาขอเงินไปเปิดร้านเบเกอรี่ล่ะ”วิรัญดาสะดุ้งเล็กน้อยที่มารดารู้ทัน หญิงสาวจึงรีบหลบฉากออกไปจากห้องนี้ก่อนที่จะโดนหว่านล้อมให้ไปทำงานที่บริษัทอีกครั้ง“รัญไปหาพี่ภัทรก่อนดีกว่า”พูดจบเจ้าตัวก็เผ่นแผล็วออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้คนสูงวัยมองตามไปพร้อมกับส่ายหน้าทั้งรอยยิ้ม โดยเฉพาะบิดาที่กล่าวออกมาอย่า
เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้า วิรัญดาเดินไปยังร้านที่นัดกับเพื่อนไว้อย่างคุ้นเคย ตากลมโตกวาดมองหาเพื่อนสาวจนเจอเป้าหมายแล้วจึงสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรีบเร่ง“หนึ่ง! ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟังล่ะ”น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของคนที่เพิ่งมาถึง ทำให้หนึ่งนุชเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ที่อยู่ในมือแล้วเลิกคิ้วขึ้น อันเป็นสัญญาณบอกเพื่อนว่าให้เล่าต่อได้“เสียงมาก่อนตัวอีกนะยายรัญ” หนึ่งนุชยกมือเรียกพนักงานเพื่อสั่งอาหาร ในขณะที่วิรัญดาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“ฉันเจอชายในฝันแล้วละหนึ่ง”วิรัญดาไม่พูดพล่ามทำเพลง เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนสาวฟังทันทีไม่เว้นแม้แต่เรื่องเคล็ดลับต่าง ๆ ที่ทำเมื่อช่วงเช้าทั้งตอนตื่นนอน และก่อนออกจากบ้าน“แกนี่ก็บ้าเรื่องเคล็ดลับอะไรนั่นไม่หายเลยนะยายรัญ จนป่านนี้แล้ว”หนึ่งนุชแกล้งแซวเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก ด้วยรู้ว่าวิรัญดานั้นคลั่งไคล้เคล็ดลับเกี่ยวกับความรัก รวมไปถึงเรื่องดวงความรักแบบญี่ปุ่นมากขนาดไหน“แต่มันก็ได้ผลนะหนึ่ง แกก็เห็นนี่นา ดูอย่างวันนี้สิฉันภาวนาขอให้เจอชายในฝันก็เจอปุ๊บปั๊บเลย เหลืออีกแค่เรื่องเดียวก็คือโชคดีเรื่องงาน อันนี้ก็ต้องรอดูแล้วละว่าจะได้ผล







