ตอนที่ 10 : คำสั่งของนายใหญ่

ตอนที่ 10 : คำสั่งของนายใหญ่

เสียงเคาะประตูไม้สักทองบานยักษ์ดังกังวานขึ้นสองสามครั้ง ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกช้า ๆ โดยฝีมือของธาม มือขวาคนสนิทที่ผายมือเชิญให้ร่างโปร่งบางก้าวเดินเข้าไปด้านใน นทีในเวลานี้มีท่าทีที่ดูเกร็งและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด สองมือน้อย ๆ ที่บัดนี้ยังมีกลิ่นจาง ๆ ของหอมแดงและหยาดน้ำค้างติดอยู่บีบเข้าหากันแน่น ยามเมื่อต้องก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปเผชิญหน้ากับเจ้าของคฤหาสน์เพียงลำพัง

ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันทรงอำนาจและเยือกเย็น คิรากรนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวยาว แสงแดดอุ่น ๆ ของยามสายส่องผ่านกระจกบานใหญ่ทอดเงาร่างสูงใหญ่ของเขาลงบนพื้นพรม มาเฟียหนุ่มไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาในทันที นิ้วเรียวยาวตวัดปากกาเซ็นเอกสารแผ่นสุดท้ายจนเสร็จสิ้น ก่อนจะวางมันลงอย่างเชื่องช้า แล้วจึงเลื่อนสายตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายขึ้นมาจับจ้องคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ห่างออกไปสามก้าว

สายตาคู่นั้นกวาดมองตั้งแต่วงหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อเพราะความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานเช้าตรู่ ไรผมที่เปียกชื้นเหงื่อจาง ๆ ไปจนถึงฝ่ามือบางที่สั่นระริก

“นั่งลงสิ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉียบเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน

นทีสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ขยับกายเข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว เด็กหนุ่มก้มหน้าต่ำจนชิดอก ไม่กล้าสบตาคมปราบคู่ที่กำลังจ้องมองมาราวกับจะอ่านทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณ

ความเงียบโรยตัวลงมาครู่หนึ่ง ก่อนที่คิรากรจะเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงที่เดาอารมณ์ไม่ถูก

“ฉันได้ยินจากธามว่า... ตั้งแต่เช้าตรู่ นายวิ่งวุ่นไปทั่วคฤหาสน์ ไปช่วยป้าปัดฝุ่น ไปถอนหญ้าในสวน แถมยังเข้าไปปอกหอมแดงในครัวจนน้ำตาไหลพราก” มาเฟียหนุ่มเว้นจังหวะ สายตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย “บอกฉันหน่อยสิ... ทำไมต้องทำงานพวกนั้น?”

คำถามที่ตรงไปตรงมาทำให้นทีเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกผิดและระแวดระวัง ทว่าในเมื่อไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจเงยหน้าขึ้น สบสายตากับมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลด้วยแววตาที่ซื่อตรงและเด็ดเดี่ยวอย่างนึกไม่ถึง

“ผมไม่อยากอยู่ฟรีครับ” นทีตอบตามตรง น้ำเสียงหวานทว่าหนักแน่น “คุณคิรากรอุตส่าห์ให้ที่พัก ให้เสื้อผ้าใหม่ และยังช่วยผมจาก... จากพ่อแม่บุญธรรม แต่เงินสิบล้านที่พวกเขาติดคุณไว้ มันไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ ต่อให้คุณจะบอกว่ายกหนี้ให้ แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกผิดอยู่ดี ผมไม่อยากเป็นภาระ และไม่อยากนั่งกินนอนกินโดยไม่ทำประโยชน์อะไรเลยครับ”

คำตอบที่หลุดออกมาจากปากของคนตัวเล็กทำให้คิรากรถึงกับนิ่งไป...

แววตาของมาเฟียหนุ่มไหววูบด้วยความรู้สึกอัศจรรย์ใจ ลึก ๆ ในอกมีความรู้สึกบางอย่างแล่นพล่านจนหัวใจกระตุก ตลอดชีวิตการเป็นหัวหน้าองค์กรมาเฟียที่คุมเงินตราและอำนาจมหาศาล คิรากรเจอผู้คนมาทุกรูปแบบ ส่วนใหญ่มีแต่คนที่วิ่งเข้าหาเขาเพื่อผลประโยชน์ คนที่พยายามประจบสอพลอเพื่อขอเงิน หรือคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อสลัดหนี้สินให้พ้นตัว

ทว่าเด็กหนุ่มตรงหน้า... เด็กกำพร้าที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากตัวเปล่า ๆ กลับยืนกรานที่จะไม่ยอมรับความช่วยเหลืออย่างเปล่าประโยชน์ ความเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีและความเจียมตัวที่แสนบริสุทธิ์นั้น ช่างเป็นสิ่งที่คิรากรไม่เคยพบเจอจากใครมาก่อนในชีวิต มันทำให้เขาทั้งทึ่ง และ... ยิ่งรู้สึกอยากทะนุถนอมร่างตรงหน้ามากขึ้นไปอีก

คิรากรปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่ง ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างหนาในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอกสาวเท้าช้า ๆ อ้อมมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของนที ความกดดันจากส่วนสูงและรัศมีมาเฟียทำให้นทีแผ่นหลังเหยียดตรงด้วยความลุ้นระทึก

“ที่นี่มีคนงาน มีแม่บ้าน มีคนสวนมากพออยู่แล้ว นที” คิรากรก้มลงกระซิบเสียงต่ำ มือหนายกขึ้นเท้ากับพนักพิงเก้าอี้ที่คนตัวเล็กนั่งอยู่ จนดูเหมือนเขากำลังกักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนกลาย ๆ “หน้าที่ของนายคืออยู่ที่นี่ เรียนหนังสือ และใช้ชีวิตของตัวเองไป... ต่อไปนี้ไม่ต้องทำทำงานพวกนั้นอีก นี่คือคำสั่ง”

หากเป็นลูกน้องคนอื่นในองค์กรอัครเดช การได้รับคำสั่งเด็ดขาดจากปากคิรากรเช่นนี้ คงไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง แต่อาจเป็นเพราะความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ หรือความรู้สึกยอมรับไม่ได้ที่จะต้องเป็นคนไร้ค่า นทีกลับขยับกายหันมาเผชิญหน้ากับมาเฟียหนุ่มตรง ๆ แววตากลมโตคู่นั้นไม่มีความวับแวมของความกลัวอีกต่อไป มีเพียงความดื้อดึงที่เด่นชัด

“แต่ผมยอมรับคำสั่งนี้ไม่ได้ครับคุณคิรากร” นทีสวนกลับทันควัน “ถ้าคุณไม่ยอมให้ผมทำประโยชน์อะไรเลย งั้นผมคงอยู่ที่นี่ไม่ได้... ผมจะไปหางานทำข้างนอก หาเงินมาผ่อนชำระหนี้สิบล้านคืนให้คุณทีละเล็กทีละน้อยเอง ดีกว่าต้องมานั่งอยู่เฉย ๆ ในบ้านที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับผมเลย”

คำประกาศกร้าวของคนตัวเล็กทำให้คิรากรเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย บรรยากาศในห้องพลันเงียบกริบจนน่าใจหาย มาเฟียหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาสองคู่สบประสานกันเนิ่นนาน... นานเสียจนนทีเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจจะใจกล้าเกินศักดิ์ไปแล้ว ลมหายใจอุ่น ๆ ของคิรากรที่เป่ารดอยู่เหนือกุมผม ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นสั่นระรัว

เวลาผ่านไปราวกับเนิ่นนานนับศตวรรษ คิรากรที่จ้องหน้าคนอวดดีอยู่พักใหญ่ พลันลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ความกร้าวร้าวและอำนาจที่เคยใช้กดหัวผู้คนทั่วทั้งวงการนักเลง พลันมลายหายไปสิ้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความดื้อรั้นอันบริสุทธิ์ของเด็กคนนี้

มาเฟียผู้ไม่เคยยอมใคร... บัดนี้กลับยกยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากอย่างคนยอมจำนน

“ตามใจ...” คิรากรเอ่ยเสียงนุ่มลงจนคนฟังใจหายวูบ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเขี่ยปอยผมที่ปะหน้าหวานออกให้เบามือ “อยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่าให้ตัวเองเหนื่อยจนป่วย... ไม่อย่างนั้น คนที่โดนลงโทษคนต่อไป จะเป็นป้าแม่บ้านในครัว ไม่ใช่นาย”

คำคาดโทษที่แฝงความนัยแปลก ๆ ทำให้นทีหน้าร้อนผ่าว รีบพยักหน้ารับคำรัว ๆ ก่อนจะขอตัวเดินออกจากห้องไปด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับจังหวะดนตรีร็อก

ที่หน้าประตูห้องทำงาน ธามที่ยืนพิงผนังคอยอารักขาอยู่ด้านนอก มองเห็นร่างโปร่งของนทีที่เดินหน้าแดงหูแดงสวนออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ประตูจะปิดลงอีกครั้ง มือขวาหนุ่มขยับเข้าไปใกล้บานกระจกแอบมองเข้าไปด้านใน เห็นเจ้านายของตนนั่งพิงพนักเก้าอี้พลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบด้วยใบหน้าที่มีร่องรอยของรอยยิ้มจาง ๆ แบบที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ธามได้แต่เบิกตากว้างและลอบอุทานในใจด้วยความทึ่ง

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต... ที่เขาได้เห็นคิรากร มาเฟียผู้เด็ดขาดและเลือดเย็น ยอมศิโรราบและตามใจคนอื่นอย่างไม่มีเงื่อนไข และคนคนนั้น... ก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มนักศึกษาตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีอำนาจใด ๆ ในมือเลยด้วยซ้ำ