ตอนที่ 7 : โหยหาความรัก

นั่งพูดคุยกันได้ไม่นาน พนักงานก็เริ่มทยอยนำอาหารมาเสิร์ฟทีละจาน กลิ่นหอมของสเต๊ก เนื้อย่าง และไวน์ชั้นดีลอยคลุ้งไปทั่วโต๊ะ แสงไฟสีส้มอ่อนภายในร้านสะท้อนลงบนแก้วคริสตัลและช้อนส้อมสีเงินจนดูหรูหรายิ่งขึ้น

“ทะเลทานอันนี้สิ” นิพนธ์พูดขึ้น พลางเลื่อนจานสลัดกุ้งตัวใหญ่ไปไว้ตรงหน้าเธอ ก่อนหยิบช้อนกลางตักอาหารเพิ่มให้อีกหลายอย่าง ราวกับกลัวว่าเธอจะทานไม่อิ่ม

“พ่อครับ...” ภาคินถอนหายใจเบา ๆ อย่างเหนื่อยใจ “เลมันโตแล้วนะ ไม่ใช่เด็กอนุบาล”

“แล้วไง?” นิพนธ์สวนกลับทันที โดยไม่แม้แต่จะหันมามองลูกชาย“ก็พ่ออยากให้ทะเลกินเยอะๆ ส่วนแกน่ะอยากกินอะไรก็กิน”

“หึ...” ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนเอนตัวพิงโซฟา พลางหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบ แล้วเหล่ตามองนิพนธ์ พ่อของตัวเองด้วยความหมั่นไส้

อยากจะรู้จริง! ถ้าได้รู้ว่าลูกทั้งสองได้กันแล้ว เขาจะว่ายังไง?

ด้านฤทธิ์ชัยที่นั่งมองบรรยากาศของทั้งสามคนอยู่เงียบ ๆ ก็ได้แต่ยิ้มบาง ๆ ครอบครัวนี้ดูสนิทกันกว่าที่เขาคิดไว้มาก โดยเฉพาะนิพนธ์ ที่แทบไม่ละสายตาไปจากทะเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว

“คุณทะเลเรียนจบด้านอะไรมาครับ?” ฤทธิ์ชัยเอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นกันเอง

“บริหารค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมวางส้อมลงเบา ๆ “คุณแม่อยากให้เลมาช่วยงานที่บริษัทอยู่แล้ว”

“เก่งเหมือนคุณแม่เลยนะครับ”

“ก็พอได้ค่ะ” ทะเลยิ้มบาง ๆ อย่างถ่อมตัว แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ มือใหญ่ของภาคินใต้โต๊ะก็เลื่อนมาวางบนต้นขาของเธอเงียบ ๆ เธอสะดุ้งเล็กน้อย แล้วรีบหันไปมองเขา

แต่ภาคินกลับนั่งตักอาหารหน้าตาเฉย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับยกยิ้มมุมปากนิด ๆ อย่างคนชอบแกล้ง จนทะเลได้แต่กัดฟันแน่น แล้วใช้ศอกกระแทกสีข้างเขาเบา ๆ เป็นการเตือนทันที

บ้านพงศ์วารินทร์

ตี๊ด... ตี๊ด ๆ...

เสียงปลดล็อกรถตู้อัลพาร์ดสีดำดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของคฤหาสน์ในยามค่ำคืน แต่ยังไม่ทันที่ประตูรถจะเลื่อนเปิดออกจนสุด

ทะเลก็พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ อย่างเหนื่อยใจ เมื่อเห็นร่างของน้ำชายืนรอต้อนรับอยู่หน้าบ้านในชุดยูนิฟอร์มแม่บ้านสีดำขาวเรียบร้อย

หญิงสาวผมสั้นยืนตัวตรง ใบหน้าหมวยจิ้มลิ้มแต่งแต้มรอยยิ้มหวานละมุน ขณะที่ดวงตาคู่ใสกลับจับจ้องไปยังชายหนุ่มทั้งสองคนที่กำลังก้าวลงจากรถอย่างไม่ปิดบัง

“สวัสดีค่ะคุณท่าน... คุณภา... คุณหนู” น้ำชายกมือไหว้อย่างอ่อนช้อย รอยยิ้มหวานถูกแต่งแต้มอยู่บนใบหน้าจิ้มลิ้ม น้ำเสียงนุ่มจนฟังดูจงใจเกินธรรมชาติไปเล็กน้อย

“มายืนทำอะไรตรงนี้?” ภาคินเอ่ยถามทันที พลางกอดอกแน่น สายตาคมไล่มองสาวใช้คนใหม่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างประเมิน

“เอ่อ... คือ...” น้ำชาอ้ำอึ้งในทันที มือทั้งสองประสานกันแน่นจนเห็นเส้นนิ้วซีดขาว

แม้ภาคินจะอายุยังน้อยกว่าพ่อ แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับไม่ต่างกันเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะเวลาที่ทำหน้านิ่งแบบนี้ มันน่ากลัวจนเธอไม่กล้าสบตาตรง ๆ

“กฎของบ้านหลังนี้...หลังสี่ทุ่ม ทุกคนต้องกลับที่พัก” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นลง “แล้วถ้าเจ้านายไม่ได้เรียก... ก็ห้ามมาเสนอหน้าแถวนี้เด็ดขาด”

สิ้นคำ มือหนาก็คล้องคอทะเลเอาไว้หลวม ๆ ก่อนพาเธอเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองเหมือนไม่อยากเสียเวลาอยู่ตรงนั้นอีก

น้ำชาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ พลันสายตาก็สบเข้ากับนิพนธ์ที่ยังยืนมองเธออยู่เงียบ ๆ นัยน์ตาคมของชายวัยกลางคนเรียบนิ่งจนน้ำชารู้สึกหนาววาบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“อ่านกฎของบ้านนี้ให้ละเอียดด้วย” นิพนธ์เอ่ยเสียงเรียบ แววตาคมเย็นชาจนน้ำชาต้องรีบก้มหน้าหลบ “อย่าคิดว่าแค่ฉันเอ็นดูเธอนิดหน่อย... แล้วจะทำอะไรตามใจตัวเองได้”

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้น้ำชายืนอยู่ลำพังใต้แสงไฟหน้าคฤหาสน์ มือเล็กกำชายกระโปรงแน่น หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า การตัดสินใจเข้ามาทำงานในบ้านหลังนี้ มันเป็นเรื่องถูกหรือผิดกันแน่ แต่ถึงอย่างนั้น ริมฝีปากบางก็ยังยกยิ้มออกมาเล็กน้อย

อย่างน้อยแค่วันแรก เธอก็ได้เงินมากพอจะซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมที่อยากได้มานานแล้ว และถ้าจับทางคนในบ้านนี้ได้ดีพอ ชีวิตของเธออาจเปลี่ยนไปตลอดกาลก็ได้

เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงคลอเบา ๆ ไปทั่วห้องน้ำหรู กลิ่นอโรม่าอ่อน ๆ ผสานเข้ากับกลิ่นครีมอาบน้ำและไอน้ำอุ่นที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

ภายในอ่างจากุซซี่ขนาดใหญ่ ทะเลเอนกายนอนแช่อยู่ท่ามกลางฟองสบู่สีขาว ร่างเปลือยเปล่าถูกซ่อนเอาไว้ใต้น้ำอุ่นที่ช่วยคลายความเหนื่อยล้าจากทั้งวันได้เพียงชั่วคราว

หญิงสาวหลับตาพริ้ม ปล่อยศีรษะพิงขอบอ่างอย่างอ่อนแรง ฟังเสียงดนตรีและปล่อยให้ความเงียบเข้ามาโอบล้อมตัวเอง แต่ยิ่งเงียบมากเท่าไร ความรู้สึกว่างเปล่าในใจก็ยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ

ตั้งแต่เด็ก ชีวิตของทะเลแทบไม่เคยมีคำว่า “ครอบครัว” ที่อบอุ่นจริง ๆ เธอไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแท้ ๆ ของตัวเองเป็นใคร

ตั้งแต่จำความได้ วิริน ผู้เป็นแม่ ก็มีแต่งาน งาน และงาน ทุกวันของแม่หมดไปกับการบริหารโรงแรม ผลักดันธุรกิจจนเติบโต มีชื่อเสียง และกลายเป็นที่ยอมรับของผู้คนมากมาย

ทะเลยินดีกับความสำเร็จของแม่เสมอ แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของเธอกลับยิ่งว่างเปล่ามากขึ้นทุกที ตั้งแต่เกิดมา เธอไม่เคยนั่งกินข้าวพร้อมหน้ากับแม่ ไม่เคยได้เป่าเค้กวันเกิดด้วยกัน

ไม่เคยมีทริปครอบครัว หรือแม้แต่ช่วงเวลาธรรมดาแบบที่เด็กคนอื่นมี

บ้านที่อยู่กันสองคน กลับเงียบเหงาราวกับไม่มีใครอยู่ จนกระทั่งทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป วันที่วิรินแต่งงานใหม่ และเธอได้ก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบ้านพงศ์วารินทร์

นิพนธ์ พ่อเลี้ยงที่คอยดูแลเธอแทบทุกเรื่อง ราวกับเธอเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต ส่วนภาคิน พี่ชายปากร้ายที่ชอบกวนประสาท ชอบหาเรื่อง และชอบทำตัวน่าหมั่นไส้ใส่เธอแทบทุกวัน แต่กลับเป็นผู้ชายอีกคนที่คอยอยู่ข้างเธอเสมอ

ชายหนุ่มทั้งสองคนค่อย ๆ เติมเต็มบางอย่างที่ขาดหายไปในใจเธออย่างช้า ๆ ความใส่ใจเล็ก ๆ การถูกตามใจ การมีใครสักคนรออยู่เวลาเธอกลับบ้าน

สิ่งธรรมดาเหล่านั้น กลับทำให้ทะเลเริ่มรู้สึกว่า ตัวเองไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว แต่พอถึงเวลาที่ต้องอยู่คนเดียวเงียบ ๆ แบบนี้

ความว่างเปล่าในใจก็ยังย้อนกลับมาเสมอ เหมือนสุดท้ายแล้ว ต่อให้บ้านหลังนี้จะใหญ่โต หรูหรา หรือเต็มไปด้วยผู้คนมากแค่ไหน เธอก็ยังเป็นเด็กผู้หญิงคนเดิม เด็กผู้หญิงที่เฝ้ารอและโหยหาความรัก ความอบอุ่น จากใครสักคนมาตลอดชีวิต