ตอนที่ 2 : สถานะใหม่

เช้าของวันใหม่ไม่ได้สดใสสำหรับทะเลเลยแม้แต่น้อย เธอนอนไม่หลับแทบทั้งคืน อาจเพราะเวลาระหว่างประเทศไทยกับอเมริกาต่างกันมากเกินไป จนร่างกายยังปรับตัวไม่ทัน และตอนนี้อาการปวดตุบ ๆ บริเวณขมับก็เริ่มเล่นงานเธอหนักขึ้นเรื่อย ๆ

“อะ!! ป๋า” หญิงสาวสะดุ้งร้องออกมาเบา ๆ มือเรียวกำผ้าขนหนูแน่น เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วพบว่านิพนธ์กำลังนั่งอยู่หน้ากระจกภายในห้องแต่งตัว พื้นที่ส่วนตัวเพียงไม่กี่แห่งที่เธอเคยคิดว่าตัวเองจะได้อยู่ตามลำพัง

“ป๋ากำลังว่าจะพาหนูออกไปซื้อเครื่องสำอางใหม่” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ในมือถือลิปสติกสีแดงแบรนด์หรูแท่งหนึ่งเอาไว้ แล้วโยนมันทิ้งลงถังขยะข้างโต๊ะเครื่องแป้งอย่างไม่ใส่ใจ “เครื่องสำอางรุ่นนี้!! ป๋าไม่ค่อยชอบแล้ว”

“ทำไมล่ะคะ?” ทะเลถามกลับ สีหน้าไม่ได้แสดงความหวาดกลัวอีกต่อไป เพราะเธอรู้ดีว่า ยิ่งกลัว ก็ยิ่งทำให้ตัวเองดูอ่อนแอในสายตาของเขา “ป๋ากับแม่ช่วยกันออกแบบและพัฒนาสูตรเลยนะ”

“อะไรที่มันเก่า ที่มันแก่” นิพนธ์เน้นเสียงชัด พลางเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอ่อนวัยเกินอายุยกยิ้มมุมปาก ก่อนวางมือทั้งสองลงบนไหล่เปลือยของเธออย่างถือสิทธิ์ “ก็ควรจะทิ้งๆไป ป๋าชอบอะไรที่สดใหม่... มันน่าตื่นเต้นกว่า ทะเลก็รู้”

ปลายนิ้วยาวเกลี่ยเส้นผมเปียกชื้นของหญิงสาวขึ้นทัดหู นัยน์ตาคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวย ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงเล็กน้อย แตะจุมพิตแผ่วเบาบริเวณลำคอขาวเนียน ราวกับตั้งใจสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของครีมอาบน้ำและเรือนกายของเธอเข้าไป แต่ไม่นานนัก เขาก็ผละออกอย่างน่าเสียดาย

“ป๋าเตรียมชุดเอาไว้ให้แล้ว” เขาเหลือบตามองไปยังเดรสสีดำตัวสั้นที่ถูกแขวนเด่นอยู่บนราวด้านข้าง “ให้เวลาอีกแค่สิบห้านาทีนะ”

ทะเลพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อย จนกระทั่งร่างสูงเดินออกไปจากห้องแต่งตัว และทันทีที่บานประตูสีขาวปิดลงสนิท ผ้าขนหนูที่พันอยู่รอบตัวของเธอก็ถูกโยนลงตระกร้าเตรียมซัก

ร่างบางเปลื้อยเปล่าสะท้อนอยู่ในกระจกบานใหญ่ ผิวพรรณขาวละเอียดดูสะอาดราวกับได้รับการดูแลมาอย่างดีทุกกระเบียดนิ้ว รูปร่างสมส่วนและงดงามราวกับถูกปั้นแต่งอย่างตั้งใจ

ส่วนหนึ่งก็เพราะนิพนธ์ ตั้งแต่วันที่แม่แต่งงานกับเขา ทุกอย่างในชีวิตของทะเลก็ต้อง “สมบูรณ์แบบ” เสมอ

เสื้อผ้าที่เธอชอบจะถูกคัดเลือกโดยเขาอีกครั้ง แม้ส่วนใหญ่เขาจะยอมตามใจเธออยู่บ้าง แต่ในเรื่องอาหาร การดูแลร่างกาย เครื่องสำอาง หรือแม้แต่คนที่เธอควรคบหา นิพนธ์จะเป็นคนจัดการทั้งหมด

ไม่นานนัก ทะเลในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำก็เดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง ตัวเดรสเข้ารูปช่วงเอว ก่อนปล่อยชายกระโปรงบานเล็กน้อย ขับให้รูปร่างของเธอดูทั้งหวานและสะดุดตาไปพร้อมกัน ผิวขาวละเอียดตัดกับสีดำสนิทยิ่งทำให้หญิงสาวดูโดดเด่นเกินจะละสายตา

เธอก้มมองชุดของตัวเองอีกครั้งเพื่อความเรียบร้อย แต่ยังไม่ทันจะได้เดินไปที่บันได จู่ ๆ ก็มีแรงกระชากจากด้านข้างดึงเธอเข้าไปในห้องข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว

ปัง! เสียงประตูปิดดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงล็อกอัตโนมัติที่ดังขึ้นทันที

“พี่ภา!” มือเรียวฟาดลงกลางอกเปลือยเปล่าของชายหนุ่มอย่างแรงด้วยความตกใจและโมโห “เล่นบ้าอะไรเนี่ย!”

ภาคินถอนหายใจยาว ราวกับเหนื่อยใจกับเธอเต็มที ก่อนสายตาคมจะค่อย ๆ ไล่มองร่างของหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า โดยเฉพาะช่วงอกอวบอิ่มที่ถูกชุดเดรสสีดำขับเน้นจนเด่นชัด

“แต่งตัวซะสวยเลย”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยช้า ๆ ขณะภาคินยืนคร่อมกักเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนทั้งสองข้างที่ยันอยู่กับประตูด้านหลัง ร่างสูงโน้มเข้ามาใกล้จนทะเลได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ จากตัวเขา

“จะไปไหน?”

“จะไปไหนก็ได้” ทะเลตอบกลับทันควัน พลางกอดอกเชิดหน้าหนีสายตาของเขา

“อย่ากวน” ภาคินเสียงดุ ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วลดน้ำเสียงลงเล็กน้อย “ไหนบอกให้พี่ชื่นใจหน่อยสิ ว่าพอเสร็จงานของน้าวิรินแล้ว... เลจะกลับอเมริกาทันที”

“แล้วทำไมเลต้องกลับ?” เธอเงยหน้าสบตาเขาตรง ๆ พลางกอดอกแน่น แววตาแข็งกร้าว ไม่ยอมอ่อนข้อเหมือนทุกครั้ง “เลเรียนจบแล้ว จะกลับไปทำไมอีก”

“โธ่เอ๊ย.... ก็รู้อยู่ว่าพ่อคิดอะไรกับเธอ” ภาคินสบถเบา ๆ อย่างคนเริ่มหมดความอดทน ก่อนยกมือขึ้นลูบหน้าแรง ๆ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ดวงตาคมมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่พอใจนัก

“ถึงว่า...” ทะเลยิ้มมุมปากคล้ายประชด “ทำไมป๋าถึงไม่ยอมจดรับเลเป็นลูกบุญธรรมสักที”

“พี่ไม่ขำนะ” ภาคินตอบเสียงเข้มทันที

“โธ่ พี่ภา” เธอถอนหายใจเบา ๆ “ไม่ต้องกลัวว่าป๋าจะเอาเลไปเป็นแม่เลี้ยงพี่อีกคนหรอก เลรับรอง... ว่าป๋าไม่มีทางได้เล”

ประโยคนั้นทำให้กรามของภาคินกระตุกเล็กน้อย เธอนี่ช่างยั่วเขาเสียจริง ยิ่งโต ยิ่งไม่กลัวอะไรทั้งนั้นเลย

“งั้นก่อนที่พ่อจะได้เธอ...” เขาพูดช้า ๆ พลางก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว “พี่ต้องได้เธอก่อน”

สิ้นคำ มือใหญ่ทั้งสองก็ประคองใบหน้าของหญิงสาวเอาไว้ ก่อนโน้มตัวลงจูบเธออย่างรุนแรงและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ถูกกดเก็บมานาน ราวกับกำลังปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ภายในออกมาในวินาทีนั้น

งานศพของวิริน ภรรยาของนิพนธ์ ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติและงดงาม สมฐานะตระกูลพงศ์วารินทร์ แขกมากหน้าหลายตา ทั้งนักธุรกิจ คนในวงสังคม รวมถึงผู้ที่เคยร่วมงานกับครอบครัว ต่างทยอยเดินทางมาร่วมไว้อาลัยกันอย่างต่อเนื่อง

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของพิธี และอีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะถึงเวลาประกอบพิธีฌาปนกิจ

“นั่งก่อนนะเล” นิพนธ์ประคองลูกสาวคนสวยเข้ามานั่งภายในห้องรับรอง หลังเห็นว่าอากาศด้านนอกที่ร้อนอบอ้าวเริ่มทำให้เธอมีอาการหน้ามืดเล็กน้อย “เดี๋ยวป๋าเอาน้ำมาให้”

ทะเลพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ ถอดสูทสีดำตัวใหญ่ที่คลุมอยู่บนไหล่ออก หญิงสาวสูดลมหายใจลึก แล้วค่อยพ่นออกมาอย่างเหนื่อยล้า ใบหน้าสวยซีดเซียว กรอบหน้าและลำคอชุ่มไปด้วยเหงื่อจากอากาศร้อนจัด

ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปยังเมรุด้านนอก ที่ตอนนี้ผู้คนจำนวนมากกำลังทยอยขึ้นไปวางดอกไม้จันทน์กันอย่างเงียบงัน

“ไปเดินห้างกับพ่อ ไม่เห็นสำออยแบบนี้เลย” เสียงทุ้มของภาคินดังขึ้น ทำให้ทะเลเหลือบมองผ่านหางตา ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเขาเต็ม ๆ เหมือนอีกฝ่ายตั้งใจจะหาเรื่องเธออยู่แล้ว

เขามักเป็นแบบนี้เสมอ เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น หรืออยู่ในที่สาธารณะ เหมือนต้องคอยแขวะหรือทำตัวมีปัญหากับเธอตลอด จนบางครั้งทะเลก็ไม่เข้าใจว่าเขาไม่พอใจอะไรนักหนา

“เป็นบ้าหรือไง” เธอสวนกลับเสียงเข้มทันที “เดินห้างมันเปิดแอร์ แล้วพี่ลองแหกตาดูตอนนี้สิ แดดแรงจะตายอยู่แล้ว”

“จะตายจริง ๆ ด้วย”

ภาคินพูดเสียงประชด ก่อนลากเก้าอี้อีกตัวเข้ามานั่งใกล้เธอมากขึ้น มือใหญ่ทั้งสองข้างยกขึ้นประคองใบหน้าสวยของหญิงสาวเอาไว้ พลางก้มมองอย่างพินิจ

“ดูสิ... หน้าซีดหมดแล้ว ร้องไห้จนตาบวมเลยเหรอ”

“ไม่ต้องมาแขวะเลเลยนะ” ทะเลปัดมือของเขาออก ก่อนสะบัดลงแรง ๆ อย่างหงุดหงิด

ความจริงแล้ว เธอร้องไห้เพียงวันเดียว วันที่รู้ข่าวว่าแม่เสียและหลังจากนั้นทะเลก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้านานอีกเลย

ชีวิตต้องเดินต่อ เธอถูกสอนมาแบบนั้นเสมอ.....

ไม่ใช่ว่าไม่รักแม่ ตรงกันข้าม วิรินคือคนที่เธอรักที่สุด แต่แม่ของเธอไม่เคยยอมให้เธออ่อนแอ ทุกครั้งที่ทะเลร้องไห้ วิรินมักดุเธอเสมอ จนเด็กผู้หญิงที่เคยขี้แยในวันนั้น ค่อย ๆ เติบโตมาเป็นคนที่ฝืนเข้มแข็งได้ตลอดเวลา

ต่อให้ในใจจะเจ็บแค่ไหนก็ตาม.....