ตอนที่ 10 : โหยหา

ทะเลมองพื้นบริเวณหน้าโซฟาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำใสด้วยสายตารู้สึกผิด แก้มยังแดงระเรื่อไม่หาย เธอแทบไม่กล้าเงยหน้าสบตาแม่บ้านที่กำลังก้มเช็ดทำความสะอาดอยู่ตรงหน้า ต่างจากคนต้นเรื่องที่ตอนนี้กลับนั่งเอนหลังอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสบายอารมณ์ แถมยังยกยิ้มมุมปากเหมือนผู้ชนะอย่างเห็นได้ชัด

“เล... ขอโทษนะคะคุณป้า” เสียงหวานเอ่ยเบา ๆ อย่างเกรงใจ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณหนู แค่น้ำหกเอง” เธอตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ยังไงมันก็เป็นหน้าที่ของป้าอยู่แล้ว” หญิงวัยกลางคนในชุดยูนิฟอร์มเพียงหัวเราะน้อย ๆ ก่อนจะก้มใช้ผ้าซับความชื้นบนพื้นอีกรอบ

ยิ่งได้ยินแบบนั้น ทะเลก็ยิ่งรู้สึกผิดหนักกว่าเดิม ส่วนภาคินนั้นยังคงนั่งมองเธอด้วยสายตาแพรวพราว ไม่ได้มีท่าทีสำนึกเลยแม้แต่น้อย หลังเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดเรียบร้อย แม่บ้านก็โค้งตัวเล็กน้อย ก่อนเดินออกจากห้องไป

และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง นิพนธ์ก็เดินสวนเข้ามาพอดี ดวงตาคมของชายวัยกลางคนกวาดมองบรรยากาศภายในห้องเพียงแวบเดียว ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ทะเล ซึ่งยังนั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาตัวเดิม

โซฟาตัวที่เพิ่งผ่านความวุ่นวายและเร่าร้อนมาไม่นาน

“มีอะไรรึเปล่า?” เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ พลางเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ ลูกสาวอย่างสงบนิ่ง

กลิ่นน้ำหอมเย็น ๆ จากตัวนิพนธ์ลอยเข้ามาใกล้ จนทะเลเผลอกลืนน้ำลายเบา ๆ ด้วยความประหม่า ขณะที่ภาคินซึ่งอยู่ฝั่งโต๊ะทำงาน กลับยกยิ้มมุมปากบาง ๆ แล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง ราวกับกำลังกลั้นขำอะไรบางอย่างอยู่

“เปล่าค่ะป๋า...” ทะเลตอบเสียงเบา แก้มยังร้อนผ่าวไม่หาย ก่อนจะลอบตวัดสายตาค้อนคนต้นเรื่องอย่างคาดโทษ แต่ภาคินกลับยกยิ้มมุมปากเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิด

“งั้นไปกินข้าวกันไหม?” นิพนธ์เอ่ยขึ้นพลางลูบเส้นผมนุ่มของเธอเบา ๆ ดวงตาคมมองใบหน้าสวยที่ยังขึ้นสีจาง ๆ ด้วยความเอ็นดู “ป๋าจองโต๊ะไว้แล้ว”

“ไปสิพ่อ” ภาคินโพล่งขึ้นทันที เขาปิดแฟ้มเอกสารลง ก่อนยันกายลุกขึ้นเต็มความสูง แล้วบิดไหล่ไปมาไล่ความเมื่อยล้า “ผมหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว”

นิพนธ์พยักหน้ารับเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงสงบนิ่งตามแบบฉบับของเขา ทว่าในแววตากลับซ่อนความเฉียบคมเอาไว้เงียบ ๆท่าทีของลูกชายกับลูกสาวในวันนี้ มันชัดเจนเกินกว่าจะมองข้าม

ทั้งสายตา น้ำเสียง หรือแม้แต่ความใกล้ชิดที่ดูเกินพี่น้องธรรมดา และบางที เขาอาจต้องหาเวลาคุยกับทั้งคู่จริง ๆ สักครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านี้

แม้ลึก ๆ แล้ว นิพนธ์จะเตรียมใจเอาไว้บ้างแล้วก็ตาม หากวันหนึ่งทั้งสองคนเลือกกันจริง ๆ เขาเองก็คงต้องยอมปล่อยมือ ต่อให้หวงแหนทะเลมากแค่ไหน หรือกังวลต่อสายตาของสังคมเพียงใด เขาก็ไม่อยากสูญเสียลูกไปพร้อมกันทั้งสองคน

“ไปกันเถอะ ทะเล” ภาคินเดินเข้ามาข้างเธอ ก่อนตวัดแขนโอบไหล่บางเอาไว้อย่างสนิทสนม มืออีกข้างคว้าเสื้อสูทตัวนอกกับกระเป๋าของเธอขึ้นถือ “พี่หิวจนจะขาดใจแล้วเนี่ย”

“แหม่... คิดว่าเลไม่รู้หรือไง” ทะเลกัดฟันพึมพำเสียงเบา แล้วกระทุ้งศอกใส่สีข้างเขาแรง ๆ อย่างรู้ทัน

ทำเอาภาคินหลุดหัวเราะต่ำในลำคอ ขณะที่นิพนธ์ซึ่งเดินตามหลังมานั้น เพียงมองภาพของทั้งคู่เงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ

ช่วงบ่ายหลังทานข้าวเสร็จ ภาคินรีบคว้าตัวทะเลเอาไว้ทันที โดยอ้างกับนิพนธ์หน้าตาเฉยว่าอยากให้เธอช่วยดูแบบบรรจุภัณฑ์ครีมตัวใหม่ แม้คนเป็นพ่อจะทำท่าอิดออดอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมปล่อย เพราะดันมีแขกคนสำคัญเข้ามาพบพอดี

“ไหนอะ? ที่พี่บอกจะให้เลช่วยดู”

ทะเลเดินเข้ามาในห้องจากทางระเบียงด้านหลัง หลังจากออกไปคุยโทรศัพท์กับเพื่อนอยู่พักหนึ่ง เธอเอ่ยถามขึ้นทันที เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่นั่งอมยิ้มมองเธอแปลก ๆ

“รีบขนาดนั้นเลย?” ภาคินเอ่ยประชดเสียงทุ้ม พลางกระดิกนิ้วเรียกให้เธอเดินเข้าไปหา “มานี่สิ”

ทะเลที่ไม่ได้เอะใจอะไร เดินเข้าไปหาเขาอย่างว่าง่าย แต่ทันทีที่เข้าใกล้ ร่างบางก็ถูกดึงให้นั่งลงบนตักแกร่งอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้เธอเริ่มจะชินกับการถูกเขากอดเอาไว้แบบนี้แล้วจริง ๆ

“เอ่อ พี่ภา...” หญิงสาวเอ่ยเสียงเคร่งเล็กน้อย ราวกับกำลังจะพูดเรื่องสำคัญ “เลขอถามอะไรหน่อยสิ”

“อือ ได้สิ” เขาตอบเสียงต่ำ ก่อนก้มลงเม้มต้นคอขาวเนียนเบา ๆ สลับดูดดุนอย่างเอาแต่ใจ จนทะเลเผลอหลุดครางออกมาแผ่ว ๆ

“อื้อออ... พี่อย่าเพิ่งแกล้งได้ไหม”

เธอเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย แต่กลับไม่เป็นผลเลยสักนิด ท่อนแขนแข็งแรงของภาคินยิ่งกระชับรัดเธอแน่นขึ้น ราวกับงูเหลือมที่กำลังรัดเหยื่อเอาไว้ จนสุดท้ายทะเลได้แต่ปล่อยให้เขาทำตามใจ

“ถามมาสิ” กลายเป็นเขาที่เร่งขึ้นมาแทน ทั้งที่ริมฝีปากยังคลอเคลียอยู่แถวลำคอของเธอไม่ห่าง จนทะเลเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า เขาจะตั้งใจฟังสิ่งที่เธอกำลังจะพูดจริง ๆ หรือเปล่า

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยอะไรออกมา เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นเสียก่อน ภาคินเอื้อมมือไปรับสายอย่างเสียไม่ได้ ขณะที่อีกมือยังโอบเอวบางของเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

“ครับ?”

(คุณภาคะ... ได้เวลาเข้าประชุมแล้วค่ะ) เสียงเลขาสาวหน้าห้องดังลอดออกมาจากปลายสาย

“โอเค เดี๋ยวผมตามไป” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนวางสาย แล้วหันกลับมาซุกใบหน้ากับซอกคอหอมของทะเลต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พี่ภาไปประชุมมมม” ทะเลรีบดันตัวเองออกห่างทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น แต่ท่อนแขนแกร่งของเขากลับไม่ยอมปล่อยเธอง่าย ๆ ยิ่งเธอดิ้น เขาก็ยิ่งกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม

นี่เขาจะสิงร่างเธอเลยหรือยังไงกัน.....

สบโอกาสที่ได้อยู่คนเดียว ทะเลจึงเลือกเดินสำรวจรอบบริษัทเพื่อฆ่าเวลา และไม่ปล่อยให้ความเงียบหรือความเหงาเข้ามาครอบงำจิตใจมากเกินไป

เธอเดินแวะไปตามแผนกต่าง ๆ อย่างสนอกสนใจ ทั้งฝ่ายการตลาด ฝ่ายวิจัยผลิตภัณฑ์ ไปจนถึงสตูดิโอถ่ายคอนเทนต์ของบริษัท ในมือมีสมุดจดเล่มเล็กติดตัวไว้ตลอดเวลา คอยจดรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอคิดว่าน่าสนใจ

พนักงานหลายคนดูแปลกใจอยู่บ้างที่เห็นลูกสาวคนสวยของท่านประธานเดินเข้ามาพูดคุยด้วยตัวเอง แต่ทะเลกลับเป็นกันเองเกินคาด เธอยิ้มง่าย ชวนคุยเก่ง และไม่ได้ถือตัวเลยสักนิด

“ทะเล” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้หญิงสาวชะงักฝีเท้า ก่อนหันกลับไปมองต้นเสียงทันที

“อ้าว ป๋า!” เธอยิ้มกว้าง “ไม่ได้เข้าประชุมกับพี่ภาเหรอคะ?”

“ส่วนบริหารของภา จะเกี่ยวอะไรกับป๋าล่ะ” นิพนธ์ตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเธอ เขาไล่มองสมุดจดในมือของลูกสาว แล้วเหลือบมองพนักงานที่กำลังแอบชะเง้อมองกันอยู่เงียบ ๆ

“เที่ยวเดินสำรวจบริษัทเลยเหรอเรา”

“ก็เลอยากรู้นี่คะ ว่าแต่ละฝ่ายเขาทำงานกันยังไงบ้าง” เธอตอบพลางเปิดสมุดให้ดู “เลจดไว้ด้วยนะ”

“ขยันเกินไปไหม” นิพนธ์มองลายมือเล็ก ๆ ที่เขียนเต็มหน้ากระดาษ ก่อนหัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู

“เลอยากช่วยงานป๋าจริง ๆ นี่นา”

คำตอบของเธอทำให้แววตาของนิพนธ์อ่อนลงเล็กน้อย ก่อนมือใหญ่จะยกขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ อย่างชื่นใจ แต่แล้วสายตาคมของเขาก็พลันหยุดนิ่ง เมื่อเหลือบไปเห็นบางอย่างตรงลำคอของหญิงสาว

“นี่รอยอะไรน่ะเล?” เขาเอ่ยถามช้า ๆ พลางใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมของเธอออก เผยให้เห็นรอยจ้ำแดงจาง ๆ บนผิวขาวเนียน

“หืม? ทำไมคะ?” ทะเลขมวดคิ้ว ก่อนยกมือขึ้นแตะบริเวณที่เขามองอย่างสงสัย

“มันแดง ๆ น่ะ” นิพนธ์จ้องรอยนั้นนิ่ง “เลไปโดนอะไรมารึเปล่า”

เพียงสิ้นคำถาม ความทรงจำก่อนหน้าก็แล่นวาบเข้ามาในหัวทันที คนที่ทำรอยนี่ไว้ ตอนนี้กำลังนั่งประชุมอยู่ในห้องนั้นต่างหาก

‘พี่ภา!!!’ เธอกัดฟันด่าอีกฝ่ายในใจ ก่อนรีบยกยิ้มกลบเกลื่อนให้นิพนธ์

“น่าจะตอนเลออกไปคุยโทรศัพท์กับเกลที่สวนแน่ ๆ เลยค่ะ”

“อือออ...” นิพนธ์ครางรับในลำคอ ทั้งที่ลึก ๆ แล้วเขาพอเดาคำตอบได้อยู่ก่อนแล้ว

“อย่าไปเกานะ เดี๋ยวมันยิ่งแดงกว่าเดิม”

ทะเลยิ้มหวานให้เขา ก่อนเงยหน้ามองอีกฝ่ายดี ๆ แล้วเริ่มสังเกตเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าหล่อเหลานั้น

“ป๋าเป็นอะไรรึเปล่าคะ?” เธอถามเสียงอ่อน “วันนี้ดูไม่ค่อยสดชื่นเลย”

“อื้อ...” นิพนธ์ยกมือขึ้นกดขมับเบา ๆ สีหน้าดูอ่อนล้ากว่าปกติ “ป๋ารู้สึกปวดหัวนิดหน่อย”

“งั้นกลับบ้านก่อนไหมคะ?” พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของทะเลก็เปลี่ยนเป็นกังวลทันที ดวงตาคู่สวยมองเขาอย่างเป็นห่วงจนปิดไม่มิด “เดี๋ยวเลกลับกับพี่ภาก็ได้ค่ะ”

นิพนธ์มองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มบางเบาจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงมุมปาก มือใหญ่ยกขึ้นลูบแก้มนุ่มของเธอแผ่วเบาอย่างเอ็นดู

“งั้นเดี๋ยวป๋ากลับบ้านก่อน” เขาพูดเสียงอ่อน “เลกับภารีบกลับนะ เดี๋ยวช่วงเย็นรถจะติด”

ทะเลพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะขยับเข้าไปโอบกอดพ่อเลี้ยงเอาไว้โดยแทบไม่ต้องคิด กลิ่นน้ำหอมสะอาด ๆ กับอ้อมแขนอุ่นของนิพนธ์ทำให้หัวใจของเธออ่อนยวบลงอย่างประหลาด

อบอุ่นจนบางครั้งเธอก็เผลอคิดว่า ถ้าโลกนี้ไม่มีบ้านหลังนี้ ไม่มีนิพนธ์กับภาคิน เธอคงกลับไปเป็นเด็กผู้หญิงตัวคนเดียวเหมือนเดิมอีกครั้ง

ตั้งแต่เล็กจนโต ทะเลไม่เคยชินกับการมีใครคอยใส่ใจขนาดนี้ ไม่มีคนคอยถามว่าเหนื่อยไหม ไม่มีคนคอยบังคับให้กินข้าว ตื่นนอน หรือกลับบ้านตรงเวลา

แต่ตอนนี้ เธอกลับมีทุกอย่างที่เคยโหยหา ทั้งความห่วงใย ความเอาใจใส่ และอ้อมกอดที่ทำให้รู้สึกว่า ตัวเองสำคัญกับใครสักคนจริง ๆ จนบางครั้ง แค่ถูกลูบหัวเบา ๆ จากนิพนธ์ หรือถูกภาคินตามใจเล็ก ๆ น้อย ๆ มันก็ทำให้หัวใจของเธอเต็มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก