ตอนที่ 9 : สำรวจห้องใหม่ NC+

ทะเลถูกภาคินพาเดินออกจากห้องท่านประธาน มายังอีกฝั่งของชั้นเก้า ซึ่งอยู่ในระนาบเดียวกันกับห้องของนิพนธ์ ระหว่างสองห้องนั้น มีห้องประชุมบอร์ดบริหารระดับสูงขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง ราวกับถูกออกแบบมาเพื่อเชื่อมการทำงานของคนทั้งสองเอาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ

ทันทีที่เข้ามาถึงหน้าห้องทำงานของรองประธาน ภาคินก็ใช้คีย์การ์ดแตะเปิดประตู ก่อนดันแผ่นหลังของทะเลให้เดินเข้าไปด้านใน

“ถ้ามีประชุมหรือเอกสารด่วน ค่อยโทรเข้ามา” เขาหันไปพูดกับเลขาหน้าห้องเสียงเรียบ แต่แฝงความหมายชัดเจนว่าไม่ต้องให้ใครเข้ามารบกวน

“ค่ะคุณภา”

ประตูห้องถูกปิดลงเบา ๆ ส่วนทะเลนั้นไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติเลยแม้แต่น้อย เพราะมัวแต่กวาดสายตามองสำรวจรอบห้องด้วยความสนใจ

“ห้องพี่มีระเบียงด้วยเหรอ?”

เธอพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น พลางวางกระเป๋าลงบนโซฟา ก่อนเดินตรงไปยังประตูกระจกบานใหญ่ที่กั้นระหว่างห้องทำงานกับระเบียงด้านนอก

“เลคิดว่าจะเหมือนห้องป๋าซะอีก”

“แล้วเลชอบไหม?” เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้กว่าที่คิด

ยังไม่ทันที่เธอจะหันกลับมาเต็มตัว ภาคินก็เดินเข้ามาประชิดจากด้านหลัง ก่อนโอบกอดเธอเอาไว้หลวม ๆ

“พี่ให้พ่อออกแบบห้องนี้ให้เองนะ” น้ำเสียงของเขาแหบต่ำจนทะเลเผลอเม้มริมฝีปาก

“อื้อออ...” เสียงครางเบา ๆ หลุดออกมาจากลำคอ เมื่อปลายจมูกของเขาแตะลงข้างแก้ม สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธออย่างคนเสพติด

ก่อนที่ภาคินจะค่อย ๆ จับตัวเธอให้หมุนกลับมาประจันหน้ากัน นัยน์ตาคมของชายหนุ่มฉ่ำเยิ้มไปด้วยแรงปรารถนาอย่างปิดไม่มิด มือทั้งสองประคองใบหน้าสวยเอาไว้แผ่วเบา ขณะที่ทะเลเริ่มรู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

และในวินาทีต่อมา ริมฝีปากของเขาก็โน้มลงมาหาเธออย่างช้า ๆ ก่อนมอบจูบหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความโหยหา ราวกับคนที่อดกลั้นความรู้สึกนี้มานาน

ทะเลเผลอกำชายเสื้อของเขาแน่น เปลือกตาค่อย ๆ หลับลง ปล่อยตัวเองจมไปกับสัมผัสอบอุ่นและลมหายใจร้อนจัดของชายตรงหน้า ทั้งห้องเงียบงัน เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่เริ่มไม่เป็นจังหวะของคนทั้งคู่เท่านั้น

“อื้อออ... พี่ภา”

ทะเลยกมือขึ้นประคองใบหน้าหล่อของเขาเอาไว้ทั้งสองข้าง แววตาคมที่มองกลับมานั้นเต็มไปด้วยความโหยหา ราวกับกำลังอ้อนวอนเธออยู่เงียบ ๆ

ภาคินเหมือนคนที่ขาดเธอไม่ได้ไปแล้วจริง ๆ กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ของทะเล ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งทำให้เขาคลั่งมากขึ้นทุกวินาที คนที่ปกติเอาแต่จมอยู่กับงานและตัวเลข ตอนนี้กลับอยากใช้ทุกวินาทีที่อยู่กับเธอให้คุ้มค่าที่สุด

“เลกลัว...” หญิงสาวเหลือบมองไปทางประตูห้องอีกครั้งอย่างไม่ไว้ใจ หัวใจเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่

ถ้ามีใครเปิดเข้ามาตอนนี้ล่ะ แล้วถ้าคนนั้นเป็นนิพนธ์? แค่คิด ทุกอย่างในหัวก็ยุ่งเหยิงไปหมด

“ไม่มีใครเข้ามาได้หรอก” ภาคินพูดเสียงพร่า พลางดึงมือของเธอขึ้นมาจูบเบา ๆ ที่หลังมือ “ถ้าพี่ไม่อนุญาต”

“แม้แต่ป๋าน่ะเหรอ?”

“ใช่” คำตอบหนักแน่นของเขาทำให้ทะเลเผลอเม้มริมฝีปาก ก่อนที่ภาคินจะโน้มตัวลงมาอีกครั้ง

คราวนี้จูบของเขาช้าลง อ่อนโยน ละเมียดละไม ราวกับตั้งใจซึมซับทุกความรู้สึกจากเธอให้มากที่สุด

ปลายจมูกแตะกันแผ่วเบา ลมหายใจร้อนจัดผสานปะปน จนหัวใจของทะเลสั่นไหวไปหมด แต่ยิ่งจูบเนิ่นนานเท่าไร ความอ่อนโยนนั้นก็ยิ่งค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและโหยหา

มือหนาลูบไล้แผ่นหลังบางของทะเลช้า ๆ ก่อนจะดึงร่างของเธอเข้ามาแนบชิดกับตัวเองมากขึ้น แล้วจู่ ๆ ภาคินก็ย่อตัวลง แขนแข็งแรงสอดช้อนใต้ข้อพับขา ก่อนโอบอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาว โดยที่ริมฝีปากของทั้งคู่ยังแนบชิดกันไม่ห่าง

“อื้ออ...” เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมาจากลำคอของทะเล เมื่อแผ่นหลังบางถูกพาเคลื่อนผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว

สองขายาวของภาคินก้าวตรงไปยังโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ก่อนเขาจะค่อย ๆ วางเธอลงบนเบาะนุ่มอย่างทะนุถนอม แต่ทันทีที่ร่างบางแตะลงบนโซฟา ชายหนุ่มก็แทรกตัวเข้ามาอยู่ระหว่างเรียวขาของเธอทันที

ริมฝีปากหนายังคงจูบเธอหนักขึ้นเรื่อย ๆ จากความอ่อนโยนในตอนแรก ค่อย ๆ กลายเป็นความเร่าร้อนที่แทบควบคุมไม่อยู่ มือใหญ่ลูบผ่านเอวคอด ก่อนจะกระชับร่างบางให้แนบเข้าหาตัวเองมากกว่าเดิม จนทะเลสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายของเขาอย่างชัดเจน

ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มปะปนกันมั่วไปหมด หัวใจของทะเลเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก ขณะที่นิ้วเรียวเผลอกำเสื้อเชิ้ตของภาคินแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงจูบที่ดังแผ่วเบา ท่ามกลางบรรยากาศอันอันตราย ที่พร้อมจะถูกใครสักคนเปิดประตูเข้ามาพบได้ทุกเมื่อ

ภาคินค่อย ๆ ถอนจูบออกอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากยังแตะคลอเคลียอยู่ใกล้เธอไม่ห่าง ขณะที่นัยน์ตาคมมองทะเลด้วยแววเจ้าเล่ห์จนหัวใจของหญิงสาวยิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะ

แล้วเขาก็ค่อย ๆ ย่อตัวลงตรงหน้าเธอ มือใหญ่แตะเรียวขาเนียน ก่อนจะแยกออกจากกันเพียงเล็กน้อย แค่นั้นสัญชาตญาณของทะเลก็รีบยกมือขึ้นปิดช่วงส่วนสงสนของตัวเองทันทีด้วยความเขินอาย

“จะ... จะทำอะไร?”

ภาคินไม่ได้ตอบ เขาเพียงส่งสายตาแพรวพราวกลับมา ราวกับกำลังสนุกกับอาการประหม่าของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ จับข้อมือเล็กเอาไว้อย่างแผ่วเบา แล้วดึงออกจากตรงนั้นช้า ๆ

“พี่ภา!!!!” ทะเลร้องเรียกชื่อเขาเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบไม่กล้าสบตา ยิ่งเห็นเธอเขินจนตัวเกร็ง ภาคินก็ยิ่งยกยิ้มมุมปากอย่างเอ็นดู

“เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลยนี่นา” เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ กระซิบชิดริมฝีปากเธอด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ “แล้วตอนนี้จะเขินอะไร...หื้มมมมม”

เขาจูบเธอเบาๆแล้วผลักออกเชื่องช้า จ้องมองใบหน้าแดงซ่านที่กำลังเขินอย่างหนัก สองมือของเธอจับชายเสื้อของเขาแน่นจนมันยับไปหมด ยิ่งภาคินลูบเบาๆที่ส่วนสงวน ทะเลก็สะดุ้งครางเสียงหลง

“อื้ออออ พี่ภา” ช่องทางรักฉ่ำเยิ้มจนชั้นในตัวจิ๋วเปียกชุ่ม สองมือจับไหล่ของเขาแน่น ในขณะที่ก้านนิ้วยาวแข็งแรงพยายามแทรกแหวกเข้าไปหาสิ่งที่ต้องการ

“อ่าส์!! น้ำเยอะมากเลย” เสียงแหบพร่าของเขา กำลังทำให้เธอคลั่งแทบบ้า ทะเลเม้มปากเข้าหากันอย่างแรงจนเผลอกัดปาก เมื่อก้านนิ้วของเขามันแทรกผ่านเข้าไปในกลีบสีแดงที่ผลิตน้ำหวานออกมาอย่างหนัก

“ไหนบอกสิ!” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ “อยากจะหยุดไหม?”

สองนิ้วที่แทรกผ่านเข้าไปได้เริ่มขยับอย่างช้าๆ ท้องนิ้วร้อนของนิ้วโป้งบดขยี้เม็ดทับทึมสีแดงสด ใบหน้าหล่อยิ้มออกมาอย่างชอบใจ ยิ่งเห็นคนตัวเล็กร้องครางลั่น ก้านนิ้วยาวที่อยู่ด้านในก็เร่งจังหวะ

“อื้อออออ พี่ภา อะ อะ ซี้ดดดดด”

ทะเลเชิดหน้าสูดปากราวกับทานอาหารเผ็ด ดิ้นเร่าๆ ปานจะขาดใจ หัวใจดวงน้อยๆเต้นจนเธอหายใจแทบไม่ทัน และเมื่อเห็นดั่งนั้นคนตัวร้ายก็กระดกนิ้วแรงเร็วจนน้ำเกสรใสของเธอแตกกระจาย ก่อนที่เขาจะรีบดึงนิ้วร้ายทั้งสองออกมา เมื่อรู้ว่าคนตัวเล็กถึงสวรรค์แล้ว

น้ำสีใสกระเซ็นออกมาจนเปียกเบาะโซฟา ทะเลหอบหายใจแรง ร่างกายสั่นสะท้านไปหมด ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดแรง ใบหน้าสวยแดงจัด ดวงตาพร่ามัวด้วยความเขินและความรู้สึกที่ยังเต้นวูบไหวอยู่ภายในอก เธอรู้ทันทีว่าภาคินตั้งใจแกล้งเธอชัด ๆ

“แค่นี้เหนื่อยแล้วเหรอ?” เขายกยิ้มร้าย พลางยันกายขึ้นเหนือร่างของเธอ ก่อนแทรกตัวเข้ามาใกล้อีกครั้ง

ทะเลยังไม่ทันได้ตอบอะไร ริมฝีปากหนาก็โน้มลงมาประกบจูบเธออีกหน คราวนี้จูบของเขาช้าลงกว่าเดิม ราวกับกำลังปลอบประโลมคนที่เพิ่งถูกกลั่นแกล้งจนหมดแรง มือใหญ่ลูบเส้นผมที่เปียกเหงื่อของเธอเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาประคองแก้มเนียนเอาไว้

“ต่อไหม” เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปาก ขณะที่ทะเลได้แต่เม้มปากแน่นแล้วตีไหล่เขาเบา ๆ อย่างงอน ๆ

“พอเลย!! เลหิวข้าวแล้วเนี่ย พี่จะเกินไปแล้วนะ”

ทะเลทำหน้างอน เห็นดั่งนั้นภาคินก็หัวเราะต่ำในลำคอ ดวงตาคมยังคงมองเธอไม่วางตา ราวกับยิ่งมองก็ยิ่งหลงมากขึ้นทุกที ก่อนจะก้มลงซบหน้าผากกับไหล่ของเธอ แล้วพึมพำเสียงแผ่ว

“ก็พี่หลงเลจนไม่รู้จะทำยังไงแล้วนี่...”