ตอนที่ 6 : ลูกสาวคนสวย NC+

ชุดเซตผ้าทวีตสีชมพูพาสเทลถูกแขวนไว้อย่างประณีตอยู่บนราว ตัวเสื้อเป็นแจ็กเก็ตทวีตแขนยาวทรงครอป ทอแทรกดิ้นสีทองระยิบระยับยามต้องแสง ตกแต่งด้วยกระดุมทองเงางามดูหรูหรา ด้านในซ้อนด้วยเสื้อสายเดี่ยวสีชมพูอ่อนเข้าชุดที่ช่วยขับผิวขาวของคนสวมให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น

ข้างกันคือกระโปรงสั้นจีบพลีตรอบตัวในโทนเดียวกัน พร้อมเข็มขัดผ้าหัวทองที่ถูกคาดเตรียมไว้เสร็จสรรพ ราวกับลุคทั้งหมดถูกจัดวางมาอย่างสมบูรณ์แบบตั้งแต่แรก

ทันทีที่ทะเลเดินออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของครีมอาบน้ำก็ลอยตามออกมาด้วย หญิงสาวมองชุดตรงหน้าแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ ก่อนจะยกมือคลายผ้าขนหนูออกจากกายช้า ๆ

ทุกวันนี้ แทบทุกครั้งที่เธอต้องออกจากบ้าน เธอไม่จำเป็นต้องเลือกเสื้อผ้าเองเลยด้วยซ้ำ เพราะพ่อเลี้ยงผู้แสน “ใส่ใจ” ของเธอ จัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้หมดแล้ว ตั้งแต่ชุด รองเท้า เครื่องประดับ ไปจนถึงน้ำหอมที่ควรใช้ในแต่ละวัน

อีกนิดเดียว เขาคงเข้ามาช่วยแต่งตัวให้เธอด้วยตัวเองแล้วมั้ง ความคิดนั้นทำให้ทะเลหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ทั้งขำทั้งเหนื่อยใจกับความเจ้ากี้เจ้าการของนิพนธ์ที่มากขึ้นทุกวัน

“ทำอะไรน่ะพี่ภา!” ทะเลโวยวายทันทีที่เดินออกมาจากห้องแต่งตัว แล้วพบว่าภาคินกำลังนอนกลิ้งอยู่บนเตียงของเธออย่างหน้าตาเฉย

เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาสวมเริ่มยับเล็กน้อยจากการนอนเล่น ส่วนเจ้าตัวก็เพียงพลิกตัวลุกขึ้นนั่งตรงปลายเตียงอย่างไม่รู้สึกรู้สา

“มองแบบนี้หมายความว่ายังไง?” หญิงสาวกอดอกมองเขาอย่างจับผิด

“พ่อนี่เทสดีจริง ๆ” ภาคินตอบหน้าตาย พลางไล่สายตามองชุดสีชมพูพาสเทลของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเอื้อมมือหยิบเสื้อคลุมที่พาดอยู่ปลายเตียงขึ้นมาวางไว้ข้างตัว “เลือกชุดให้เลแต่ละที แมตช์ซะครบทุกอย่าง”

“แล้วพี่เข้ามาในห้องเลทำไม”

“แหม่...” เขาเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ “อนุญาตให้พ่อเข้าคนเดียวเลยว่างั้น?”

“เปล่าสักหน่อย”

ทะเลตอบเลี่ยง ๆ ก่อนหมุนตัวเตรียมเดินหนี แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นปลายเตียง มือใหญ่ของภาคินก็กระชากเอวเธอเบา ๆ จนร่างบางเสียหลักไปนั่งบนตักของเขา

“อื้อ...” หญิงสาวครางตกใจเบา ๆ เมื่อแขนแกร่งโอบรัดรอบเอวไว้แน่น ขณะที่เจ้าของร่างสูงซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ แล้วเกยคางไว้ตรงนั้นอย่างเอาแต่ใจ

ภาคินสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอช้า ๆ ราวกับคนที่โหยหามานาน ก่อนริมฝีปากอุ่นจะกดจูบแผ่วเบาลงตรงลำคอระหงขาวเนียน

“หอมชะมัด...” เขาพึมพำเสียงต่ำ ขณะปลายนิ้วลูบเอวคอดอย่างแผ่วเบา

ทะเลเม้มริมฝีปากแน่น พยายามข่มหัวใจที่กำลังเต้นแรงขึ้นทุกวินาที ทั้งที่รู้ดีว่าไม่ควรปล่อยให้เขากอดเธอแบบนี้เลยสักนิด เพราะกลัวว่ามันจะเลยเถิดนะสิ แล้วถ้าเป็นอย่างนั้น นิพนธ์ต้องรู้แน่ๆ

“อื้อ!! พี่ภา”

ความกลัวที่คิดอยู่ในหัวก็เกิดขึ้นในทันที ที่มือหนาล้วงเข้าไปด้านในเสื้อ ท้องนิ้วอุ่นๆที่สัมผัสโดนท้องแบนราบ ทำให้ทะเลสะดุ้ง ความสยิวสุดเสียวแล่นผ่านแปล๊บเข้ามาในห้วงความรู้สึก

เธอจะเอ่ยห้ามแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เสื้อสายเดี่ยวสีชมพูอ่อนถูกดันขึ้นมากองเหนือหน้าอก และเขาก็ปลดบราเซียที่ล็อกด้วยตะขอหน้าออก ทันทีที่ตะขอหลุดออกจากกัน หน้าอกหน้าใจก็เด้งพึ่งออกมา

“ขอก่อนไปกินข้าวได้ไหม” เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นข้างใบหูขาว หากแต่ยังไม่ทันที่เธอจะอนุญาต มือใหญ่สองข้างก็บีบเคล้นเต้าทั้งสองอย่างเอาใจ

“อื้ออออ ไม่ได้ เดี๋ยวป๋าสงสัย” ทะเลร้องครางห้ามเสียงเบา มือทั้งสองจับหน้าขาแกร่งของภาคินแน่น ยิ่งเขาใช้สองนิ้วเขี่ยสะกิดปลายยอด เธอก็แอ่นสู้อย่างสุดใจ

มันเสียวมากจนรู้สึกได้เลยว่าข้างล่างของเธอ มันช่ำและเต็มไปด้วยหยาดน้ำ ทะเลบิดเร้าเสียดขาเช้าหาอย่างไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป

“ขอกระแทกหน่อย” ว่าจบคนเอาแต่ใจก็จับให้เธอลุกออกจากตักของเขา จับคนตัวเล็กหมุนหันหลังอย่างเร็วจนทะเลต้องใช้มือทั้งสองข้างยันเตียงเอาไว้เพื่อทรงตัว

“พี่ภา!! อย่าให้เลอะนะ”

เมื่อห้ามไม่ได้ก็ใส่ให้เต็มที่ เธอแอ่นสะโพกกลมเข้าหา พลันสะดุ้งเด้งไปข้างหน้าทันทีที่ภาคินฟาดมือตีลงก้นกลมๆของเธออย่างแรง เรียกความเสียวแถมยังตื่นเต้นแบบสุดๆ

มือหนาล้วงรูดกางเกงชั้นในสีขาวของเธอออกไปกองอยู่ที่พื้น แล้วก็จัดการถอดกางเกงของตัวเอง ขวักเอาท่อนเอ็นใหญ่ที่ขยายตัวปวดหนึบออกมาสูดอากาศภายใน

“เอาแรงไม่ว่ากันนะ!!”

เขาแค่บอกเป็นพิธีเฉยๆ มือหนาสาวเจ้ามังกรให้พร้อม แล้วจับให้มันจ่อปาดขึ้นลงเล็กน้อย ให้มันดื่มด่ำกับดอกเกสรที่ไหลออกมา เสียงแค่สะกิด ทะเลก็เชิดหน้าร้องคราง

ปึก!!

“อื้ออออออ” ทะเลโน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย เมื่อเขากระแทกเจ้ามังกรเข้ามารวดเดียว ก่อนจะเริ่มขยับอย่างช้าๆ และเร่งจังหวะเร็วขึ้น เน้นกระแทกแน่นๆอย่างสะใจ

“อะ !!! โคตรแน่นเลย ซี้ดดดดด ทะเล”

“อื้ออออ พี่ภาซอยเร็วๆได้ไหม? เสียวมากเลย”

ทะเลร้องครางเสียงใส มือข้างซ้างบีบหน้าอกของเธออย่างเสียวซ่าน เผลอเลี้ยวหลังมองเขาเป็นจังหวะ ก่อนที่ภาคินจะโน้มตัวลงมาประชิดติดหลังของเธอ สองมือเลื่อนจากเอวคิ่วมาเล่นหน้าอกที่ใหญ่สุดนิ่มจนทะเลต้องรีบใช้มือทั้งสองยันกับเตียงเอาไว้เพื่อประคองตัว

ปึก ปึก ปึก!!!

“พี่ภา!!! อะ อะ เสียวจังเลย อื้อออ”

ภาคินจับเอวบางแน่น แล้วเร่งจังหวะกระแทกเข้ามาอย่างไม่พัก มันแรงและเน้นทุกจังหวะจนทะเลหายใจแทบจะไม่ทัน ภายในตอดรัดและบีบตัวผลิตน้ำหล่อลื่นออกมาเยอะมาก

ทำให้ทุกครั้งที่คนด้านหลังกระแทกเข้ามา เสียงลามกก็ดังไปทั่วผสานเข้ากับเสียงของน้ำที่มันกระฉอกออกมาเป็นระยะ แตกฟองฟอดและมันก็เยอะมากจนไหลไปตามขาเรียวของเธอ

“อะ อะ เล....พี่โคตรเสียว จะแตกแล้ว”

พรึ่บๆ ปึก ปึกๆ!!!

“อะ อะ อื้อออออ พี่ภา....มันจุกนะ แรงไปแล้วอ่า”

คนด้านหลังหูดับไปชั่วขณะ ตอนนี้เขาไม่สนอะไรอีกแล้ว สองมือบีบเค้น ขย้ำหน้าอกของเธออย่างเมามันส์ ในขณะที่ท่อนเอ็นผุดเข้าออกช่องทางรักอย่างหนักหน่วง ส่งความเร็วให้ตัวเองไปถึงฝั่งฝันจนในที่สุด ทั้งสองคนก็กระตุกเกร็งและปลอดปล่อยความสุขออกมา

“อ่าส์!!! เสียวฉิบหายเลยเล”

สองทุ่ม

ที่ร้านอาหารสุดหรู

นิพนธ์ควงแขนลูกเลี้ยงคนสวยตั้งแต่ก้าวลงจากรถ ราวกับประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเธอคือคนสำคัญของเขา มือใหญ่ประคองเอวบางเอาไว้ไม่ห่าง แม้เพียงตอนเดินขึ้นบันไดร้านอาหารก็ยังไม่ยอมปล่อย

ก็ไม่แปลกนัก ในเมื่อทะเลสวยสะดุดตาเสียขนาดนั้น ชุดที่เธอใส่ยิ่งขับให้ผิวขาวละเอียดของเธอดูโดดเด่น ใบหน้าหวานแต่งแต้มด้วยเมกอัพบางเบา ส่วนผมยาวดัดลอนก็พลิ้วไหวไปตามจังหวะก้าวเดิน จนหลายสายตาในร้านอดมองตามไม่ได้

และแน่นอนว่า คนที่ไม่พอใจกับภาพตรงหน้ามากที่สุด ก็คือภาคิน ชายหนุ่มเดินตามหลังทั้งคู่มาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่สายตากลับจับจ้องมือของผู้เป็นพ่อที่โอบอยู่ตรงเอวของทะเลไม่วาง

เขาไม่ชอบมันเลยสักนิด ไม่ชอบที่นิพนธ์แตะต้องเธอแบบนั้น ยิ่งเห็นทะเลยืนใกล้พ่อของตัวเองมากเท่าไร อารมณ์ขุ่นมัวในอกก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ

“ภา เดินเร็ว ๆ หน่อยสิ” เสียงนิพนธ์เรียกขึ้น ทำให้ภาคินละสายตาออกจากเอวบางของหญิงสาว ก่อนยกยิ้มมุมปากบาง ๆ กลบความไม่พอใจเอาไว้

“ครับพ่อ...”

ภาคินรับคำลากเสียงยาวราวกับประชดกลาย ๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินตามทั้งสองคนเข้าไปด้านในของร้าน คืนนี้เป็นวันหยุด คนจึงแน่นกว่าปกติ เสียงพูดคุยและเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบา ๆ ผสมกันจนบรรยากาศดูหรูหราแต่ไม่อึดอัด

“คุณนิพนธ์ เชิญทางนี้เลยครับ” พนักงานในชุดสูทสีดำรีบเดินมาต้อนรับทันที ก่อนผายมือแล้วนำทั้งสามคนเข้าไปยังโซนด้านในสุดของร้าน

ภายในตกแต่งอย่างหรูหรา กระจกบานใหญ่สูงจรดเพดานเผยให้เห็นวิวกรุงเทพยามค่ำคืน แสงไฟจากตึกสูงสะท้อนลงบนแม่น้ำเป็นประกายระยิบระยับ โต๊ะที่นิพนธ์จองไว้เป็นโซฟาตัวยาวแบบส่วนตัวค่อนข้างเงียบและแยกจากโซนหลักเล็กน้อย แต่ยังเดินไปไม่ถึงโต๊ะ ทั้งสามก็เห็นว่ามีชายคนหนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“สวัสดีครับคุณฤทธิ์ชัย” นิพนธ์เอ่ยทักอย่างเป็นกันเอง ขณะที่พนักงานถอยออกไปเงียบ ๆ “มารอนานหรือยังครับ”

“ผมเพิ่งมาถึงเมื่อครู่นี่เองครับ” ชายวัยกลางคนตอบกลับพร้อมรอยยิ้มสุภาพ หากแต่สายตากลับมองทะเลไม่วางตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอเดินเข้ามา จนภาคินต้องรีบพูดแทรกขึ้นทันที

“ที่แท้พ่อก็นัดคนสำคัญมานี่เอง” เขายิ้มบาง ๆ แต่แววตาไม่ค่อยยิ้มตาม “ถึงได้เร่งน้องกับผมซะขนาดนั้น”

“น้องสาวเหรอครับ?” ฤทธิ์ชัยถามขึ้น ก่อนยกมือรับไหว้ทะเลอย่างสุภาพ

“ครับ” นิพนธ์ตอบแทนทันที “นี่ทะเล ลูกสาวของวิริน พึ่งเรียนจบกลับมา ผมเลยให้มาช่วยงานที่บริษัท”

“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ไม่ได้ไปร่วมงานศพคุณวิริน”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ทะเลตอบเสียงอ่อน พร้อมยิ้มบาง ๆ อย่างมีมารยาท ก่อนที่นิพนธ์จะวางมือลงตรงกลางหลังของเธอ แล้วดันเบา ๆ ให้เข้าไปนั่งด้านในของโซฟา แต่ยังไม่ทันที่เขาจะนั่งตาม

“พ่อนั่งกับอาชัยดีกว่าครับ” ภาคินพูดขึ้นลอย ๆ ก่อนแทรกตัวมานั่งลงข้างทะเลอย่างหน้าตาเฉย เขาหันมายิ้มให้เธอ พร้อมยักคิ้วกวน ๆ