ตอนที่ 8 : อาณาจักรความงาม

“เฮ้ย!!” ทะเลสะดุ้งสุดตัว รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดใบหน้าส่วนล่างเอาไว้แทบจะทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและเขินอาย เพราะจู่ ๆ นิพนธ์ก็มานั่งอยู่ข้างเตียงตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

ชายวัยกลางคนกำลังมองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ทั้งอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเอ็นดู

“ป๋า... เลตกใจหมดเลย” เสียงหวานอู้อี้ลอดผ่านผ้าห่มผืนนุ่ม เพราะเธอกลัวว่าเขาจะได้กลิ่นปากของคนเพิ่งตื่นนอน

นิพนธ์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนยกมือขึ้นลูบเส้นผมนุ่มที่ยุ่งเล็กน้อยของเธออย่างแผ่วเบา ยิ่งเห็นสายตาของเขามองมาแบบนั้น ทะเลก็ยิ่งรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าอย่างประหลาด

หรือว่าเธอจะคิดมากไปเองก็ไม่รู้...

“ไปอาบน้ำได้แล้ว” เขาพูดพลางยันกายลุกขึ้น ก่อนเอื้อมมือไปจับผ้าห่มแล้วกระตุกเบา ๆ เป็นเชิงเร่ง แต่คนบนเตียงกลับยังขดตัวแน่น ไม่ยอมลุกง่าย ๆ จนสุดท้ายนิพนธ์ต้องคว้าข้อมือเล็กเอาไว้แล้วออกแรงดึงนิดหน่อย

“ทะเล”

“อื้อออออ...” หญิงสาวครางงัวเงียในลำคอ น้ำเสียงยานคางราวกับเด็กขี้เซา

“เลยังไม่อยากลุกเลยป๋า...”

“ไม่ได้” เขาเริ่มใช้น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย “เดี๋ยวไปบริษัทสาย”

“บริษัท?” ทะเลชะงักไปทันที ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ และทวนคำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“ใช่!!!” นิพนธ์ยกยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้าให้ เพียงแค่นั้น คนบนเตียงก็แทบหายง่วงในทันที

“ป๋าจะให้เลไปช่วยงานจริง ๆ เหรอคะ!?” ดวงตาคู่สวยเป็นประกายขึ้นมาอย่างชัดเจน รอยยิ้มหวานผุดขึ้นเต็มใบหน้า ก่อนที่เธอจะโผเข้ากอดพ่อเลี้ยงเอาไว้แน่นด้วยความดีใจ “ขอบคุณนะคะป๋า!”

เสียงใสเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เพราะในที่สุด เธอก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังมีที่ยืน มีหน้าที่ และมีประโยชน์ในบ้านหลังนี้จริง ๆ สักที

นิพนธ์นิ่งไปชั่วขณะกับอ้อมกอดของเธอ ก่อนมือใหญ่จะค่อย ๆ ลูบแผ่นหลังบางเบา ๆ แววตาคมอ่อนลงอย่างที่แทบไม่เคยเกิดขึ้นกับใคร

“เด็กดีของป๋า” เขาพึมพำเสียงต่ำใกล้ข้างหูเธอ ก่อนจะจุมพิตเบาๆ ที่ไหล่กว้าง และกระชับโอบกอดแน่น ราวกับอยากปล่อยเลย

บริษัท Velvet Skin

สำนักงานใหญ่สูงสิบชั้นตั้งตระหง่านอยู่กลางย่านธุรกิจของกรุงเทพฯ ด้วยดีไซน์ที่โดดเด่นสะดุดตา ตัวอาคารถูกออกแบบให้โค้งมนอย่างอ่อนช้อย ใช้กระจกตัดแสงสีชาอมชมพูสลับกับระแนงอะลูมิเนียมสีโรสโกลด์

โครงสร้างบางส่วนบิดพลิ้วราวกับผืนกำมะหยี่ที่กำลังปลิวไหว หรือคล้ายเนื้อครีมเข้มข้นที่กำลังละลายไหลลงอย่างช้า ๆ ทั้งหรูหรา อ่อนโยน และทรงอำนาจในเวลาเดียวกัน

โทนสีหลักของอาคารเป็นสีขาวงาช้างตัดกับเอิร์ธโทนอบอุ่น ให้ความรู้สึกสะอาด ละมุน และดูแพงสมกับเป็นบริษัทเครื่องสำอางระดับพรีเมียม

ตามชั้นต่าง ๆ ยังแทรกไปด้วยสวนแนวตั้งและระเบียงต้นไม้ขนาดใหญ่ สื่อถึงเอกลักษณ์ของแบรนด์ที่เน้นส่วนผสมจากธรรมชาติและความสมดุลของความงาม

รถโรลส์ รอยซ์สีดำค่อย ๆ แล่นเข้าสู่โถงจอดด้านหน้าอาคาร ทันทีที่ประตูรถเปิดออก นิพนธ์ก็ลงจากรถก่อน แล้วหันมายื่นมือให้ทะเลอย่างอัตโนมัติ

หญิงสาวในชุดเดรสสีอ่อนก้าวลงจากรถอย่างสง่างาม ก่อนที่เขาจะคล้องแขนเธอเอาไว้แนบชิด แล้วพาเดินเข้าสู่ด้านในบริษัทพนักงานหลายคนที่เดินผ่านต่างชะลอฝีเท้า พร้อมยกมือไหว้ด้วยความเคารพ แต่สายตาส่วนใหญ่กลับอดมองทะเลไม่ได้

โถงต้อนรับด้านในโอ่อ่าจนแทบเหมือนโรงแรมหรู เพดานสูงโปร่งเปิดโล่งหลายชั้น ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีขาวเงาวับ ตัดกับเส้นสายสีทองชมพูที่แทรกอยู่ตามขอบผนังและเสา

“สวัสดีค่ะ / ครับ ท่านประธาน”

เสียงของพนักงานต้อนรับชายหญิงดังขึ้นพร้อมกันทันทีที่นิพนธ์ก้าวเข้ามาภายในโถงบริษัท ทุกคนยืนตรงอย่างเป็นระเบียบ พร้อมส่งยิ้มให้หญิงสาวข้างกายของเขาอย่างสุภาพ

ทะเลพยักหน้ารับเบา ๆ ขณะกวาดสายตามองบรรยากาศรอบตัวด้วยความสนใจ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร นิพนธ์ก็หยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย ก่อนหันไปมองพนักงานชายคนหนึ่งตรงเคาน์เตอร์

“เนกไทคุณเบี้ยวนะ” น้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ดังมาก แต่กลับทำให้คนฟังสะดุ้งได้ทันที

“ขะ...ขอโทษครับท่าน!” พนักงานหนุ่มรีบก้มหน้ารับคำ สีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะยกมือขึ้นจัดเนกไทของตัวเองลวก ๆ ด้วยความร้อนรน

นิพนธ์เพียงพยักหน้ารับเล็กน้อย ไม่ได้ต่อว่าอะไรอีก ก่อนจะคล้องแขนทะเลแล้วพาเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวของผู้บริหาร ทันทีที่ทั้งสองเดินลับออกไป พนักงานชายคนนั้นก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รีบหันไปมองเพื่อนร่วมงานข้าง ๆ

“เอียงอยู่ไหมวะ?”

“นิดเดียวเองแก แต่ท่านตาไวชะมัด...” เพื่อนสาวกระซิบตอบพลางช่วยจัดปกเสื้อให้เขาอีกครั้ง

ส่วนอีกฝั่ง ทะเลที่ยืนอยู่ในลิฟต์กระจกก็เผลอหลุดยิ้มออกมา เธอมองหน้าพ่อเลี้ยง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเบา

“ไทพี่เขาเบี้ยวหน่อยเดียว ป๋าตาดีชะมัดเลย”

“แน่นอนสิ” นิพนธ์ตอบพลางกดชั้นบนสุด “คนเป็นผู้นำ ถ้าปล่อยให้เรื่องเล็ก ๆ หลุดรอดไปได้ สุดท้ายเรื่องใหญ่ก็จะตามมา แล้วอีกอย่าง... บริษัทนี้คือหน้าตาของป๋า เพราะฉะนั้นทุกอย่างต้องเรียบร้อย”

ทะเลเงยหน้ามองตัวเลขเหนือประตูลิฟต์ทันทีที่เสียง ติ๊ง ดังขึ้นเบา ๆ ชั้นเก้า ชั้นสูงสุดของโซนสำนักงานหลักของบริษัท

ชั้นนี้ถูกแยกออกจากพื้นที่ทำงานทั่วไปอย่างชัดเจน ทั้งเงียบ สงบ และเป็นส่วนตัวมากกว่าเดิมหลายเท่า ตั้งแต่ทางเข้าก็มีระบบรักษาความปลอดภัยครบถ้วน ไม่ว่าจะเป็นคีย์การ์ด การสแกนชีวมิติ รวมถึงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประจำอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ทุกอย่างบ่งบอกได้ชัดว่า คนที่จะขึ้นมาบนชั้นนี้ได้ ไม่ใช่คนธรรมดา ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก หญิงสาวในชุดสูทกระโปรงสีครีมก็รีบลุกขึ้นจากโต๊ะและเร่งฝีเท้าเดินมาหาอย่างทันที

“สวัสดีค่ะท่านประธาน” ปรายฝน เลขาสาวประจำตัวของนิพนธ์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมก้มศีรษะเล็กน้อย ก่อนสายตาจะเหลือบมองทะเลอย่างเป็นมิตร

“ไปตามภาคินมาหาผมหน่อย” นิพนธ์พูดพลางปลดกระดุมสูทออกช้า ๆ “แล้วก็เอาของว่างเข้ามาด้วยนะ”

“ค่ะท่าน” หญิงสาวรับคำทันที ก่อนรีบเดินแยกออกไป

นิพนธ์จับมือทะเลพาเดินต่อไปตามโถงทางเดินเงียบหรู พื้นหินอ่อนสีอ่อนสะท้อนเงาไฟด้านบนอย่างสะอาดตา ผนังตกแต่งด้วยงานศิลป์ร่วมสมัยและกลิ่นหอมเฉพาะตัวของแบรนด์ที่ลอยจาง ๆ อยู่ทั่วชั้น สุดทางเดินคือห้องทำงานของท่านประธาน ประตูบานใหญ่สีขาวตัดขอบทองถูกเปิดออกอย่างนุ่มนวล

ห้องทำงานกว้างขวางและหรูหราจนน่าเกรงขาม ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าสุดของตัวอาคาร ซึ่งเป็นจุดโค้งของกระจกบานสูงจากพื้นจรดเพดาน วิวกรุงเทพฯ ด้านนอกเปิดกว้างสุดสายตา ทั้งตึกสูง ถนน และเส้นขอบฟ้าที่ทอดยาวอยู่ไกลออกไป

ในระหว่างที่ทะเลกำลังยืนดื่มด่ำกับบรรยากาศของห้องทำงานสุดหรูของนิพนธ์ ดวงตาคู่สวยทอดมองวิวเมืองด้านนอกผ่านกระจกบานสูงด้วยความหลงใหล แต่จู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นโดยไม่มีการเคาะประตูแม้แต่นิดเดียว

“พ่อ!!”

เสียงทุ้มคุ้นหูดังลั่นขึ้นพร้อมกับร่างสูงของภาคินที่เดินเข้ามาแบบถือวิสาสะ จนเจ้าของห้องต้องถอนหายใจออกมาแรง ๆ อย่างคนชินแต่ก็ยังหงุดหงิดอยู่ดี ทะเลหันขวับทันที ก่อนจะชิงพูดสวนขึ้นมาก่อนนิพนธ์

“ไม่มีมารยาทเลยอะพี่ภา” เธอกอดอกมองเขา พร้อมขมวดคิ้วใส่เล็กน้อย ภาคินเลิกคิ้วขึ้นอย่างกวน ๆ แล้วปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“อ้าว?” เขาพูดพลางปิดประตูห้องเสียงเบา “ก็คิดว่ามีแค่พ่ออยู่คนเดียว”

“ถึงมีป๋าคนเดียวก็ต้องเคาะก่อนสิ”

“โห... เข้าบริษัทวันแรกก็เริ่มดุแล้วนะเรา” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเดินตรงมาทิ้งตัวนั่งบนโซฟารับรองอย่างสบาย ๆ ราวกับเป็นห้องตัวเอง นิพนธ์ที่มองลูกชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ

“แกนี่มันจริง ๆ เลย”

“ก็พ่อเรียกผมด่วนเองนี่ครับ” ภาคินตอบหน้าตาเฉย พลางเหลือบมองทะเลอีกครั้ง “แล้วนี่... พามาเปิดตัวเลยเหรอ?”

“เปิดตัวอะไรของพี่ ป๋าพามาดูงานต่างหาก” ทะเลเบะปากใส่เขาทันที

“เหรอ...” ภาคินลากเสียงยาว ก่อนยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน “แต่พนักงานทั้งชั้นคงคิดว่าพ่อพาสาวใหม่มาแน่ ๆ”

“พี่ภา!” ทะเลกัดฟันเรียกชื่อเขา ก่อนจะฟาดมือลงบนหน้าขาของภาคินเบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้

ภาคินหัวเราะออกมาในลำคอ พลางคว้าข้อมือเธอเอาไว้ไม่ให้ตีซ้ำ ส่วนนิพนธ์นั้น เพียงยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ พร้อมมองลูกชายด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“พ่อว่าจะให้เลมาช่วยงาน” ประโยคนั้นทำให้ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้วทันที

“ได้ไงอะพ่อ”

“ทำไมจะไม่ได้”

“ก็งานผมเยอะกว่าอีก” เขาพูดพลางเอนตัวพิงโซฟา

“หมายความว่าแกจะเอาน้องไปทำงานด้วยว่างั้น” นิพนธ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ใช่” ภาคินตอบทันทีแบบไม่คิด หากแต่แววตากลับแฝงบางอย่างที่นิพนธ์เห็นแล้วก็รู้ได้ว่าลูกชายเขามันร้าย