บทที่ 2 กล้าปฏิเสธหรือ?

“คุณ...คุณบ้าหรือเปล่า”

ในที่สุดเสียงของภัทรวดีก็ระเบิดออกมา เธอลุกพรวดขึ้นอีกครั้ง

“นี่มัน...มันคือการซื้อขายมนุษย์ ฉันเป็นคน ฉันไม่ใช่...ไม่ใช่เครื่องจักรผลิตเด็กของใครนะคะ”

“คุณปฏิเสธ? ถึงแม้ว่า...แม่ของคุณจะต้องตาย เพราะขาดเงินรักษาก็ตาม อย่างนั้นหรือ? นี่คุณ หัดยอมรับความจริงบ้างสิ ว่าตอนนี้อะไรสำคัญที่สุด แม่คุณ หรือว่าตัวคุณ”

“นี่คุณข่มขู่ฉันเหรอ?” ภัทรวดีชะงัก กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ

“เปล่า” พีรวิชญ์วางแก้ววิสกี้ลงแล้วเดินเข้ามาใกล้

เธอเห็นรายละเอียดของใบหน้าเขาในระยะประชิด เขาสูงกว่าเธอมากจนต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตา

“ผมแค่บอกความจริง คุณเลือกเองว่า คุณจะยอมรับหรือไม่ก็ได้ แต่ถ้าคุณปฏิเสธ... ผลที่ตามมาคือชีวิตของแม่คุณ ผมไม่ได้แช่งนะ หากผมเป็นลูก ถ้าต่อลมหายใจให้แม่ได้ มันก็น่าจะดี อีกอย่างผมให้คนไปถามหมอแล้ว แม่ของคุณรักษาได้”

ภัทรวดีกัดฟันแน่น ความรู้สึกมากมายหลั่งไหลเข้ามาในอกของเธอความโกรธ ความอับอาย ความเจ็บปวด และที่เลวร้ายที่สุดคือ ความสิ้นหวัง

“คุณรู้ไหมว่าฉันรู้สึกยังไงตอนนี้” เสียงของเธอเริ่มแตก

“ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่...สิ่งของที่ถูกซื้อขาย” เธอกลืนก้อนแข็งๆ ลงไปในลำคอ

พีรวิชญ์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยมีบางอย่างที่ดูเหมือนความเห็นอกเห็นใจ แต่กลับหายไปในพริบตา

“ผมเสียใจที่คุณรู้สึกแบบนั้น” เขาพูดในที่สุด

“แต่ในโลกนี้...เงินมักจะเป็นคำตอบของทุกอย่าง” พีรวิชญ์ช้อนสายตามองเธอ แวบนั้นเธอเห็นแววตาแห่งการเย้ยหยันอย่างไรไม่รู้

“ผมว่าคุณต้องการเงิน ภรรยาผมต้องการเด็ก ผมก็เสนอสิ่งที่คุณต้องการให้ ก็เท่านั้นเอง วิน... วิน... จริงไหม?”

“ถ้าฉันตกลง...ฉันจะต้องทำยังไง?” ภัทรวดีเม้มปากแน่น เธอปัดน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

“คุณจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ อยู่ในความดูแลของหมอส่วนตัวของผม ตลอดเก้าเดือน คลอดแล้ว คุณก็ไป” พีรวิชญ์เปิดแฟ้มอีกฉบับแล้ววางลงบนโต๊ะ

“นี่คือสัญญา เงื่อนไขทั้งหมดอยู่ในนั้น...และมีแถมอีกข้อหนึ่ง” เขาชี้ไปที่บรรทัดสุดท้าย

“ห้ามมีใครรู้ว่า... คุณเป็นใคร”

ภัทรวดีมองลงไปที่กระดาษนั้น เส้นตัวอักษรเล็กๆ จางไปต่อหน้าต่อตาเธอ เพราะน้ำตาที่เอ่อล้นเต็มดวงตา เธอคิดถึงแม่ร่างบอบช้ำที่กำลังนอนป่วยอยู่บนเตียง

หญิงสาวคิดถึงค่ารักษาที่เธอหาไม่ได้ คิดถึงหนี้ ที่กำลังจะทำให้เธอต้องไร้ที่อยู่อาศัย

‘แล้วอะไรสำคัญกว่ากัน? เกียรติศักดิ์ศรีของตัวเอง หรือชีวิตของคนที่รัก?’

มือของเธอยื่นไปหยิบปากกาที่วางอยู่ข้างๆ ตัวอักษรบนหน้ากระดาษรางเลือนผ่านม่านน้ำตา แต่เธอต้องอ่านมันให้จบ เธอต้องรู้ว่า...เธอกำลังเซ็นอะไร

(ข้อ 1 ผู้รับจ้างยินยอมรับการฝากตัวอ่อนและตั้งครรภ์แทนภรรยาของผู้ว่าจ้าง

ข้อ 2 ห้ามเปิดเผยตัวตน ความสัมพันธ์ใดๆ แก่บุคคลที่สาม

ข้อ 3 เมื่อคลอดบุตรแล้ว ผู้รับจ้างจะต้องออกจากคฤหาสน์ทันที โดยไม่มีสิทธิ์เรียกร้องใดๆ ทั้งสิ้น

ข้อ 4 ผู้ว่าจ้างจะจ่ายเงินค่าตอบแทนจำนวน 10,000,000 บาท เมื่อการตั้งครรภ์สำเร็จ และบุตรมีสุขภาพแข็งแรง

ข้อ 5 ...)

บรรทัดต่อๆ ไปเริ่มเลือนราง ภัทรวดีไม่สามารถอ่านมันได้อีกต่อไป น้ำตาไหลอาบแก้มของเธอจนเปียกชุ่ม

“คุณร้องไห้ทำไม” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นจากด้านหน้า

“คุณถามได้ไงว่าฉันร้องไห้ทำไม”

ภัทรวดีเงยหน้าขึ้น มองหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“คุณกำลังเอาตัวฉันไปเป็นเครื่องมือ ฉันจะต้องแบกลูกในท้องเก้าเดือน แล้วทิ้งเด็กคนนั้นไปอย่างนั้นหรือคะ แล้วก็ปล่อยให้ใครก็ไม่รู้เลี้ยงลูก เด็กจะเติบโต โดยที่ฉันไม่ได้เป็นแม่...คุณรู้หรือไม่ว่า ฉันจะเจ็บปวดแค่ไหน”

พีรวิชญ์ไม่ตอบ เขายืนมองเธออยู่นานด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก แต่ภัทรวดีไม่สนใจว่า คนตรงหน้าจะคิดอย่างไรอีกแล้ว เธอวางปากกาลงกับกระดาษ

ลายเซ็นของเธอปรากฏอยู่ใต้สัญญาฉบับนั้น ด้วยลายมือที่สั่นเทา

“ฉันเซ็นแล้ว” เธอผลักกระดาษกลับไปหาเขา

“แต่อย่าคาดหวังว่า ฉันจะยิ้มให้คุณนะคะ และฉันก็จะไม่เอ่ยคำว่าขอบคุณแน่ๆ คุณพีรวิชญ์... ฉันเกลียดคุณ”

พีรวิชญ์แสยะยิ้ม ไม่ยี่หระกับคำว่าเกลียดสักนิด ชายหนุ่มหยิบกระดาษขึ้นมา ตรวจสอบลายเซ็นแล้วเก็บไว้ในแฟ้ม ก่อนจะหยิบเช็คอีกใบออกมา

“นี่คือเงินสดล่วงหน้าสองล้าน...สำหรับค่ารักษาแม่ของคุณ ที่เหลือคุณจะได้รับเมื่อคลอด แต่ใดๆ อยู่ที่นี่ไม่อดอยาก และมีเงินเดือนให้อีกหนึ่งหมื่นบาท”

ภัทรวดีรับเช็คมาด้วยมือที่สั่น เธอมองตัวเลขบนนั้น เงินที่เธอไม่เคยมีแม้แต่จะฝัน แต่ทำไมมันถึงไม่ทำให้เธอรู้สึกดีเลย

“ฉันขอไปเก็บของ ฉันจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่...พรุ่งนี้”

“เดี๋ยว” เสียงของพีรวิชญ์เรียกเธอไว้

“อีกข้อตกลงนึง...คุณจะต้องไปพบหมอ เพื่อตรวจร่างกายก่อน และต้องเริ่มกระบวนการทันที อย่าเสียเวลา” ภัทรวดีหันกลับมามองเขา

“คุณรีบร้อนอะไรนักคะ?”

พีรวิชญ์หยุดนิ่งครู่หนึ่ง

“เพราะภรรยาผม...เธออาจจะไม่ทันรออีกนาน”

คำพูดนั้นทำให้ภัทรวดีถึงกับสะดุ้ง แม้ว่าเธอจะรู้สึกแย่กับตัวเองแค่ไหน แต่เธอก็คิดถึงหญิงสาวที่ป่วยเป็นมะเร็งคนนั้น

ผู้หญิงที่อาจจะต้องตาย โดยไม่เคยได้กอดลูกของตัวเอง

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” เธอตอบเสียงเบา

“ฉันจะเตรียมตัวให้พร้อม” เธอหันหลัง เดินออกจากห้องนั้นโดยไม่หันกลับมามองใบหน้าของชายหนุ่มอีก

เย็นวันนั้น

ภัทรวดีนั่งอยู่ข้างเตียงแม่ของเธอในห้องพักเล็กๆ แห่งนั้น มองใบหน้าที่หลับใหลอยู่บนที่นอน แล้วเธอก็หยิบเช็คขึ้นมาอีกครั้ง

(สองล้าน...) ช่างเป็นตัวเลขที่เกินเอื้อม หากให้เธอทำงานหาเอง หญิงสาวก็ไม่มีวันได้เงินก้อนนี้

เงินก้อนนี้แหละ ที่หญิงสาวจะเอาไปรักษาแม่ เงินที่จะทำให้เธอไม่ต้องกลัวอีกต่อไป ว่าแม่จะจากไปก่อนวัยอันควร

แต่มันยังไม่พอที่จะซื้อความเจ็บปวดของเธอคืนมาได้

“แม่คะ...” ภัทรวดีกระซิบ ก้มลงจูบหน้าผากของผู้เป็นแม่

“ภัทรจะทำให้แม่หายดีนะคะ ภัทรสัญญา...ถึงแม้ว่าภัทรจะต้องเสียอะไรไปมากมายก็ตาม” เธอหลับตาลง พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้ม

ในคืนนั้น เธอฝันถึงเด็กน้อยคนหนึ่ง กำลังยืนร้องไห้อยู่ไกลๆ มือเล็กๆ ของเด็กชายยื่นมาหาเธอ แต่เธอไม่สามารถวิ่งเข้าไปหาเขาได้ เพราะว่ามีรั้วเหล็กดัดขนาดใหญ่ขวางกั้นเธอไว้

และเบื้องหลังของเด็กน้อยคนนั้น...มีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำยืนมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ‘พีรวิชญ์’

“ห้ามมีใครรู้ว่าคุณเป็นใคร”

เสียงของเขาดังก้องอยู่ในหูของเธอ จนกระทั่งตื่นนอน

เช้าวันถัดมา

ภัทรวดีเก็บข้าวของเพียงหนึ่งกระเป๋าเล็กๆ แล้วหันกลับมามองห้องพักที่เธออาศัยมาตลอดชีวิต ภาพถ่ายเก่าบนฝาผนังของพ่อ แม่ และเธอในวันที่มีความสุข

ตอนนี้...เธอไม่ใช่ภัทรวดีคนเดิมอีกแล้ว เธอก้าวเท้าออกจากประตู ไปยังรถคันหรูที่รอรับเธออยู่ด้านล่าง ชีวิตใหม่ของเธอกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ถึงแม้ว่ามันจะเริ่มต้นด้วยน้ำตาและความเจ็บปวด

“โลกนี้มีแต่การซื้อขาย...ไม่มีอะไรได้มาฟรี”

คำพูดของพีรวิชญ์ยังคงก้องอยู่ในใจของเธอ ขณะที่รถหรูพาเธอแล่นออกจากชีวิตเก่า ไปสู่อนาคตที่ไม่มีใครรู้ว่ามันจะพาเธอไปที่ไหน

คฤหาสน์วรเศรษฐ์ในยามเช้า สว่างไสวด้วยแสงแดดที่สาดส่องผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน บานประตูไม้โอ๊กขนาดใหญ่เปิดออกอย่างนุ่มนวล

เสียงฝีเท้าของภัทรวดีสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินหินอ่อนที่กว้างขวาง จนแทบจะเรียกได้ว่า เป็นลานจัดงานเลี้ยงมากกว่าทางเดิน

เธอเดินตามคุณแม่บ้านตรงหน้าไปอย่างเชื่องช้า มือทั้งสองข้างเกาะกระเป๋าเดินทางใบเล็กของตัวเองแน่น ราวกับเป็นของมีค่าเพียงชิ้นเดียวที่เหลืออยู่

ชุดเดรสสีน้ำเงินซีดที่เธอใส่มาดูเก่าและมอซอ เมื่อต้องมาเปรียบเทียบกับความหรูหราโอ่อ่าที่อยู่รอบตัว

“ห้องพักของคุณอยู่ชั้นสามค่ะ เป็นห้องพักสำหรับแขกที่อยู่ติดกับห้องส่วนตัวของคุณพีรวิชญ์” คุณแม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย็นชา

“คุณจะต้องไปตรวจร่างกายกับคุณหมอ ในวันนี้ตอนบ่ายสอง ห้ามออกจากห้องโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาดนะคะ”

“ห้ามออกจากห้อง?” ภัทรวดีขมวดคิ้วแน่น

“หมายความว่า ฉันเป็นนักโทษอย่างนั้นเหรอคะ”

คุณแม่บ้านหันกลับมามองเธอ ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทุกอย่างคือคำสั่งของเจ้าเหนือหัวของบ้านหลังนี้

คุณแม่บ้านพยักหน้า ก่อนจะพูดออกไป

“ไม่ใช่ค่ะ คุณคือ...ของมีค่า ที่พวกเราต้องดูแลเป็นพิเศษ ทุกอย่างที่นี่ ทำเพื่อสุขภาพของคุณและทารกในอนาคตเท่านั้น”

ภัทรวดีเม้มปาก ไม่มีแรงจะเถียงอีก เธอเดินตามขึ้นบันไดเวียนหินอ่อนไปยังชั้นสาม แถมเขายังเล่าให้ทุกคนที่นี่ฟัง ว่าเธอมาที่นี่ในฐานะอะไร

‘ไหนว่า ไม่ให้ใครรู้ว่า ฉันเป็นใคร โกหก ปลิ้นปล้อนที่สุด’ หญิงสาวเดือดดาลในใจ เพราะเขาทำให้เธอไร้ค่าในสายตาของทุกคน เริ่มเลย...ก็คุณแม่บ้านคนนี้แหละ

ภัทรวดีผ่านทางเดินที่เต็มไปด้วยภาพวาดสีน้ำมันของบรรพบุรุษตระกูลวรเศรษฐ์ ดวงตาของคนในภาพดูเหมือนจับจ้องมาทางเธอด้วยความดูถูกเหยียดหยาม... ยิ่งทำให้ใจคอของเธอสั่นไหวไปหมด