บทที่ 16 มัดมือชก2

ในประเทศไทยคงจะมีแค่ครอบครัวมาคัลที่ใช้นามสกุลนี้ ซึ่งเขาก็เคยพบเจอมามาคัลบ่อย ๆ ในงานสังสรรค์ต่าง ๆ เพราะอยู่ในแวดวงธุรกิจเหมือนกัน และยังรู้ว่ามาคัลมีบุตรชายกับบุตรสาวชื่อแทนไทกับโยษิตา 

เขารู้จักโยษิตาบุตรสาวคนเล็กของมาคัลเพราะเธอเป็นเพื่อนกับบุตรสาวของเขา เคยไปมาหาสู่บุตรสาวที่บ้านบ่อย ๆ เมื่อก่อนเขาคิดว่าทั้งสองเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้เขาบังเอิญเห็นทั้งสองแสดงความรักต่อกันเกินคำว่าเพื่อนจึงนึกสงสัยเลยแอบตามดูพฤติกรรมทั้งสองห่าง ๆ จนได้รู้ความจริงบางอย่าง 

ส่วนแทนไทบุตรชายคนโตของมาคัลเขาเพิ่งเคยเห็นครั้งนี้เป็นครั้งแรกเพราะชายหนุ่มไม่เคยไปออกงาน หรือปรากฏตัวที่ไหนเลย

การที่ชายหนุ่มปรากฏกายที่บ้านในวันนี้ทำให้เขาสงสัย และแปลกใจเป็นอย่างมาก ยิ่งได้เห็นสีหน้าท่าทางแปลก ๆ ของบุตรสาวตอนคุยกับชายหนุ่มเมื่อกี้ก็ยิ่งทำให้สงสัยเข้าไปอีกรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ

 “ครับ วันนี้ผมมีเรื่องจะมาคุยกับท่านทั้งสองครับ” มาเฟียหนุ่มยิ้มรับคำพูดภาคินเล็กน้อย จากนั้นก็พูดเข้าเรื่องทันทีพร้อมกับหย่อนก้นนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามผู้ใหญ่ทั้งสอง ทิ้งให้อีกคนยืนเคว้งอยู่คนเดียวเพราะทำอะไรไม่ถูกกับสถานการณ์ในตอนนี้

“คุณมีเรื่องอะไร?” ภาคินย้อนถามเสียงขรึม

“ผมจะมาคุยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผมกับอะ..” สิ้นคำถามภาคินมาเฟียหนุ่มก็เปล่งเสียงตอบไปทันที ทว่าไม่ทันจะได้พูดจบประโยคอลินดาที่ยืนอยู่ก็ตวาดเสียงห้ามดังลั่น “คุณหยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!”

คนเป็นพ่อแม่อย่างภาคินกับเอวาถึงกับตกใจไปตาม ๆ กัน และยิ่งทำให้ทั้งสองสงสัยเข้าไปอีก พากันมองหน้าบุตรสาวอย่างจับพิรุธ ก่อนภาคินจะพูดดุบุตรสาวไป “อย่าเสียมารยาทอลิน”

“แด๊ดดี้อย่าไปฟังผู้ชายคนนี้นะคะ เขาเป็นคนสติไม่ดี” อลินดาไม่ได้สนใจเสียงดุของคนเป็นพ่อสักนิด นาทีนี้คิดเพียงว่าจะทำยังไงก็ได้ให้สิ่งที่กำลังกลัวไม่เกิดขึ้น พูดใส่ร้ายมาเฟียหนุ่มไปด้วยหวังว่าจะทำให้คำพูดของเขาไม่มีน้ำหนัก 

แต่เธอไม่รู้เลยว่าอาการร้อนรน และความกังวลที่เธอเผลอแสดงออกมาทางสีหน้ายิ่งทำให้พ่อแม่สงสัยเข้าไปอีกเพราะทั้งสองรู้นิสัยบุตรสาวดีว่าหากไม่มีอะไรจริง ๆ เธอคงไม่เป็นเดือดเป็นร้อนขนาดนี้

“หากเขาเป็นคนสติไม่ดี แล้วทำไมลูกต้องร้อนรนขนาดนั้นกลัวเขาจะพูดอะไรอย่างนั้นเหรอ” 

ภาคินเอ่ยกับบุตรสาวด้วยเสียงที่ดุกว่าเดิมบ่งบอกได้ว่าตอนนี้เขากำลังโกรธทำให้อลินดาหน้าเจื่อนลงฉับพลัน แต่ก็มิวายพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วพริ้ว 

“ไม่ใช่นะคะแด๊ดดี๊”

“หยุดได้แล้วอลิน หากไม่มีอะไรก็แค่ฟังเงียบ ๆ ก็พอ” เอวาที่เงียบมานานพูดดุอีกคนเมื่อบุตรสาวยังดื้อดึงไม่ยอมสงบปากสงบคำสักทีเธอเองก็อยากรู้จะแย่แล้วว่าชายหนุ่มจะพูดอะไร

เพราะดูเหมือนมันจะเกี่ยวกับบุตรสาว ก่อนจะตวัดสายตาเอ่ยกับหนุ่มแปลกหน้า “คุณจะพูดอะไรพูดมาได้เลย”

แน่นอนว่ามันเข้าทางมาเฟียหนุ่ม เขาแสร้งทำหน้ารู้สึกผิดแล้วบอกถึงจุดประสงค์ที่มาพบทั้งสองทันที “ผมจะมาขอรับผิดชอบน้องอลินครับ เมื่อคืนก่อนผมเมาแล้วได้ล่วงเกินน้องเขาไป ผมรู้สึกผิดมากจึงอยากมาขอรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับน้องครับ”

“ห๊ะ!” 

คำบอกล่าวจากปากมาเฟียหนุ่มทำเอาอลินดาอ้าปากค้างตาเบิกกว้างเพราะรู้สึกช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน คิดไม่ถึงเลยว่าผู้ชายคนนี้จะกล้าทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้เพียงเพราะต้องการกำจัดเธอให้พ้นทางของน้องสาวเขา 

มันบ้าชัด ๆ..

ไม่ใช่แค่อลินดาที่ตกใจเอวากับภาคินก็ตกใจกับสิ่งที่ได้ยินจนภาคินต้องถามย้ำอีกครั้ง “คุณว่าอะไรนะ”

“ผมกับน้องอลินเมา แล้วพลาดมีอะไรกันครับ เพื่อเป็นการให้เกียรติน้องผมจึงอยากรับผิดชอบด้วยการแต่งงาน หวังว่าท่านทั้งสองจะเห็นด้วยนะครับ” 

มาเฟียหนุ่มตอบไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทุกคำพูดที่เอ่ยออกไปก็ฟังดูสวยหรูจนใครได้ฟังก็คิดว่าเขาช่างเป็นผู้ชายที่แสนดี 

คงจะมีแต่อลินดาที่รู้ถึงสันดานแท้จริงของเขา เธอแทบอยากจะอ้วกออกมาให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ทำได้แค่คิดสิ่งสำคัญคือเธอต้องแก้สถานการณ์ตอนนี้ก่อน

“แด๊ดดี๊กับมามี๊อย่าไปฟังผู้ชายคนนี้นะคะ เขาโกหกอลินกับเขาไม่ได้มีอะไรกันทั้งนั้น” รีบอธิบายกับพ่อแม่ไปเป็นพัลวัน และแน่นอนว่ามาเฟียหนุ่มไม่ยอมให้ทุกอย่างผิดพลาดพูดเน้นย้ำอีกครั้งพร้อมทั้งแสดงสีหน้าท่าทีที่จริงจังบ่งบอกว่าที่เขาพูดไปล้วนเป็นความจริง 

“ที่ผมพูดเป็นเรื่องจริงทั้งหมดครับ หากไม่ใช่เรื่องจริงผมจะมาพูดให้ตัวเองถูกมองไม่ดีทำไมครับ” 

สร้างความหนักใจให้คนกลางอย่างเอวากับภาคินยิ่งนักในตอนนี้ไม่รู้ว่าควรจะฟังใครดี ทั้งสองมองหน้าบุตรสาวกับชายหนุ่มสลับไปมานานหลายนาที 

ก่อนภาคินจะเป็นคนยิงคำถามใส่ชายหนุ่มโดยการถามถึงความลับของบุตรสาวเพื่อพิสูจน์ว่าที่เขาพูดมาเป็นความจริงไหม 

“หากคุณมีอะไรกับลูกสาวผมจริง ๆ คุณก็ต้องรู้ว่าบนร่างกายของลูกสาวผมมีตำหนิ หรือรอยแผลเป็นตรงไหนบ้าง”

“น้องอลินมีปานแดงใต้ราวนมครับ แล้วก็ยังมีรอยแผลเป็นตรงอะ..” 

“หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!” 

มาเฟียหนุ่มตอบโดยไม่ต้องคิดเพราะในคืนนั้นเขาสำรวจร่างกายหญิงสาวจนละเอียดยิบให้อธิบายว่าส่วนนั้นของเธอเป็นยังไงเขายังอธิบายถูกเลย แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยคอีกคนก็ตวาดเสียงใส่ดังลั่นทำให้เขาต้องหยุดชะงัก 

เขาหันไปยกยิ้มมุมปากใส่ร่างบางที่ยืนโกรธจนตัวสั่นเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยท่าทางเรียบนิ่งแตกต่างจากตอนมองหน้าหญิงสาวสิ้นเชิง

ก่อนจะเอ่ยประโยคโกหกออกไปเพราะต้องการให้ผู้ใหญ่ทั้งสองยอมรับคำขอของเขา ยังไงเสียเขาจะต้องกำจัดหญิงสาวให้พ้นทางน้องตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อแม้จะต้องใช้วิธีที่ถูกมัดด้วยตัวเองก็ตาม 

“ผมพูดไปหมดแล้ว ที่เหลือก็แล้วแต่ท่านทั้งสองจะกรุณาเลยครับ แต่ผมอยากบอกให้รู้ว่าผมชอบน้องอลินครับ และอยากจะรับผิดชอบน้องจริง ๆ จึงได้มาคุยในวันนี้”

ภาคินถอนหายใจออกมาอ่อนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาถึงขนาดนี้แล้วเขากับภรรยาก็คงปฏิเสธไม่ได้เพราะยังไงบุตรสาวก็เป็นฝ่ายเสียหาย 

เขาสายตาตวัดมองหน้าบุตรสาวชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนกลับมามองหน้าชายหนุ่มพร้อมกับเปล่งเสียงตอบไป “ในเมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วก็เอาตามที่คุณว่านั่นแหละ ไหน ๆ ลูกสาวผมก็เป็นฝ่ายเสียหาย”

อลินดาถึงกับอ้าปากค้างกับคำตอบจากปากผู้เป็นพ่อคิดไม่ถึงว่าท่านจะตกลงอย่างง่ายดายหลังจากฟังคำพูดไม่กี่คำจากผู้ชายสารเลว รีบปฏิเสธไปเป็นพัลวัน "ไม่นะคะแด๊ดดี๊อลินไม่แต่งกับเขา อลินไม่ได้รักเขา" 

"แล้วยังไงในเมื่อลูกได้เสียกับเขาไปแล้ว ยังไงก็ต้องแต่งงานกัน" ภาคินไม่ได้สนใจเสียงทักท้วงของบุตรสาวสักนิด ทั้งที่ความจริงเขาไม่ได้อยากบังคับบุตรสาวเลย แต่เพราะมันมีอีกหนึ่งเหตุผลแอบแฝงอยู่ต่างหาก

เขารู้ว่าบุตรสาวคบกับผู้หญิงด้วยกันซึ่งบอกตามตรงว่าเขารับไม่ได้ถึงแม้ในปัจจุบันเรื่องแบบนี้จะเปิดกว้างแล้วก็ตามนี่จึงเป็นทางออกที่ดีสำหรับเรื่องนี้

ระหว่างที่สถานการณ์ของสองพ่อลูกกำลังตึงเครียดคงจะมีแค่มาเฟียหนุ่มที่สบายใจเพราะทุกอย่างเป็นไปตามที่ตัวเองต้องการ 

เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณผู้ใหญ่ทั้งสองอย่างนอบน้อมแสดงท่าทีซาบซึ้งออกมาทั้งที่ความจริงรู้สึกเฉย ๆ "ขอบคุณมากนะครับพี่ให้โอกาสผม ผมจะรีบให้พ่อแม่มาคุยอย่างเป็นทางการอีกทีนะครับ" 

"อืม.."

"งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับพอดีมีธุระต่อ สวัสดีครับ" หลังจากพ่อของหญิงสาวพยักหน้ารับคำพูดเขาก็ขอตัวกลับทันทีโดยอ้างว่ามีธุระ มือหนายกขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองอีกครั้งเพื่อเป็นการร่ำลา 

จากนั้นก็ลุกหมุนตัวเดินออกจากบ้าน ขณะเดินผ่านหญิงสาวเขาก็ไม่ลืมเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะใส่เธอ

คนถูกเยาะเย้ยอย่างอลินดาทำได้แค่กำหมัดแน่นพลางก่นด่าเขาในใจด้วยความโกรธ เขามันสารเลวกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก 

สารเลวจนไม่มีหาคำไหนมาเปรียบเปรย..