เข้าสู่ระบบ"ไอริสชอบให้พ่ออุ้ม" ฮาเซลหันกลับมาส่งยิ้มให้และจูบลงบนหน้าผาก"ต่อให้ลูกไม่ชอบลูกก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เพราะพ่อจะอุ้มอย่างเดียวเลย" คนติดลูกแบบเขายังจะกล้าพูดว่าลูกชอบให้อุ้ม"แล้วตื่นมาทำไม เคทเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะทำไมไม่นอน" เขาเป็นสามีที่เข้าใจถึงการเลี้ยงลูกได้อย่างดีจริง ๆ"ก็ไม่อยากนอนคนเดียวเ
หลายเดือนต่อมาคฤหาสน์หลังใหญ่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเราทั้งคู่ เพียบพร้อมไปด้วยผู้ดูแลมากมาย แต่ต่อให้ทั้งบ้านจะหลังใหญ่โตมากแค่ไหน ฮาเซลก็ไม่เคยห่างจากฉันเลย"ไม่ทำงานได้ไหม" ฮาเซลถามคำนี้กับฉันทุกวัน เพราะฉันเอาแต่วุ่นวายกับคอลเลคชั่นสุดท้ายก่อนจะพักเพื่อเตรียมตัวคลอด"ขอแค่คอลเลคชั่นนี้เอง ฉันตั้งใจทำ
ณ สุสานประจำเมืองดอกบลูบอนเน็ทพลิ้วไหวตามแรงลม ดอกไม้แห่งความเศร้า การบอกลา ความเสียใจปนเหงา ความหมายของมันยังลึกซึ้งมากกว่านั้น 'แม้จะเจ็บปวด แต่จะขอจดจำเอาไว้ไม่ลืมเลือน' แม้ความหมายของมันจะเศร้าโศก แต่ความงามของดอกไม้กับชโลมใจของผู้มาเยือนได้อย่างน่าตกตะลึงกระถางดอกฮิกันบานะหรือพลับพลึงสีแดง
"ทั้งสองเป็นคู่ที่เหมาะสมกันที่สุด" คำพูดของคิงทำให้ฉันยิ้มกว้างออกมา มือของฮาเซลเอื้อมมากุมมือฉันไว้"แน่อยู่แล้วค่ะ ฮาเซลเขาเฝ้าของเขามาตั้งแต่เด็ก" ฉันรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาเมื่อได้ยินสิ่งที่ควีนพูดแต่ก่อนที่จะได้คำแซวมากกว่านี้ อาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟ เมื่ออาหารถูกวางลงตรงหน้าฉันก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นเ
"จะไปตายไหนก็ไป" พูดจบก็เดินตรงไปทางลิฟต์ทันที โดยคนโดนไล่ก็ยังไม่สำนึก เพราะเขารู้ดีว่าเรื่องแค่นี้ไม่สามารถทำให้มาร์ชินโกรธได้ก็แค่โดนด่าปกติแบบทุก ๆ วัน"ขอบคุณครับบอส" (เคท)"ฮัลโหล ๆ หมุนหน่อย~" เฮเลนพูดใส่โทรศัพท์เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้เป็นนาย ชิงช้าขนาดใหญ่กลางสวนสนุกก็เริ่มทำงาน ร่างของหญิ
(มาร์ชิน)(หลังจากที่โทมัสให้ของขวัญกับเคท)คอนโดใจกลางเมืองติ้ง!ตึก ตึก ตึก !เสียงฝีเท้าดังไปตามทางเดินตรงยังห้องพักของตัวเอง ร่างสูงกำกุญแจรถในมือแน่น ตอนนี้เขาคิดอยู่อย่างเดียวคือต้องออกไปเมืองนี้ให้เร็วที่สุดแม้ในใจจะอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งที่ตัวเองทำผิดพลาด แต่เงินจำนวนมหาศาลที่ไม่ว่ายั
(รู้เรื่องเจ้าชายเฮนรี่หรือเปล่า!) เสียงปู่ดังเล็ดลอดออกจากโทรศัพท์ จนคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินชัดแจ๋ว"ไม่รู้!" ต่อให้รู้ก็พูดไม่ได้(เจ้าชายฮาเซลอาจจะรู้ก็ได้ เคทต้องไปถามเขา!) เสียงตะโกนดังขนาดนี้คงไม่ต้องฝากให้ใครไปถามแล้วแหละปู่"ผมไม่รู้ครับ" ฮาเซลเอียงหัวเข้ามาใกล้โทรศัพท์และพูดด้วยน้ำเสียงร
ณ แบรนด์เวนิสต้าวิ้ง~สายตาทั้งสองคู่ของผู้ช่วยของฉันจ้องมองไปยังฮาเซลที่นั่งอ่านหนังสืออยู่โต๊ะทำงาน ออร่าความหล่อที่สะท้อนออกมาทำให้ทั้งสองที่พึ่งเคยเจอเขาในระยะใกล้ชิดขนาดนี้มองจนไม่ยอมทำอะไร"ชายเสื้อยาวไปนะ เราแก้กันหน่อยดีกว่า" ฉันชี้ไปยังเสื้อสูทที่อยู่บนหุ่น"..." เงียบ ไม่มีการตอบรับเพราะท
"พอแล้ว ต้องไปอยู่ห้องฉันใช่ไหม" มือเป็นตุ๊กแกเลย ไม่ว่าจะดันจะผลักยังไงเขาก็ไม่ยอมปล่อยฉันให้หลุดไปง่าย ๆ"อือ""เอาล่ะปล่อย""อีกหน่อยได้ไหม" ยังจะมีหน้ามาต่อรองอีกนะ"ไม่ ถ้าจะไปพักห้องฉันก็ปล่อยก่อนที่จะเปลี่ยนใจ" มือที่ลูบไล้อยู่บริเวณสะโพกหยุดชะงัก พร้อมกับฮาเซลที่เงยหน้าขึ้นมาสบตา"อยู่ตลอดไป
"ปล่อย!" ยิ่งเขากอดแน่นเธอก็ยิ่งดิ้น"ลิเซีย ชื่อคุ้น ๆ" ฉันพึมพำในระหว่างจ้องมองสงครามการทะเลาะของทั้งสองคน"ลูกสาวเจ้าของธนาคารรายใหญ่อันดับหนึ่งของโลกไง" ฮาเซลกระซิบข้างหูเพราะได้ยินสิ่งที่ฉันสงสัย"แล้ว อย่าบอกนะ" ฉันชี้นิ้วไปยังทั้งสองคน"เหมือนฉันกับเธอนั่นแหละ""เรียบร้อยทุกอย่าง" ฮาเซลพยักหน







