ログインประตูบ้านที่เปิดออก ทันที ที่รถคันแปลกตา ขับเข้ามาจอด ชายหนุ่มในชุดทำงานสีขาว สะอาดสะอ้าน เรียบร้
ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้ม กางเกงยีนขายาว เดินถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กลงมาจากห้องพัก แล้วมองคนที่เดินตามหลังมา ด้วยสายตาอ่อนโยน"เขินอะไร ไปเร็ว "เธอเดินลากขาลงมาจากห้องพักอย่างช้าๆ แล้วมองชุดที่สวมใส่ ก่อนจะก้าวขึ้นรถของเขาไปการเดินทางไปเยี่ยมบ้านแฟน ครั้งแรก ในชีวิตของเธอ ทำให้เธอตื่นเต้นไม่น้อย แต่ เขาก็บอกเสียงอ้อน จนเธอ ไม่กลัวที่จะเดินเข้าไป ในบ้านของเขา"บ้านปราบ มีคุณยาย ที่ใจดีมากๆ ท่านอายุมากแล้ว และแน่นอนว่า คุณยายรักปราบที่สุด "คุณทวดที่เป็นเจ้าของต้นตำรับขนมไทย อายุมากแล้ว และหลงลืมไปบ้าง ตามวัย แต่หลานชายคนโต ที่ชื่อน้องปราบ คือแก้วตาดวงใจ"พ่อก็หล่อเฟี้ยว ใจดีกับลูกมาก แล้วก็แม่ ที่เข้าใจลูกที่สุด ส่วนน้องปริม น้องสาวที่กำลังจะเป็นเจ้าสาว ในอีกไม่กี่วัน ก็เข้ากับภัชได้ดี น้องแฝดก็คงติดพี่ภัช ไม่ทำให้พี่ภัช อึดอัดใจแน่นอน "ครอบครัวของเขาน่ารักกับเธอมากทุกคน แต่คนที่ไม่เคย ได้พบเจออะไรแบบนี้ก็รู้สึกว่า แปลกที่แปลกทาง และอดตื่นเต้นไม่ได้รถเอสยูวีที่ขับไปบนถนนรักษาระยะความเร็ว คงที่ได้แล้ว คนขับรถก็วางมือขอ
คนที่ถูกจับยัดขึ้นมาบนรถ แล้วก็นั่งรอด้วยความกระวนกระวายใจ ก่อนจะรีบปลดล็อกให้ เมื่อเห็น เขาเดินมาใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ คว้าตัวเธอมากอด แล้วจูบที่หน้าผากหลายครั้ง"ไม่มีอะไรแล้ว ต่อไปนี้ มันคงไม่กล้า ""ปราบ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม ""ไม่เป็นอะไร ปราบไม่ได้ไปทำร้ายสักหน่อย ไปพูดด้วย ว่าอย่ามายุ่งกับแฟนปราบ "คนเป็นแฟนที่เสียขวัญอย่างหนัก เพราะไม่คาดคิดว่าจะได้เจออดีตแฟนหนุ่ม ที่เลิกรากันไป เขายืนดักรออยู่ที่หน้าห้องน้ำ แล้วดึงตัวไปคุยด้วย พร้อมกับ ขอเงินจากเธอ คนที่เคยคบหากันมา รู้นิสัยของเธอ ประมาณหนึ่ง ว่าคนอย่างเธอ ไม่มีทางใส่เสื้อราคาแพง แบบนี้ แน่นอน ดังนั้น ตอนนี้ สภาพการเงินของนภาภัช ต้องถือว่า ดีกว่าเดิมแน่ๆ ดังนั้น คนหัวอ่อน อย่างเธอ คงไม่กล้าร้องออกมาแน่นอนนภาภัชไม่มีวันยอมให้ใครรังแก เธอจึงใช้ศอกกระทุ้งใส่เขา แล้วรีบวิ่งกลับออกมา แต่วิ่งไปผิดทาง ทำให้ต้องใช้เวลากว่าจะมาถึงโต๊ะ เมื่อมาถึง ก็ไม่เจอ ปราบอยู่ที่โต๊ะ ทำให้เธอ กลัวกว่าเดิม"ทีหน้าทีหลัง ต้องพกโทรศัพท์ " เขาดุเธอเสียง
แสงแดดในช่วงเวลาเย็น กำลังจะหายลับไปจากขอบฟ้า พระอาทิตย์สีส้มที่ร้อนแรงตลอดทั้งวัน กำลังจะกลับไปพักผ่อน ความมืดมิดที่กำลังจะมาแทนที่ ความสว่าง เหมือนเช่นทุกวัน โลกยังคงเดินไปไม่มีเปลี่ยนแปลงจูบที่นุ่มนวลเนิบนาบค่อยๆ ทวีความร้อนแรงมากขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาของคนที่เพิ่งจะตื่นนอน มองคนข้างๆที่ยังคงหลับตา"เราไม่ได้เปลี่ยนที่นอนนะ " เสียงกระซิบแผ่วเบา แล้วดึงผ้าห่มออกช้าๆ ชุดสีฟ้า ที่กองอยู่ปลายเตียง รวมถึงชุดชั้นในที่หล่นอยู่ข้างเตียง ทำให้รู้ว่า เมื่อขึ้นห้องมา ก็เกิดอะไรขึ้นบ้าง"ก็มีใครบางคนบอกว่า แดดร้อน " เสียงอ้อนพร้อมกับรอยยิ้ม ทำเอาคนที่ได้ยิน หัวเราะออกมา"ครับ ปราบเอง ปราบบอกว่าร้อน แต่ว่าตอนนี้ ไม่ร้อนแล้ว ไปอาบน้ำ ไปทานข้าวกัน ปราบหิวจนกินภัชได้ทั้งตัว "เขาบอกแล้วก็ขยับเข้าไปหาเธอให้ใกล้มากขึ้น ลูบไล้หน้าอกของเธอ แล้วจูบเบาๆ"ภัชรู้ไหมว่า เวลาภัชอ้อนปราบ ปราบอยากทำทุกอยากให้ภัชหมดเลย "
ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปปั้น ที่อยู่ตรงหน้าของเธอ มองเธอ ที่อยู่ตรงหน้าของเขา มือบางที่เอื้อมมือไปจับมือของเขา สั่นไหว แล้วก็กลั้นสะอื้น ไม่อยากจะร้องไห้ออกมา นภาภัชคนเก่ง คนเข้มแข็ง หายไปไหนแล้ว เธอไม่เคยกลัว ไม่เคยหวั่นไหวกับใครได้มากขนาดนี้เลย ชีวิตที่ผ่านมา เธอผ่านความทุกข์มาแล้ว นับครั้งไม่ถ้วน ถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง ให้อยู่ตามลำพัง เธอก็ผ่านมาได้ทุกครั้ง แต่ทำไม เพราะอะไร เมื่ออยู่ตรงหน้าเขา เธอถึงได้รู้ว่า เธอไม่อาจจะตัดใจจากเขาได้เลย"ปราบ จะไม่เดินหน้ากับภัชต่อแล้วใช่ไหม "เธอถามเขาเสียงสั่นชายหนุ่มพยายามจะปล่อยมือจากมือของเธอ แต่เธอกลับจับมือเขาเอาไว้"ปราบ บอกภัชมา ว่าปราบคิดยังไง "เธอกลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกแล้ว หยดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาช้าๆ ทำให้เขา ถอนหายใจ"ภัช ทำผิดอีกแล้ว ทำผิดซ้ำๆเรื่องเดิม ภัชไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ แต่ภัชกลัว " เธอระบายความรู้สึกของตัวเองออกมา พร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้น"ปราบ ให้โอกาสภัชได้ไหม ได้ไหมปราบ ภัชสัญญาว่าจะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว นะปราบ "ใบหน้าแดงก่ำ ร้องไห้ออกมาจนตัวโยน เธอเสียใจ
บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความอึดอัด ตลอดหลายวันที่ผ่านมา กำลังจะจบสิ้นลง มือบางจรดปากกา เซ็นสัญญาเข้าบรรจุเป็นพนักงานประจำ ของบริษัทแห่งนี้ ผู้จัดการแผนก ส่งเอกสาร รายละเอียด และสวัสดิการต่างๆให้ กับพนักงานประจำคนใหม่ พร้อมรอยยิ้ม"ความจริง ภัชก็รู้อยู่แล้ว ว่าจะได้อะไร แต่ภัชรับไปเถอะนะ ตามธรรมเนียม "นภาภัชยกมือไหว้ แล้วมองตัวเลข ที่ระบุ อยู่ในเอกสาร เธอได้รับเงินเดือนเพิ่มขึ้นมา พร้อมกับเบี้ยเลี้ยงอีกหลายอย่าง รวมถึงประกันชีวิต แบบหมู่"เย้ๆ " เสียงปรบมือของเพื่อร่วมงาน หลังจากได้รับข่าวดี ว่าเธอ ได้บรรจุเป็นพนักงานประจำแล้ว"ขอบคุณนะคะพี่จอย "ใบหน้าเศร้าสร้อย ตลอดหลายวัน มีรอยยิ้ม ออกมาบ้าง"ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะ ภัช บอกข่าวดีกับน้องหรือยัง "นภาภัช ที่ไม่ได้พูดคุยกับคนห้องตรงข้ามมาแล้วหลายวัน ได้แต่ยิ้มแกนๆ เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดี ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีแต่เขา ที่เข้ามาหาเธอก่อน เขาเดินเข้ามาในชีวิตของเธอ โดยที่เธอ พยายามจะยั้งตัวยั้งใจเอาไว้ตลอดเวลาแต่มันก็ไม่ได้ผลเลย แต่สุดท้ายแล้ว เพราะความเป็นเธอ ก็ผลักดันให้เขา ไปจากเธอ ในท
หญิงสาวที่รอจังหวะอยู่แล้ว เดินตามเป้าหมายของตัวเองออกไปที่ลานจอดรถ ใบหน้าแดงๆ ที่ดื่มเครื่องดื่มไปหลายแก้ว เริ่มจะหงุดหงิด เพราะ อารมณ์ที่คุกรุ่นมาตั้งแต่ช่วงเวลากลางวัน คนที่ถามไถ่ และเป็นใย แต่กลับถูกเมินเฉย และเรื่องแบบนี้ ไม่ควรจะเกิดขึ้นกับเขา"เธอ "เสียงเรียก จากทางด้านหลัง ทำให้คนที่กำลังจะเปิดรถ หันไปมอง"ผมเหรอ ""เธอนั่นแหละ "สาวๆ ตอบรับพร้อมกัน แล้วส่งโทรศัพท์ให้"ขอไลน์ได้ไหม ""ไม่ได้ " คำตอบชัดเจน แล้วก็เปิดรถ กำลังจะก้าวขึ้นไป"เฟส หรือ ไอจี ได้ไหม ""ไม่ได้ " คำตอบไร้เยื่อใย แล้วก็ขึ้นรถ ก่อนจะขับออกมา คนที่ผิดหวัง มองตามด้วยความหมั่นไส้"หล่อมาก เล่นตัวจัง ""ก็หล่อจริงมึง หล่อแบบเห็นด้วยตาเปล่า คือหล่อ "รถที่ขับออกมาจากร้านตรงดิ่งไปที่ หอพักที่อยู่ไม่ไกล ใบหน้าบึ้งตึงบ่งบอกว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดอย่างหนัก รถที่จอด ในช่อง ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้อง แล้วมองที่ห้องตัวเอง ก่อนจะเดินไปเคาะประตูที่ห้องของเธอเสียงรัวๆเพียง2-3ครั้ง ประตูก็เปิดออกคนในห้อง ที่สวมเ







