ตอนที่ 8: พยานในซองใบเสร็จ

ตอนที่ 8: พยานในซองใบเสร็จ

คราบเลือดแห้งกรังผสมคราบคาวบนผ้าปูที่นอนถูกถอดแยกใส่ถุงพลาสติกเตรียมนำไปทิ้งตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง ธันยกรยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาในห้องน้ำแคบๆ สายน้ำอุ่นจากฝักบัวชะล้างความเหนียวเหนอะหนะออกจากผิวกาย ทว่าไม่อาจลบล้างรอยฟกช้ำสีเข้มอมม่วงที่กระจายตัวอยู่ทั่วแผ่นอก ลำคอ และรอยฉีกขาดระบมตรงช่วงล่าง ทุกครั้งที่ขยับขาทิ้งน้ำหนัก ความเจ็บแปลบจะแล่นริ้วขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลังจนต้องกัดฟันสะกดกลั้น

ธันย์กลืนยาแก้ปวดลดอักเสบลงคอไปสองเม็ด รสขมปร่าของยาละลายติดโคนลิ้น มือเรียวแต้มคอนซีลเลอร์เนื้อหนาลงบนรอยฟันคมตรงซอกคอ เกลี่ยซ้ำหลายชั้นจนสีผิวกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน เขาเลือกสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวคัตติ้งแข็งสั่งตัดพิเศษ ปกคอตั้งสูงและหนากว่าปกติเพื่อปิดบังรอยช้ำไม่ให้เล็ดลอดออกสู่สายตาใคร ผูกเนกไทสีกรมท่าเข้มด้วยเงื่อนดับเบิลวินด์เซอร์แน่นหนา สวมทับด้วยสูทสีเทาเข้มเข้ารูป

เมื่อสวมแว่นสายตากรอบมนกลับเข้าที่ เงาสะท้อนในกระจกก็คือเลขานุการส่วนตัวผู้ไร้ที่ติคนเดิม

คำพูดของเจตนิพัทธ์ก่อนก้าวออกจากห้องไปเมื่อคืนว่า ‘วันนี้ไม่ต้องเข้าบริษัทเช้าก็ได้’ ไม่มีความหมายใดๆ ให้ต้องจดจำ

เวลาแปดโมงตรง

เสียงส้นรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนขัดมันบนชั้นสี่สิบสองดังขึ้นตรงเวลา ธันย์ก้าวออกจากลิฟต์ผู้บริหารด้วยจังหวะสม่ำเสมอ แผ่นหลังเหยียดตรง สงบนิ่ง ไร้ร่องรอยของคนที่เพิ่งผ่านคืนอันบ้าคลั่งมาจนเกือบสว่าง

“อ้าวคุณธันย์ วันนี้หน้าซีดจังเลยค่ะ ทานข้าวเช้ามาหรือยัง”

เสียงทักทายดังขึ้นจากหน้าเคาน์เตอร์ธุรการกลาง ‘พี่มุก’ มุกดา ในชุดสูทกระโปรงสีสุภาพก้าวเข้ามาหาด้วยสายตาเป็นห่วง รุ่นพี่คนสนิทที่เห็นธันย์มาตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงานยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลประทับตราด่วนที่สุดส่งให้ “เมื่อกี้พี่เห็นเดินลงน้ำหนักแปลกๆ ขาไปโดนอะไรมาหรือเปล่าคะ”

“สะดุดบันไดคอนโดนิดหน่อยครับพี่มุก ไม่ได้เป็นอะไรมาก” ธันย์ยกยิ้มบางเบาอย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มที่ฝึกฝนมาจนชำนาญเพื่อปกปิดทุกบาดแผล “เมื่อคืนผมนอนดึกไปหน่อยด้วยครับ โครงการบางนากำลังเร่งเคลียร์โมเดลการเงิน”

“งานหนักจนแทบไม่มีเวลาพักเลยนะเราน่ะ ท่านประธานก็ใช้งานไม่เกรงใจสังขารเลขาฯ เลยจริงๆ” มุกดาส่ายหน้าถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะชี้ไปที่ซองในมือธันย์ “ฝ่ายบัญชีเพิ่งส่งสรุปยอดใบเสร็จค่าใช้จ่ายบัตรเครดิตนิติบุคคลของท่านประธานรอบเดือนนี้มาให้ค่ะ ต้องให้คุณธันย์ตรวจรับรองรายการก่อนนำเข้าแฟ้มเสนอเซ็น พี่เลยเอามาดักให้ก่อน เกรงว่าช่วงสายท่านประธานจะเรียกตรวจ”

“ขอบคุณมากครับพี่มุก เดี๋ยวผมรีบจัดการให้เรียบร้อยครับ”

ธันย์รับซองเอกสารมาถือไว้ เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานหน้าห้องประธาน จัดการเปิดระบบคอมพิวเตอร์ วางแฟ้มงานเรียงตามลำดับความสำคัญ จากนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องทำงานใหญ่ที่ยังคงว่างเปล่า จัดการชงกาแฟอเมริกาโนร้อนเมล็ดคั่วเข้มอุณหภูมิหกสิบห้าองศาเซลเซียส วางลงบนจานรองไม้โอ๊กตรงตำแหน่งสี่สิบห้าองศาทางขวามืออย่างแม่นยำตามเดิมทุกกระเบียดนิ้ว

เวลาแปดโมงสามสิบนาที

ประตูกระจกอัตโนมัติเปิดออกพร้อมร่างสูงสง่าของเจตนิพัทธ์ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในชุดสูทสามชิ้นสีน้ำเงินเข้ม ทว่าใบหน้าคมคายกลับดูอิดโรย ขอบตาดำคล้ำเล็กน้อยบ่งบอกถึงการนอนไม่หลับ เมื่อสายตาคมกริบเหลือบมาเห็นเลขาฯ ส่วนตัวยืนประสานมือรออยู่หน้าโต๊ะทำงานในสภาพเรียบร้อยหมดจด เจตน์ก็ชะงักฝีเท้าไปทันที

แววตาของเจตน์ไหววูบด้วยความตกใจปนความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ภาพรอยเลือดและคราบน้ำตาบนฟูกนอนเก่ายังคงติดตาเขาอยู่ตลอดทั้งคืน

“คุณ…” เจตน์ขยับริมฝีปาก น้ำเสียงแหบพร่าและลังเลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ผมบอกว่าไม่ต้องรีบมา…”

“อรุณสวัสดิ์ครับท่านประธาน”

ธันย์ก้มศีรษะลงในองศาที่ถูกต้องตามระเบียบบริษัท ตัดบทคำพูดของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวลแต่น้ำเสียงกลับนิ่งเรียบ ไร้รอยสะดุด และปราศจากระลอกคลื่นแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ “กาแฟดำเตรียมไว้บนโต๊ะแล้วครับ กำหนดการวันนี้ไม่มีประชุมเช้า มีเพียงตรวจแฟ้มงบประมาณไตรมาสสุดท้าย และบ่ายสามโมงมีนัดวิดีโอคอนเฟอเรนซ์กับที่ปรึกษาทางกฎหมายครับ”

การรายงานที่ลื่นไหล รัดกุม และเว้นระยะห่างอย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้คำพูดที่เจตน์เตรียมจะเอ่ยถามอาการต้องกลืนกลับลงคอไปทั้งหมด

เจตน์ยืนจ้องมองใบหน้าขาวสะอ้านที่นิ่งสนิท ดวงตาคู่เรียวหลังกรอบแว่นมองตรงมายังปมเนกไทของเขาอย่างสุภาพ ไม่สบสายตา ไม่หลบตา และไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาให้จับได้แม้แต่น้อย การถูกปฏิบัติตัวเหมือนเป็นเพียงเจ้านายในเวลางาน ทำให้เจตน์รู้สึกเหมือนถูกผลักออกไปยืนอยู่นอกแนวกำแพงสูงตระหง่านที่ธันย์สร้างขึ้นมาขวางไว้

“อืม” เจตน์เค้นเสียงตอบรับในลำคอเพียงคำเดียว ชายหนุ่มดึงสีหน้าเคร่งขรึมกลับมาสวมทับเพื่อรักษาหน้า “ขอบใจ”

ร่างสูงก้าวผ่านหน้าธันย์เข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว ประตูกระจกเลื่อนปิดสนิทลง ตัดขาดพื้นที่ของคนทั้งสองออกจากกันอีกครั้ง

ธันย์ถอนหายใจยาวออกมาทางปากอย่างแผ่วเบา ค่อยๆ เลื่อนเก้าอี้ทำงานออกมาแล้วนั่งลงช้าๆ พยายามไม่ให้สะโพกกดทับลงบนเบาะแรงเกินไป มือเรียวหยิบมีดกรีดกระดาษสแตนเลสขึ้นมาตัดเปิดซองเอกสารสีน้ำตาลที่รับมาจากมุกดา ภายในคือใบกำกับภาษี ใบเสร็จรับเงิน และสลิปการรูดบัตรเครดิตระดับแบล็กการ์ดสำหรับค่าใช้จ่ายรับรองทางธุรกิจของซีอีโอ

ปลายนิ้วของธันย์เปิดพลิกเอกสารตรวจดูรายการทีละใบอย่างละเอียดตามหน้าที่

ค่าสมาชิกสนามกอล์ฟและมื้อกลางวันรับรองบอร์ดบริหารธนาคาร — ถูกต้อง

ค่าน้ำมันยานพาหนะประจำตำแหน่ง — ถูกต้อง

ค่าอาหารค่ำเพื่อเจรจาดีลที่ดินสุขุมวิท — ถูกต้อง

กระทั่งสายตาหยุดลงที่เอกสารแผ่นที่สี่

ใบเสร็จรับเงินอิเล็กทรอนิกส์ต้นฉบับ พิมพ์บนกระดาษเนื้อหนาอย่างดี มีตราสัญลักษณ์สีทองของโรงแรมแกรนด์ โอเชียน ประทับอยู่อย่างโดดเด่น

ธันย์กวาดสายตามองรายละเอียดที่ระบุไว้ในตารางทีละบรรทัด ตัวอักษรและตัวเลขทุกตัวคมชัดจนไม่ต้องเสียเวลาเพ่งมอง

ห้องเพรสซิเดนเชียลสูท ชั้น 55

เวลาเช็กอิน: 19:40 น. (คืนวันศุกร์)

เวลาเช็กเอาต์: 12:00 น. (วันเสาร์ — ระบบอัตโนมัติ)

รายการเพิ่มเติม: ชุดดินเนอร์พิเศษฝรั่งเศส 2 ที่นั่ง, แชมเปญดอมเปริยอง 1 ขวด, ไวน์แดงบอร์โดซ์กรังด์ครู 1 ขวด

ยอดรวมสุทธิ: 185,400 บาท

ธันย์นั่งมองตัวเลขและเวลาบนกระดาษแผ่นนั้นนิ่งงัน

คืนวันศุกร์… หนึ่งทุ่มสี่สิบนาที

เวลาเดียวกับที่เจตน์โทรศัพท์เข้ามาตวาดสั่งงานด่วนเพื่อขวางไม่ให้เขาออกไปกินข้าวกับกานต์

เวลาเดียวกับที่เจตน์กระชากแขนเขา ตอกย้ำว่าเงินเดือนที่จ่ายให้คือการซื้อเวลา ซื้อความสามารถ และซื้อร่างกายของเขาให้อยู่ใต้บัญชา

และเวลาเดียวกับที่เจตน์อ้างว่าคำสั่งของประธานคืองานด่วนที่สุดเสมอ

หลังจากกักขังเขาไว้กับกองเอกสารภาษีจนดึกดื่น เจตน์ก็แต่งตัวไปดินเนอร์หรู จิบไวน์ขวดละเกือบแสน และเปิดห้องเพรสซิเดนเชียลสูทกับวริศรา ดื่มด่ำกับค่ำคืนที่เต็มไปด้วยเกียรติยศและหน้าตาทางสังคม

และหลังจากเสร็จสิ้นจากห้องสูทหรูหราแห่งนั้น… เวลาตีหนึ่งสิบแปดนาที เจตน์ก็ขับรถฝ่าสายฝนมาเคาะประตูห้องเช่าซอมซ่อของเขา

พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมดอกซ่อนกลิ่นที่ฉุนกึก รอยลิปสติกสีแดงสดบนปกเสื้อเชิ้ต และความบ้าคลั่งที่ใช้ร่างกายของเขาเป็นที่ระบายความอัปยศและความสับสน

ทุกเสี้ยวส่วนของความจริงวางแผ่หลาอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อาจบิดเบือน

ไม่มีข้ออ้าง

ไม่มีความเข้าใจผิด

และไม่มีภาพลวงตาใดๆ หลงเหลืออยู่อีกต่อไป

มือของธันย์ที่จับขอบกระดาษใบเสร็จนิ่งสนิท ไม่มีอาการสั่นเทา ไม่มีหยาดน้ำตาไหลรินลงมาเปรอะเปื้อนตัวเลขยอดเงินแสนแปด ไม่มีอาการขบกรามแน่นด้วยความเคียดแค้น มีเพียงความว่างเปล่าอันลึกซึ้งที่แผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ทุกความรู้สึกที่เคยมี

ตลอดหนึ่งปีเต็มที่ผ่านมา เขาเผลอคิดเข้าข้างตัวเองว่าความใกล้ชิดหลังประตูปิดล็อกอาจทำให้หัวใจของอีกฝ่ายอ่อนลงได้บ้าง

เขาเผลอคิดว่าการยอมเป็นของเล่นที่ไม่มีปากเสียง อาจทำให้เขาได้รับเศษเสี้ยวความเมตตากลับคืนมา

แต่กระดาษแผ่นนี้คือหลักฐานพยานที่กระชากเขากลับสู่โลกความเป็นจริงอย่างโหดร้ายที่สุด

มันตอกย้ำให้เห็นชัดเจนว่า สำหรับเจตนิพัทธ์… วริศราคือคนที่คู่ควรกับดินเนอร์หรูและห้องสูทชั้นห้าสิบห้า ส่วนธันยกรคือคนที่คู่ควรกับเตียงเก่าขนาดสามฟุตครึ่ง ความเจ็บปวดที่ไร้การเล้าโลม และคำสั่งห้ามไม่ให้ส่งเสียงร้อง

ธันย์หยิบปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินขึ้นมา บรรจงเขียนรหัสงบประมาณและหมวดหมู่ค่าใช้จ่ายลงบนมุมขวาบนของใบเสร็จโรงแรมด้วยลายมือที่ตรง เรียบ และมั่นคง

‘หมวดค่ารับรองพิเศษผู้บริหาร — ตรวจสอบแล้ว ถูกต้องตามระเบียบบริษัท’

เสียงแม็กเย็บกระดาษดัง แชะ เบาๆ สองครั้ง เมื่อธันย์เย็บสลิปใบเสร็จติดเข้ากับใบสรุปยอดรวม มือเรียวพับเอกสารใส่เข้าแฟ้มหนังสีดำอย่างประณีต ปิดฝาแฟ้มลง จัดวางให้อยู่ในแนวระนาบเดียวกับขอบโต๊ะทำงานเพื่อรอส่งเข้าห้องประธาน

ประกายแห่งความหวังที่เคยหลงเหลืออยู่ในดวงตาคู่เรียวใต้กรอบแว่น บัดนี้ดับมืดลงอย่างสมบูรณ์ ผิวน้ำที่เคยไหวระริกแปรเปลี่ยนเป็นธารน้ำแข็งที่หนาทึบและเย็นชาจนไม่มีสิ่งใดสามารถสั่นคลอนได้อีกต่อไป

ธันย์เลื่อนเมาส์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เปิดเข้าไปในโฟลเดอร์ส่วนตัวที่ถูกเข้ารหัสลับไว้

สายตาของเขาทอดมองไฟล์เอกสารไฟล์หนึ่งที่ถูกพิมพ์ทิ้งไว้ตั้งแต่หลายเดือนก่อน แต่ไม่เคยกล้าแม้แต่จะเปิดขึ้นมาดูซ้ำ

‘หนังสือขอลาออกจากการเป็นพนักงาน — ธันยกร ปิยวัฒนกุล.docx’

ปลายนิ้วเรียวกดดับเบิลคลิกเปิดไฟล์ขึ้นมาโดยปราศจากความลังเล เขาแก้ไขวันที่ยื่นเอกสารให้เป็นวันปัจจุบัน ระบุเหตุผลการลาออกสั้นๆ ตามมารยาททางธุรกิจว่า ‘เพื่อไปศึกษาต่อและดูแลกิจการของครอบครัว’ โดยระบุวันทำงานวันสุดท้ายคือสิ้นสุดเดือนนี้ เพื่อให้เวลาบริษัทตามระเบียบสามสิบวันในการจัดหาและส่งมอบงานให้เลขาฯ คนใหม่

ไม่มีความกลัว

ไม่มีความเสียดาย

มีเพียงความรู้สึกปลอดโปร่งอย่างประหลาดที่ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด

เมื่อหัวใจหยุดเต้นเพื่อใครบางคน โซ่ตรวนที่เคยเหนี่ยวรั้งไว้ก็ไม่ต่างอะไรจากเส้นด้ายที่เปื่อยยุ่ย

ธันย์กดสั่งพิมพ์เอกสารลงบนเครื่องพิมพ์เลเซอร์ข้างโต๊ะทำงาน เสียงกลไกเครื่องพิมพ์ทำงานดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะ กลิ่นผงหมึกร้อนจัดลอยแตะจมูกพร้อมกับกระดาษสีขาวสะอาดตาที่เลื่อนไหลออกมาสู่ถาดรับกระดาษ ธันย์หยิบมันขึ้นมา บรรจงจรดปลายปากกาลงชื่อตัวเองตรงช่องผู้ยื่นคำขออย่างหนักแน่น แล้วพับกระดาษแผ่นนั้นใส่ลงในซองจดหมายสีขาวสะอาด

ซองจดหมายสีขาวถูกสอดเก็บไว้ใต้แฟ้มงานหลักอย่างเงียบเชียบ

ธันย์เงยหน้าขึ้นมองบานประตูกระจกของห้องทำงานประธานที่ยังคงปิดสนิท ริมฝีปากที่ยังมีรอยแตกจางๆ ยกขึ้นเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความรู้สึกผูกพันใดๆ หลงเหลืออยู่อีกต่อไป

กติกานอกเวลางานที่ไม่มีสถานะ… กำลังจะสิ้นสุดลงตามความต้องการของคนที่ตั้งกฎ

และบทเรียนราคาแพงที่สุดในชีวิตของเจตนิพัทธ์… กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ช้า