ตอนที่ 9: กับดักการลองใจที่ว่างเปล่า

ตอนที่ 9: กับดักการลองใจที่ว่างเปล่า

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่มีสลิปใบเสร็จของโรงแรมแกรนด์ โอเชียน วางสงบนิ่งอยู่กึ่งกลางโต๊ะทำงานไม้โอ๊ก ลายเซ็นกำกับด้วยหมึกซึมสีน้ำเงินตวัดอย่างประณีตตรงมุมขวาบนของเอกสาร ไม่มีรอยลบ ไม่มีรอยเปื้อน และไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของหยดน้ำตาที่อาจร่วงหล่นลงมาทำลายเนื้อกระดาษ

เจตนิพัทธ์นั่งจ้องลายมือที่เป็นระเบียบนั้นมานานกว่ายี่สิบนาที เถ้าบุหรี่ในจานแก้วข้างตัวมอดดับไปนานแล้ว ทว่าความขุ่นมัวในอกกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงช่วงบ่าย ธันยกรยังคงปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างไร้ที่ติ ทุกจังหวะการเดิน การส่งแฟ้ม และการจัดคิวเข้าพบของผู้บริหารระดับสูงดำเนินไปตามตารางเวลาอย่างแม่นยำ ทุกครั้งที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน ธันย์จะเว้นระยะห่างสามก้าวเสมอ สรรพนามที่หลุดออกจากปากมีเพียงคำว่า ‘ท่านประธาน’ ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นแห่งความสะเทือนใจ

ไม่มีการตั้งคำถาม

ไม่มีสายตาตัดพ้อ

ไม่มีแม้กระทั่งความเงียบที่แฝงความประชดประชัน

ความนิ่งสนิทที่สมบูรณ์แบบเกินไปกำลังปั่นประสาทของเจตน์จนนั่งไม่ติดเก้าอี้

คนที่ยอมให้เขากดทับอยู่ใต้ร่างมาตลอดหนึ่งปี คนที่เคยนอนสะอื้นไห้เพราะกลิ่นน้ำหอมแปลกปลอมในคืนฝนตกที่ห้องพักซอยอารีย์… วันนี้กลับตรวจรับรองบิลค่าห้องพักหรูที่เขาไปเปิดกับผู้หญิงอื่นได้อย่างเยือกเย็นราวกับกำลังตรวจเช็กค่าเครื่องเขียนในออฟฟิศ

เจตน์ขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน ปิดแฟ้มเอกสารกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนจะเอื้อมมือไปกดปุ่มอินเตอร์คอมเชื่อมต่อไปยังโต๊ะหน้าห้อง

“ธันย์ เข้ามาพบผมหน่อย”

ไม่ถึงครึ่งนาที เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งอย่างมีมารยาท บานประตูกระจกเปิดออกพร้อมร่างโปร่งของเลขาฯ ส่วนตัวที่ก้าวเข้ามาอย่างสุขุม ในมือถือสมุดจดงานเล่มบางและปากกาพร้อมจดบันทึก ใบหน้าขาวสะอ้านใต้กรอบแว่นสายตายังคงสงบนิ่ง รอยฟันและรอยช้ำตรงซอกคอถูกซ่อนไว้มิดชิดใต้ปกเสื้อเชิ้ตคอแข็งที่กลัดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด

“ท่านประธานมีงานเร่งด่วนอะไรให้จัดการครับ”

เจตน์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง หมุนปากกาโลหะในมือเล่นด้วยท่าทีผ่อนคลายที่แกล้งสร้างขึ้น ทว่าสายตาคมกริบกลับจับจ้องทุกอณูบนใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างไม่ยอมให้คลาดสายตา เขาต้องการกระชากหน้ากากเลขาฯ ผู้ไร้อารมณ์นี้ทิ้ง ต้องการเห็นรอยร้าวในดวงตาคู่นั้น เพื่อพิสูจน์ให้แน่ใจว่าธันย์ไม่ได้เฉยชาต่อเขาจริงๆ

“คืนนี้ผมมีนัดสำคัญ” เจตน์เอ่ยปาก น้ำเสียงเนิบช้าแต่จงใจทอดจังหวะ “จองโต๊ะอาหารอิตาเลียนบนรูฟท็อปโรงแรมหรูที่ไหนสักแห่ง ขอซุ้มคาบาน่าที่เป็นส่วนตัวที่สุด… สำหรับสองที่”

ธันย์ไม่แม้แต่จะกระพริบตา ปลายนิ้วเรียวจรดปลายปากกาลงบนหน้ากระดาษ “รับทราบครับ สองที่นั่ง โซนส่วนตัว บรรยากาศโรแมนติก ต้องการระบุร้านเป็นพิเศษไหมครับ”

“แล้วแต่คุณจะจัดการ คุณเป็นเลขาฯ รู้อยู่แล้วว่าระดับผมควรไปนั่งที่ไหน” เจตน์หยุดสายตาไว้ที่ริมฝีปากที่ยังมีรอยแตกแห้งของธันย์ ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกสำคัญลงมากลางห้อง “แล้วก็สั่งช่อดอกไม้สดให้ผมด้วย เอาช่อใหญ่ที่สุด จัดส่งไปวางไว้ที่โต๊ะก่อนหนึ่งทุ่มตรง… เตรียมไว้ให้คุณวิเวียน”

ชื่อของ ‘วิเวียน’ ถูกเน้นย้ำอย่างชัดถ้อยชัดคำ เจตน์เพ่งมองข้อนิ้ว ม่านตา และจังหวะลมหายใจของธันย์เพื่อจับพิรุธ เขารอคอยที่จะเห็นมือเรียวนั้นชะงัก รอฟังน้ำเสียงที่อาจจะสั่นพร่า หรืออย่างน้อยที่สุดก็คือการหลุบสายตาลงต่ำเพื่อซ่อนความน้อยเนื้อต่ำใจ

ทว่า… สิ่งที่สะท้อนกลับมามีเพียงความว่างเปล่า

ธันย์เปิดหน้ากระดาษใหม่ ลากเส้นตารางจดบันทึกอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีอาการสั่นเทาที่ปลายนิ้วแม้แต่น้อย ใบหน้าของเลขาฯ หนุ่มไม่มีการเปลี่ยนสีแม้แต่เฉดเดียว

“คุณวิเวียนชอบดอกไม้โทนสีขาวและชมพูพาสเทลครับ” ธันย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล ราวกับกำลังแนะนำข้อมูลทางสถิติ “ถ้าเป็นช่อใหญ่ระดับพรีเมียม ผมแนะนำเป็นกุหลาบเอกวาดอร์สีขาวบริสุทธิ์แซมด้วยดอกพีโอนี จะดูหรูหราและเข้ากับภาพลักษณ์ของคุณวิเวียนมากกว่ากุหลาบแดงทั่วไป ส่วนการ์ดข้อความ ท่านประธานต้องการระบุอะไรเป็นพิเศษไหมครับ หรือจะให้ทางร้านแนบการ์ดเปล่าไว้ให้คุณเขียนเองที่โต๊ะ”

คำแนะนำที่คล่องแคล่วและใส่ใจในรสนิยมของ ‘ผู้หญิงของเจ้านาย’ ทำเอาเจตน์ถึงกับสะอึก ลมหายใจสะดุดไปชั่วครู่

“เขียนไปว่า…” เจตน์เค้นเสียงตอบ ลอบสังเกตปฏิกิริยาอีกฝ่ายซ้ำอีกครั้ง “ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืนวันศุกร์”

คืนวันศุกร์… คืนที่เขาหนีออกมาจากห้องสูทแล้วไปทำร้ายธันย์ถึงเตียงนอนในซอยอารีย์ ธันย์ย่อมรู้ดีที่สุดว่าคำว่าขอโทษนี้หมายถึงเหตุการณ์ไหน

แต่ธันย์กลับเพียงแค่พยักหน้ารับอย่างสงบ ปลายปากกาตวัดเขียนข้อความนั้นลงในสมุดอย่างประณีต

“รับทราบครับ ผมจะประสานงานกับร้านดอกไม้ประจำให้จัดส่งการ์ดข้อความนี้ตามเวลา ส่วนร้านอาหาร ผมแนะนำห้องอาหารรูฟท็อปของเดอะริทซ์การ์เดน วิวโค้งน้ำมุมสูงและมีคาบาน่าส่วนตัวที่ตัดเสียงรบกวนได้ดี เหมาะสำหรับการพูดคุยปรับความเข้าใจ เมนูคอร์สทรัฟเฟิลดำและไวน์บาร์เบอราน่าจะถูกปากคุณวิเวียน ผมจะทำการจองในนามของท่านประธานทันทีครับ”

“ธันย์” เจตน์เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเข้ม ความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านขึ้นมาบีบให้เขาต้องลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ค้ำฝ่ามือลงกับขอบโต๊ะทำงาน

ธันย์เงยหน้าขึ้น สบตากับเจตน์ตรงๆ ผ่านเลนส์แว่นใส แววตาคู่นั้นสงบนิ่งดั่งแผ่นกระจกที่ไร้รอยสะท้อนทางอารมณ์ “ครับท่านประธาน มีรายละเอียดส่วนไหนที่ต้องการปรับเปลี่ยนเพิ่มเติมไหมครับ”

“คุณ… ไม่มีอะไรจะพูดกับผมหน่อยเหรอ”

คำถามที่หลุดออกจากปากเต็มไปด้วยความกระหายที่จะได้ยินคำประท้วง เจตน์ยอมทิ้งมาดซีอีโอผู้เย่อหยิ่งลงไปชั่วขณะ เพียงเพื่ออยากได้ยินธันย์ถามว่าทำไมต้องส่งดอกไม้ให้คนอื่น ทำไมต้องพาเธอไปกินข้าว หรือแม้แต่คำก่นด่าด้วยความหึงหวงสักคำก็ยังดีกว่าการยืนนิ่งเป็นหุ่นยนต์แบบนี้

ธันย์เอียงคอเล็กน้อย ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มของพนักงานบริการที่สมบูรณ์แบบจนน่าใจหาย

“ไม่มีครับ” น้ำเสียงของธันย์นุ่มนวล ทว่าความหมายกลับตัดรอนอย่างเลือดเย็น “หน้าที่ของผมคือการอำนวยความสะดวกให้ท่านประธาน ทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว การจัดเตรียมมื้อค่ำและของขวัญให้คนสำคัญของคุณ เป็นหนึ่งในขอบเขตงานที่ผมได้รับเงินเดือนเพื่อมาจัดการให้อยู่แล้วครับ ท่านประธานไม่ต้องกังวล ผมจะดูแลทุกขั้นตอนให้เรียบร้อยที่สุด”

คำว่า ‘หน้าที่’ และ ‘เงินเดือน’ ถูกตอกกลับมาอย่างสุภาพ ทว่ามันกลับทำหน้าที่เหมือนค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางแสกหน้าของคนฟัง

เจตน์ยืนนิ่งค้าง มือหนาที่ยันโต๊ะอยู่กำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความรู้สึกพ่ายแพ้ที่จับต้องไม่ได้แล่นริ้วเข้ามาจุกแน่นในลำคอ เขาเป็นคนตั้งกฎเรื่องการไม่มีสถานะขึ้นมาเอง เป็นคนผลักไสธันย์ให้ยืนอยู่ในมุมมืด แต่ในวันที่ธันย์ยอมรับกติกานั้นอย่างเคร่งครัดและปฏิบัติต่อเขาเหมือนเจ้านายคนหนึ่งตามหน้าที่… เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะสำลักอากาศตาย

“ออกไปได้แล้ว” เจตน์เค้นเสียงสั่ง ลอดไรฟันออกมาด้วยความยากลำบาก

“ขอบคุณครับท่านประธาน”

ธันย์โค้งศีรษะลงตามองศาที่ถูกต้อง หมุนตัวแล้วก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้เจตน์ยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความเงียบงันเพียงลำพัง

เวลาหนึ่งทุ่มสิบห้านาที

เสียงดนตรีแจ๊สจังหวะนุ่มนวลบรรเลงคลอเคลียไปกับสายลมเย็นบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรู แสงเทียนสีนวลตาจัดวางไว้อย่างประณีตภายในซุ้มคาบาน่าส่วนตัว ช่อดอกกุหลาบเอกวาดอร์สีขาวและดอกพีโอนีขนาดใหญ่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง วางเด่นอยู่ข้างเก้าอี้ของวริศรา การ์ดข้อความขอโทษที่เขียนด้วยลายมือประณีตของร้านดอกไม้วางแนบอยู่ข้างกัน

ทุกอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ… สมบูรณ์แบบตามมาตรฐานของธันยกรทุกกระเบียดนิ้ว

“วิเวียนตกใจมากเลยนะคะที่คุณเจตน์ส่งดอกไม้ช่อใหญ่ขนาดนี้ไปให้” หญิงสาวในชุดราตรีเกาะอกสีแดงสดแย้มยิ้มหวาน ยกแก้วแชมเปญขึ้นมาจิบ แววตาเปล่งประกายด้วยความพึงพอใจที่สามารถสยบซีอีโอหนุ่มผู้เย่อหยิ่งลงได้ “แถมยังจองโต๊ะมุมที่ดีที่สุดให้อีก แสดงว่าสำนึกผิดจริงๆ ใช่ไหมคะที่ทิ้งวิเวียนไว้คืนนั้น”

วิเวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เอื้อมมือมาแตะท่อนแขนของเจตน์อย่างสนิทสนม

ทว่าเจตน์กลับแทบไม่ได้ยินสิ่งที่หญิงสาวพูดเลยแม้แต่น้อย

ร่างสูงนั่งนิ่งอยู่ในชุดสูทสีดำสนิท สายตาไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยเฉี่ยวของคู่ควง หรือวิวแม่น้ำเจ้าพระยายามค่ำคืนที่ระยิบระยับด้วยแสงไฟ จานเนื้อวากิวย่างและพาสต้าทรัฟเฟิลดำกลิ่นหอมกรุ่นที่วางอยู่ตรงหน้า รสชาติกลับฝาดเฝื่อนจนกลืนไม่ลงตั้งแต่คำแรก

เจตน์กินอาหารแทบไม่ได้เลย

ในหัวของเขามีแต่ภาพใบหน้าขาวสะอ้านของธันย์ตอนที่ยืนจดออเดอร์ช่อดอกไม้นี้ มีแต่แววตาราบเรียบที่มองทะลุผ่านตัวเขาไปราวกับเขาไม่มีตัวตน

‘ตอนนี้ธันย์กำลังทำอะไรอยู่?’

‘กลับถึงห้องพักหรือยัง?’

‘รอยแผลที่ริมฝีปากนั่น… ได้ทายาบ้างไหม?’

‘แล้วคืนนี้… ธันย์จะยอมออกไปกินข้าวกับใครอีกหรือเปล่า?’

ความคิดพวกนี้วนเวียนซ้ำซากอยู่ในหัวจนเจตน์แทบจะเป็นบ้า ชายหนุ่มยกแก้วไวน์แดงขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว หวังให้แอลกอฮอล์ช่วยดับความกระวนกระวายในอก ทว่ามันกลับยิ่งทำให้ไฟแห่งความพลุ่งพล่านลุกโชนขึ้นกว่าเดิม

เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเป็นรอบที่นับไม่ถ้วน

สองทุ่มสิบห้านาที

ครืด… ครืด…

โทรศัพท์มือถือส่วนตัวที่วางอยู่ข้างจานอาหารสั่นเตือน เจตน์คว้ามันขึ้นมาดูแทบจะในเสี้ยววินาทีด้วยความหวังที่ผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ หวังลึกๆ ว่าอาจจะเป็นข้อความจากใครบางคนที่ทนความเงียบไม่ไหว

ทว่าสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอกลับเป็นเพียงการแจ้งเตือนยอดสรุปดัชนีหุ้นต่างประเทศจากระบบอัตโนมัติ

มือหนากำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วลั่นเปรี๊ยะ ความผิดหวังแล่นริ้วเข้ามาทับถมจนแผ่นอกหนักอึ้ง

“คุณเจตน์คะ? เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูใจลอยจังเลย” วิเวียนเอ่ยทัก น้ำเสียงเริ่มแสดงความหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่นั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์และเหม่อลอยตลอดเวลา “อาหารไม่อร่อยเหรอคะ หรือว่าวิเวียนพูดอะไรขัดหูคุณ”

เจตน์สูดลมหายใจเข้าลึก คว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะ “เปล่าครับ งานมีปัญหานิดหน่อย”

“งานอีกแล้วเหรอคะ ดินเนอร์กับวิเวียนทั้งที เลิกคิดเรื่องงานสักสองชั่วโมงไม่ได้เหรอคะ” หญิงสาวทำเสียงกระเง้ากระงอด ขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือทาบลงบนหลังมือของเขา “คืนนี้… คุณเจตน์จะไปส่งวิเวียนที่คอนโดไหมคะ ดอกไม้สวยขนาดนี้ วิเวียนอยากขอบคุณคุณให้คุ้มค่าจังเลยค่ะ”

คำเชิญชวนที่เปิดเผยกลับทำให้เจตน์รู้สึกอึดอัดจนแทบสำลัก

ชายหนุ่มชักมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว เขาวางผ้าเช็ดปากลงบนโต๊ะอาหาร แล้วยกมือเรียกบริกรมาเพื่อเช็กบิลทันทีโดยไม่รอให้อาหารจานของหวานถูกนำมาเสิร์ฟ

“ขอโทษด้วยครับวิเวียน คืนนี้ผมมีเอกสารด่วนที่ต้องกลับไปเซ็นที่บริษัท” เจตน์เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา ชายหนุ่มยื่นบัตรเครดิตให้บริกรโดยไม่แม้แต่จะมองยอดเงิน “ผมสั่งให้คนขับรถรอรับคุณไปส่งที่คอนโดแล้ว”

“อ้าว! คุณเจตน์คะ แต่เราเพิ่งนั่งกันได้ไม่ถึงชั่วโมงเลยนะคะ!” วิเวียนหน้าเหวอ ร้องประท้วงด้วยความเสียหน้าอย่างรุนแรง

“ผมมีงานด่วนจริงๆ หวังว่าคุณจะเข้าใจ”

เจตน์ไม่รอฟังคำคัดค้านใดๆ อีก ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ติดกระดุมสูท แล้วหมุนตัวก้าวออกจากห้องอาหารรูฟท็อปทันที ทิ้งให้หญิงสาวและช่อดอกไม้ราคาแพงนั่งเคว้งอยู่เบื้องหลัง

กับดักที่เขาตั้งใจขุดขึ้นมาเพื่อลองใจธันย์ เพื่อหวังจะเห็นอีกฝ่ายทุรนทุรายด้วยความหึงหวง… บัดนี้มันกลับย้อนมาบดขยี้ตัวเขาเองจนแหลกละเอียด

ไม่มีใครติดกับดักนี้เลยสักคน

นอกจากตัวเขาเอง… ที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะความว่างเปล่าที่ตัวเองเป็นคนสร้างขึ้นมากับมือ