บทที่ 1 จุดเริ่มต้น 2

     ผมส่งยิ้มให้นาตาลี ผมไม่อยากให้เธอมองว่าผมกำลังตัดสินเพื่อนของเธอ แต่นี่แหละนาตาลี หัวใจของเธอยิ่งใหญ่เกินกว่าจะทำตัวเป็นคุณหนูจอมหยิ่งจากตระกูลมหโภคิน

         ขณะก้าวขึ้นบันได กลิ่นอาหารหอมฉุยก็ลอยมาแตะจมูก ผมเริ่มรู้สึกผ่อนคลาย ไออุ่นที่ลอดออกมาจากใต้ประตูบานนั้นทำให้ผมรู้สึกเหมือน ‘บ้าน’ อย่างประหลาด

         นาตาลีเคาะประตูและประตูเปิดผางออก สตรีร่างท้วมผมดัดลอนใบหน้ายิ้มแย้มยืนยิ้มกว้าง ก่อนจะรวบตัวนาตาลีไปกอดอย่างอบอุ่น เธอยิ้มให้ผมก่อนจะพยักหน้าทักทาย

         “สวัสดีค่ะป้าณี” นาตาลียกมือไหว้อย่างสนิทสนม

         “เข้ามาเลยจ้ะ” เธอบอก “ตามมาในครัวเลย ป้าเตรียมของอร่อยไว้รออยู่แล้ว”

         นาตาลีหันมายิ้มกว้างและบีบแขนผมเบา ๆ เธอจูงมือป้าณีเดินนำไปยังที่มาของกลิ่นอาหารและเสียงเพลงเฉลิมฉลอง นาตาลีดูมีความสุขมากเหลือเกินเมื่ออยู่ที่นี่ ดูเหมือนเธอได้สร้างครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเองไว้ที่นี่เรียบร้อยแล้ว

         เมื่อผมเลี้ยวเข้าสู่ห้องครัว มันไม่ได้หรูหรา แต่กลับอบอุ่น บนเคาน์เตอร์มีอาหารน่าตาน่ากินเต็มไปหมด

         สายตาผมกวาดไปทั่วจนกระทั่งหยุดลงที่หญิงสาวเรือนร่างเย้ายวนเจ้าของผมสีน้ำตาลเข้ม เธอกำลังยืนหันหลังให้เตาคนอะไรบางอย่างในกระทะ ผมสังเกตเห็นว่านาตาลีกำลังกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับเธอที่เป็นเพื่อน

         และทันทีที่เธอหันกลับมาสบตากับผม หัวเข่าผมพลันอ่อนยวบ

         ดวงตาคู่สวยคมกริบราวกับมีดที่กรีดผ่านเข้ามาในตัวผม วินาทีนั้นผมรู้ทันทีว่าผมอยาก รู้จัก เธอให้มากกว่านี้ เธอพยักหน้ารับผมเพียงครั้งเดียวแล้วก้มหน้าหลบ แก้มแดงก่ำ ความเขินอายนั้นยิ่งทำให้เธอน่าดึงดูดใจ

         “พี่แดน นี่เพื่อนสนิทแน็ต อัยย์ลดา...เรียกว่าอัยย์ก็ได้” นาตาลีแนะนำด้วยแววตาที่รู้ทัน “อัยย์...นี่พี่แดเนียล พี่ชายฉันเอง”

         “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” อัยย์ กระซิบเสียงเบาแก้มของเธอยิ่งแดงจัดกว่าเดิม

         “เอาละจ้ะ!" ป้าณีตบมือเรียกสติ “มายกอาหารไปที่โต๊ะกันเถอะ!”

         ผมเริ่มช่วยยกจาน สายตาเหลือบไปเห็นรูปถ่ายหลายใบที่แขวนอยู่บนผนัง ชายในเครื่องแบบตำรวจที่ผมสันนิษฐานว่าเป็นสามีของป้าณี กรอบเหรียญตราถูกแขวนไว้ข้าง ๆ ทำให้ผมคิดว่าชายผู้นี้คงไม่อยู่แล้ว

         “แล้วสองคนไปรู้จักกันได้ยังไง” ผมเปิดประเด็น       “อ๋อ...ที่มหา'ลัยค่ะ” นาตาลีตอบอย่างตื่นเต้น

         “อ้อ..." ผมพยักหน้า พลางหันไปทางอัยย์ “แล้วคุณอัยย์เป็นคนแถวนี้เลยเหรอครับ”

         “ใช่แล้วล่ะจ้ะ” ป้าณีเป็นคนยิ้มตอบให้ “จริง ๆ พ่อของยัยอัยย์กับป้า พูดแล้วก็คิดถึง ก็คนฝั่งธนฯ นี่แหละ ป้าดีใจที่แกตัดสินใจไม่ย้ายไปไหนไกล”

         ผมอยากรู้จักผู้หญิงคนนี้ให้มากขึ้น ไม่สิ ในความเป็นจริง ผมอยาก สำรวจ เธอมากกว่านี้ และไม่ใช่ในความหมายของการออกเดต เธอสวยสะกด ด้วยดวงตาที่เหมือนไร้การป้องกัน และเรือนร่างอวบอิ่มที่ซ่อนรูปภายใต้เสื้อผ้า

         ผมขอตัวจากโต๊ะไปหยิบขวดวิสกี้ที่นำมาด้วย ป้าณีร้องโอ้โหเมื่อเห็น ผมนำแก้วออกมาสี่ใบและริน จงใจรินให้แก้วของอัยย์มากกว่าคนอื่นเล็กน้อย เธอยิ้มให้ผมขณะเอื้อมมือมารับแก้ว และในจังหวะที่ปลายนิ้วของเราเฉียดผ่านกันกระแสไฟฟ้าบางอย่างก็แล่นปราดขึ้นระหว่างเรา

         ผมคอยจับตาดูแก้วของอัยย์อยู่ไม่ห่างและคอยเติมให้ทันทีที่มันพร่อง ผมอยากให้เธอผ่อนคลาย เพราะแรงดึงดูดระหว่างเรามันรุนแรงและหิวกระหาย ทุกครั้งที่เธอจับได้ว่าผมกำลังจ้องมองเธอจะสบตากลับนานเกินไปเล็กน้อยก่อนจะหน้าแดง ความไร้เดียงสานั่นช่างเซ็กซี่

         ผมเหยียดขาออกไปใต้โต๊ะให้เท้าไปเฉี่ยวเท้าเธอเบา ๆ อัยย์ตอบสนองด้วยการถูเท้าของเธอกลับมา นาตาลีดูเหมือนจะจมอยู่ในโลกส่วนตัวของเธอทิ้งให้ผมกับอัยย์ติดอยู่ในฟองสบู่แห่งความตึงเครียดนี้

         อาจเป็นเพราะเสียงพลุที่ดังเฉลิมฉลองหรืออาจเป็นเพราะฤทธิ์ของวิสกี้ชั้นดี แต่ผมรู้แน่ชัดอย่างหนึ่ง ผมต้องการอัยย์ลดาและผมต้องได้เธอ