บทที่ 4 ความลับที่สั่นคลอน 1

อัยย์ลดา

         วันนี้อารมณ์ของฉันมันถาโถมปั่นป่วนไปหมด ปกติฉันก็เป็นพวกน้ำตาร่วงในงานแต่งอยู่แล้ว แต่การได้เฝ้ามองเพื่อนสนิทที่สุดในชีวิตแต่งงานกับผู้ชายที่เธอรัก มัน...ฉันตื้นตันจนพูดอะไรไม่ออก

         ฉันเฝ้าดูความสัมพันธ์ของทั้งคู่เติบโตมาตลอดหลายปี และรู้ดีตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาออกเดตกันว่านาตาลีเจอคนที่ใช่แล้ว เขาปกป้องเธอ ให้เกียรติเธอ และทะนุถนอมเธอในแบบที่หาได้ยากเหลือเกินในโลกทุกวันนี้ การได้เห็นพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันมันช่างสมบูรณ์แบบและมันทำให้ฉันใจฟูขึ้นมา เติมความหวังว่าสักวันฉันอาจจะได้มีความสุขแบบนั้นบ้าง

         และที่หนักไปกว่านั้น ผู้ชายที่ฉันเฝ้าโหยหาและคิดถึงมาตลอดห้าปีเต็มเขากลับมาแล้ว กลับเข้ามาอยู่ในวงโคจรของฉันอีกครั้ง

         ฉันรู้ว่าเขาต้องมาที่นี่ เขาเป็นพี่ชายคนเดียวของนาตาลีนี่นา และทันทีที่เขาส่งรอยยิ้มบ้า ๆ นั่นมาให้จากอีกฟากของห้องจัดเลี้ยง ฉันก็แทบจะทรุดลงไปกองตรงนั้น

         ฉันพร่ำบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าต้องใจเย็น ๆ นี่มันห้าปีแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน ไม่มีทางที่เขาจะยังสนใจฉันอยู่ แต่เผื่อว่าเขาสนใจฉันก็สั่งตัวเองไว้อย่างเด็ดขาดว่าต้องอยู่ห่าง ๆ เพราะชีวิตฉันมันเปลี่ยนไปมากหลังจากที่เขาจากไป

         แต่แล้วเขาก็มองฉันด้วยดวงตาสีฟ้าลุ่มลึกคู่นั้น และฉันก็เหมือนถูกตรึงขยับตัวไม่ได้แม้แต่จะหายใจ ฉันกลับไปอยู่จุดเดิม จุดที่ฉันเปราะบางแพ้ทางเสน่ห์ของเขาอย่างสมบูรณ์

         ฉันเคยคิดว่าตัวเองเข้มแข็ง ฉันเรียนรู้อะไรมากมายตลอดห้าปีที่ผ่านมา แต่ทั้งหมดที่สร้างมากลับมลายหายไปเพียงเพราะสายตาคู่เดียวของแดเนียล ฉันต้องคุมสติต้องไม่ยอมถลำลึกเหมือนครั้งที่แล้ว

         พูดง่ายกว่าทำ ในเมื่อตอนนี้ฉันกำลังซบหน้าอยู่กับไหล่เขา ยกแขนพันรอบคอในอ้อมกอดที่รัดแน่น กลิ่นกายของเขามันช่างคุ้นเคยราวกับเราย้อนกลับไปคืนนั้น...คืนส่งท้ายปีเก่า...สัมผัสของเขา สะโพกของเขาที่เบียดชิด ความตื่นตัวที่ดุนดันอยู่ในกางเกง มันปลุกเร้าจนฉันแทบขาดใจ แต่เมื่อนึกถึงผลลัพธ์ของค่ำคืนนั้น ฉันรู้ว่าครั้งนี้ฉันต้องมีสติ ฉันต้องต้านทานให้ได้

         เมื่อเสียงเพลงแผ่วลงเขากอดรัดฉันแน่นขึ้นอีกก่อนจะค่อย ๆ วางฉันลงบนพื้น ฉันเงยหน้าสบตาสีฟ้าคู่นั้น เขารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ฉันฝืนยิ้มและหันหลัง

         ฉันหายใจไม่ออก ฉันพูดอะไรไม่ได้ ฉันต้องการเวลาส่วนตัวเดี๋ยวนี้ ฉันต้องการเวลาที่จะได้อยู่กับตัวเองลำพัง

         เขามองตามขณะที่ฉันเดินจ้ำอ้าวไปยังห้องน้ำ ฉันเลี้ยวเข้าห้องน้ำและชะงักเมื่อเห็นนาตาลีกำลังทุลักทุเลอยู่กับชุดเจ้าสาวของเธอ เธอเงยหน้ามายิ้มแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา

         “แน็ต นี่เธอทำบ้าอะไรอยู่น่ะ”

         “ฉันปวดฉี่ แล้วไม่มีใครอยู่ช่วย เลยต้องถอดชุดออกเอง ทีนี้ก็รูดซิปกลับไม่ขึ้น”

         “โอ๊ยตาย” ฉันระเบิดหัวเราะตาม “เธอนี่มันจริง ๆ เลย”

         ฉันเดินไปช่วยจัดชุดให้เข้าที่ เธอดูมีความสุขมาก ฉันไม่อยากทำลายมันเลย แต่ฉันต้องการใครสักคน

         “พี่ชายเธอกับฉัน...เต้นรำด้วยกัน”

         “รู้แล้ว ฉันเห็น” เธอตอบด้วยยิ้มรู้ทัน

         “ฉันสับสน เขาเพิ่งกลับมา แต่มันเหมือนเขาไม่เคยหายไปไหน”

         “อัยย์ เธอโอเคหรือเปล่า”

         “ฉันเหรอ อื้อ...โอเคสิ” ฉันโกหก

         “แล้ว...เธอจะบอกพี่แดนเรื่องน้องแทนหรือเปล่า”

         คำพูดนั้นคือสิ่งที่ฉันกลัวที่สุดว่าจะต้องได้ยินจากปากเธอ ฉันอุตส่าห์สร้างเรื่องโกหกที่รัดกุมเกี่ยวกับพ่อของน้องแทนคุณ บอกทุกคนว่าเป็นลูกของผู้ชายที่ฉันเผลอไปมีวันไนต์แสตนด์ด้วยแล้วพลาด

         แต่ฉันรู้ว่าฉันโกหกนาตาลีไม่ได้ เธอรู้จักฉันดีเกินไป และที่สำคัญเค้าหน้าลูกครึ่งของแทนคุณมันฟ้องชัดเสียยิ่งกว่าอะไรว่าพ่อของแกคือใคร

         เราสองคนแค่ไม่พูดถึงมันออกมาตรง ๆ จนกระทั่งวันนี้