LOGIN“อ่า...อื้อ” รชฏใจเต้นแรงหอบหายใจหนักหน่วงเมื่อปากน้อยจูบตอบกลับและหยอกคลึงลิ้นอุ่นร้
มาลีรู้ว่าเขาเจ็บปวดจากเรื่องแม่ เธอจึงไม่พูดอะไร และเธอก็ขอบคุณเขาเหลือเกินที่ให้พ่อของเธอพักอาศัยอยู่ในบ้าน เคยคิดมาตลอดว่าคนหน้าเลือดอย่างเขาจะไม่มีจิตใจเมตตาต่อคนตกทุกข์ได้ยาก แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าตัวเองมองคนพาลคนนี้ผิดไปจริงๆ “ขอบคุณนะคะคุณคินทร์” เธอเอ่ยขอบคุณเขาที่นอนนิ่งข้างตนบนเตียงแล้วเคลื่อนตัวมานอนคร่อมทับบนร่างใหญ่ “จะทำอะไรมาลี?” “ขอบคุณคุณยังไงคะ วันนี้ฉันจะเป็นคนจัดการทุกอย่างเองค่ะ คุณแค่ผ่อนคลายไปกับฉันก็พอ” คนที่กำลังกลัดกลุ้มใจเรื่องแม่ เมื่อถูกสาวน้อยนอนคร่อมทับก็ใจเต้นแรงผิดจังหวะ ลืมเรื่องกลัดกลุ้มแล้วมีเรื่องใหม่เข้ามาแทนที่เมื่อถูกมือน้อยของมาลีลูบไล้แผงอกเปลือยเปล่าตนเองไปมา “อือ...มาลี เธอกำลังช่วยไม่ให้ฉันคิดมากเรื่องแม่ใช่ไหม ฉันรู้นะว่าเธอไม่
มาลีเป็นคนจิตใจดีจนเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าเธอจะให้อภัยพ่อของเธอเพียงแค่เห็นหน้า เธอช่างเป็นคนจิตใจดีเสียจริง คินทร์มองแม่ตัวเองที่ตอนนี้เดินไปทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟาแล้วก็ถอนหายใจยาวออกมา เฮ้อ! “ต้องการอะไรอีกครับ?” “เดี๋ยวนี้แม่กลับมาบ้านไม่ได้แล้วเหรอคินทร์ คิดว่าแม่มาหามีแต่เรื่องเงินรึไง” “ครับ ทุกครั้งที่แม่มาก็มีแต่เรื่องเงิน” “ไอ้ลูกชั่ว! คิดแบบนี้กับแม่ได้ยังไง ฉันไม่น่าให้แกเกิดมาเลย ไม่น่าเลยจริงๆ โตมาแล้วเนรคุณแบบนี้ไม่น่าให้แกเกิดมาจริงๆ” “ผมเกิดมาจากท้องแม่ก็จริง แต่คนที่เลี้ยงผมคือคุณตาคุณยายกับนมขิงไม่ใช่แม่ น้ำนมจากเต้าแม่ ผมก็ไม่ได้กินสักหยด แล้วจะเรียกเนรคุณได้ยังไง” “เ
มาลีเดินถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กพ้นบันไดมาถึงชั้นล่างของบ้านพอดีกับที่คินทร์และไกรเดินเข้ามาในบ้านและตามหลังทั้งสองคนก็มีพ่อของเธอด้วยอีกคน “มาลี!” หมายเรียกลูกสาวตนเองด้วยความดีใจ นึกว่าชีวิตที่เหลือจะไม่มีโอกาสได้เจอลูกสาวคนดีของตนอีกแล้ว “พ่อ!” มาลีทิ้งกระเป๋าเดินทางในมือที่ถือเดินกึ่งวิ่งไปหาพ่อตนเอง สองพ่อลูกสวมกอดกันแน่นด้วยความคิดถึง ภาพสองพ่อลูกกอดกันทำให้คินทร์อดอิจฉาไม่ได้ และก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของแม่ตัวเอง “ตาคินทร์!” นางแพรได้ยินเสียงรถเข้ามาในบ้านก็ลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นพร้อมกับนมขิง “แม่” เขาเดินเข้าไปหาแม่ตนเอง นมขิง มนต์และไกรก็พากันเดินไปรวมกันที่มุมห้อง เพื่อให้คินทร์กับแม่และมาลีกับพ่อได้พูดคุยกัน และเฝ้ามองดูเหตุการณ์ห่างๆ
“เปิดค่ะ หนูจะเปิด” มาลีตะโกนบอกคนหน้าประตูให้หยุดทุบตีประตูห้อง “ดี! งั้นก็รีบเปิดเดี๋ยวนี้!” นางหยุดทุบตีประตูห้องแล้วเดินถอยห่างจากหน้าประตูเล็กน้อย แล้วประตูห้องก็ถูกดึงเปิดออก แอค! เมื่อทั้งสองเปิดประตูเผชิญหน้ากัน คนแก่ก็เดินเข้าประชิดตัวแล้วก็ยกมือขึ้นง้างสูงตวัดฟาดตบหน้าของมาลีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เผียะ! มาลีไม่คิดว่าท่านจะตบหน้าตนเองจึงไม่ทันระวัง เธอหน้าหันไปตามแรงตบแล้วก็ยกมือขึ้นกุมแก้มข้างที่โดนตบของตนมาเผชิญหน้ากับท่านอีกครั้ง “หล่อนใช่ไหมที่เสี้ยมสอนให้ลูกชายฉันต่อต้านฉัน” แพรเอ่ยถาม “หนูไม่ได้ทำนะคะ” เธอส่ายหน้ายืนยันคำพูดตนเองอีกแรงพร้อมกับน้ำตาหยดใหญ่หยดลงพื้น&nbs
แพรนั่งพิงพนักโซฟามองดูนมขิงเดินถือถาดน้ำกับจานบราวนี่เล็กๆ เข้ามาเสิร์ฟตนเอง “แล้วนังเด็กคนเมื่อกี้ไปไหนนมขิง” นางยื่นมือหยิบแก้วน้ำที่นมขิงยกออกมาจากถาดวางบนโต๊ะกลางโซฟาขึ้นมาจิบดื่มแล้ววางลงที่เดิมพร้อมกับดันจานบราวนี่ออกห่าง “ใครเขากินของหวานเวลานี้กัน เดี๋ยวฉันก็อ้วนหุ่นไม่ดีพอดี” นางบอกนมขิงที่ตอนนี้นั่งโซฟาตัวตรงข้ามตนเอง นมขิงคือคนเดียวที่พ่อกับแม่นางอนุญาตให้นั่งตีตัวเสมอนาย “หนูมาลีเหรอคะคุณแพร” “ฉันจะไปรู้จักชื่อมันได้ยังไง แต่นังเด็กคนเมื่อกี้นั่นแหละ ทำไมให้นมขิงยกมาเสิร์ฟฉัน” “ยังไงนมก็ต้องมาหาคุณแพรอยู่แล้ว นมเลยยกถือมาเองค่ะ” “แล้วนึกยังไงถึงจ้างคนรับใช้และยังเป็นเด็กด้วย ไม่ใช่เด็กของคินทร
มาลีเดินออกมาจากห้องครัวหลังจากทำมื้อเย็นเสร็จ วันนี้เธอกลับบ้านเอง เพราะคินทร์ไปสิงคโปร์ตั้งแต่เช้า แต่เขาบอกจะไปกลับเลยต้องทำมื้อเย็นรอเขาและรอทานพร้อมเขา เมื่อเข้าครัวเสร็จรู้สึกเหนียวตัวจึงจะขึ้นห้องไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุด “นี่หล่อนเป็นคนใช้ใหม่เหรอ?” แพรที่กลับมาบ้านในรอบหนึ่งเดือนตั้งแต่ทะเลาะกับลูกชายไปวันนั้นก็เพิ่งจะกลับมาบ้าน มาลีได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังก็หมุนเอี้ยวตัวไปทางต้นเสียง พอเห็นว่าเป็นผู้หญิงที่มีรูปติดที่ผนังห้องในห้องรับแขก เธอก็ยกมือไหว้เขา “สวัสดีค่ะ” “นี่ลูกฉันยังไม่กลับมาเหรอ แล้วมาทำงานที่นี่นานรึยังล่ะ” แพรถามถึงลูกชายตัวเองและถามหญิงสาวที่เพิ่งเจอครั้งแรกในบ้านของตนด้วย “คุณคินทร์ยังไม่กลับค่ะ หนูมาอยู่นี่ได้จะสองเดือนแล้วค่ะ” &l







