FAZER LOGINนภษรรีบออกจากห้องของแทนตั้งแต่ตีสี่ด้วยกลัวว่าหากเขาตื่นมาเจอตนนอนข้างกายจะเป็นเรื่อง เช้านี้เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตื่นมาทำกับข้าวและทำกาแฟดำไว้ให้เขาดื่ม แม้ว่าเขาจะไม่ทานกับข้าวและกาแฟที่เธอทำก็ตามตอนนี้ แต่เธอก็อยากทำให้เขา พอทำเสร็จเธอก็ขับรถกลับบ้านพ่อแม่ของตัวเองเพื่อจะไปค้างกับพวกท่านสักสองสามวัน โดยไม่ได้บอกเขาว่าตนจะกลับบ้าน ปกติแล้วเขาไม่สนใจอยู่แล้วว่าเธอจะไปหรือจะอยู่
“ทำไมหนูขับรถมาเองแบบนี้ษร ท้องก็โตแล้วนะลูก” วันนี้วันเสาร์ วันหยุดสองสามีคุณครูวัยใกล้เกษียณอายุอย่างทองดีกับวิทย์พากันอยู่บ้านปลูกผักสวนครัวกันเหมือนทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์ปกติ
“ษรแค่ท้องเองนะคะแม่” นภษรยิ้มให้แม่ที่เดินออกมาเปิดประตูรั้วบ้านให้ตนเองขับรถเข้าบ้าน แม้ชีวิตคู่ของเธอกับแทนจะขมขื่นแค่ไหน เธอก็ไม่ปริปากบอกท่านทั้งสองด้วยกลัวว่าท่านทั้งสองจะเป็นห่วงกังวลตน จึงเป็นความลับจนถึงทุกวันนี้ว่าตนกับแทนนั้นไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ และต้องขอบคุณครอบครัวของสามีที่ช่วยปิดบังเรื่องนี้ไว้
“ทำไมถึงมาหาแม่กับพ่อได้ล่ะลูก” เมื่อล็อกประตูรั้วแล้วท่านก็เดินมาหาลูกสาวที่เปิดประตูรถลงมา
“คิดถึงค่ะ และว่าจะมาค้างด้วยสักสองสามวันค่ะ” เธอยิ้มหวานให้ท่าน
“แล้วพ่อแทนล่ะลูก ไม่ได้มาด้วยเหรอฮึ” ท่านถามหาลูกเขย
“พอดีงานคุณแทนยุ่งค่ะช่วงนี้เลยไม่ได้มาด้วยค่ะ”
“อ้อ...เห็นว่ามีออเดอร์เยอะ คงจะยุ่งจริงๆ เข้าบ้านกันเถอะลูก”
“แล้วพ่อล่ะคะแม่”
“อยู่หลังบ้านน่ะ วันนี้กำลังทำแปลงจะปลูกคะน้าน่ะลูก”
“ค่ะแม่” แล้วทั้งสองก็เดินเข้าบ้านไปพร้อมกัน
แทนอาบน้ำแต่งตัวลงมาห้องครัวก็เห็นว่ามีกาแฟดำที่ชงไว้แล้วและมีข้าวต้มในหม้อ เขามองดูแล้วท้องของเขาก็ร้องออกมา แม้ไม่อยากจะกินอาหารที่นภษรทำ แต่ตอนนี้ก็สายมากแล้วจึงต้องทานข้าวต้มหมูสับที่หล่อนทำไว้ให้และกาแฟดำแก้มึนหัวเมาค้างได้ดีทีเดียว พอทานอิ่มก็เข้าไปในไร่ แม้ว่าวันนี้จะวันเสาร์วันหยุด แต่เขาก็ไม่อยากอยู่บ้าน เพราะไม่อยากเจอหน้านภษร จึงเลือกมาทำงานกับคนงานในไร่ที่วันนี้ทำโอทีกัน
“คุณแทน นึกว่าจะไม่เข้าไร่ซะแล้วค่ะวันนี้” ฉวีเดินมาหาพร้อมเอ่ยถาม
“พอดีอยู่บ้านเบื่อๆ น่ะครับ เลยเข้ามาดูคนงานที่ทำโอทีตัดแต่งกิ่งองุ่นน่ะครับ” เขาหันมาตอบคนที่เดินมายืนข้างตนเอง
“เดี๋ยวตัดแต่งกิ่งแปลงนี้เสร็จ ฉวีว่าจะให้คนงานเอาน้ำปุ๋ยหมักมาพ่นไล่แมลงด้วยค่ะ”
“ดีครับ แล้วเมื่อคืนนี้ใครพาผมกลับบ้านครับ” ใช่ เขาเมาจำไม่ได้ว่าตัวเองกลับบ้านได้ยังไงกัน ปกติก็ดื่มจนเมา แต่ก็จำทุกอย่างได้ แต่เมื่อคืนเมาหนักกว่าทุกครั้งเลยจำอะไรไม่ได้ว่าตัวเองนั้นกลับบ้านยังไงและไอ้ฝันลามกนั่นอีกล่ะ ให้ตายสิ!
“ฉวีไปส่งเองค่ะ”
มาลีเป็นคนจิตใจดีจนเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าเธอจะให้อภัยพ่อของเธอเพียงแค่เห็นหน้า เธอช่างเป็นคนจิตใจดีเสียจริง คินทร์มองแม่ตัวเองที่ตอนนี้เดินไปทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟาแล้วก็ถอนหายใจยาวออกมา เฮ้อ! “ต้องการอะไรอีกครับ?” “เดี๋ยวนี้แม่กลับมาบ้านไม่ได้แล้วเหรอคินทร์ คิดว่าแม่มาหามีแต่เรื่องเงินรึไง” “ครับ ทุกครั้งที่แม่มาก็มีแต่เรื่องเงิน” “ไอ้ลูกชั่ว! คิดแบบนี้กับแม่ได้ยังไง ฉันไม่น่าให้แกเกิดมาเลย ไม่น่าเลยจริงๆ โตมาแล้วเนรคุณแบบนี้ไม่น่าให้แกเกิดมาจริงๆ” “ผมเกิดมาจากท้องแม่ก็จริง แต่คนที่เลี้ยงผมคือคุณตาคุณยายกับนมขิงไม่ใช่แม่ น้ำนมจากเต้าแม่ ผมก็ไม่ได้กินสักหยด แล้วจะเรียกเนรคุณได้ยังไง” “เ
มาลีเดินถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กพ้นบันไดมาถึงชั้นล่างของบ้านพอดีกับที่คินทร์และไกรเดินเข้ามาในบ้านและตามหลังทั้งสองคนก็มีพ่อของเธอด้วยอีกคน “มาลี!” หมายเรียกลูกสาวตนเองด้วยความดีใจ นึกว่าชีวิตที่เหลือจะไม่มีโอกาสได้เจอลูกสาวคนดีของตนอีกแล้ว “พ่อ!” มาลีทิ้งกระเป๋าเดินทางในมือที่ถือเดินกึ่งวิ่งไปหาพ่อตนเอง สองพ่อลูกสวมกอดกันแน่นด้วยความคิดถึง ภาพสองพ่อลูกกอดกันทำให้คินทร์อดอิจฉาไม่ได้ และก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของแม่ตัวเอง “ตาคินทร์!” นางแพรได้ยินเสียงรถเข้ามาในบ้านก็ลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นพร้อมกับนมขิง “แม่” เขาเดินเข้าไปหาแม่ตนเอง นมขิง มนต์และไกรก็พากันเดินไปรวมกันที่มุมห้อง เพื่อให้คินทร์กับแม่และมาลีกับพ่อได้พูดคุยกัน และเฝ้ามองดูเหตุการณ์ห่างๆ
“เปิดค่ะ หนูจะเปิด” มาลีตะโกนบอกคนหน้าประตูให้หยุดทุบตีประตูห้อง “ดี! งั้นก็รีบเปิดเดี๋ยวนี้!” นางหยุดทุบตีประตูห้องแล้วเดินถอยห่างจากหน้าประตูเล็กน้อย แล้วประตูห้องก็ถูกดึงเปิดออก แอค! เมื่อทั้งสองเปิดประตูเผชิญหน้ากัน คนแก่ก็เดินเข้าประชิดตัวแล้วก็ยกมือขึ้นง้างสูงตวัดฟาดตบหน้าของมาลีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เผียะ! มาลีไม่คิดว่าท่านจะตบหน้าตนเองจึงไม่ทันระวัง เธอหน้าหันไปตามแรงตบแล้วก็ยกมือขึ้นกุมแก้มข้างที่โดนตบของตนมาเผชิญหน้ากับท่านอีกครั้ง “หล่อนใช่ไหมที่เสี้ยมสอนให้ลูกชายฉันต่อต้านฉัน” แพรเอ่ยถาม “หนูไม่ได้ทำนะคะ” เธอส่ายหน้ายืนยันคำพูดตนเองอีกแรงพร้อมกับน้ำตาหยดใหญ่หยดลงพื้น&nbs
แพรนั่งพิงพนักโซฟามองดูนมขิงเดินถือถาดน้ำกับจานบราวนี่เล็กๆ เข้ามาเสิร์ฟตนเอง “แล้วนังเด็กคนเมื่อกี้ไปไหนนมขิง” นางยื่นมือหยิบแก้วน้ำที่นมขิงยกออกมาจากถาดวางบนโต๊ะกลางโซฟาขึ้นมาจิบดื่มแล้ววางลงที่เดิมพร้อมกับดันจานบราวนี่ออกห่าง “ใครเขากินของหวานเวลานี้กัน เดี๋ยวฉันก็อ้วนหุ่นไม่ดีพอดี” นางบอกนมขิงที่ตอนนี้นั่งโซฟาตัวตรงข้ามตนเอง นมขิงคือคนเดียวที่พ่อกับแม่นางอนุญาตให้นั่งตีตัวเสมอนาย “หนูมาลีเหรอคะคุณแพร” “ฉันจะไปรู้จักชื่อมันได้ยังไง แต่นังเด็กคนเมื่อกี้นั่นแหละ ทำไมให้นมขิงยกมาเสิร์ฟฉัน” “ยังไงนมก็ต้องมาหาคุณแพรอยู่แล้ว นมเลยยกถือมาเองค่ะ” “แล้วนึกยังไงถึงจ้างคนรับใช้และยังเป็นเด็กด้วย ไม่ใช่เด็กของคินทร
มาลีเดินออกมาจากห้องครัวหลังจากทำมื้อเย็นเสร็จ วันนี้เธอกลับบ้านเอง เพราะคินทร์ไปสิงคโปร์ตั้งแต่เช้า แต่เขาบอกจะไปกลับเลยต้องทำมื้อเย็นรอเขาและรอทานพร้อมเขา เมื่อเข้าครัวเสร็จรู้สึกเหนียวตัวจึงจะขึ้นห้องไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุด “นี่หล่อนเป็นคนใช้ใหม่เหรอ?” แพรที่กลับมาบ้านในรอบหนึ่งเดือนตั้งแต่ทะเลาะกับลูกชายไปวันนั้นก็เพิ่งจะกลับมาบ้าน มาลีได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังก็หมุนเอี้ยวตัวไปทางต้นเสียง พอเห็นว่าเป็นผู้หญิงที่มีรูปติดที่ผนังห้องในห้องรับแขก เธอก็ยกมือไหว้เขา “สวัสดีค่ะ” “นี่ลูกฉันยังไม่กลับมาเหรอ แล้วมาทำงานที่นี่นานรึยังล่ะ” แพรถามถึงลูกชายตัวเองและถามหญิงสาวที่เพิ่งเจอครั้งแรกในบ้านของตนด้วย “คุณคินทร์ยังไม่กลับค่ะ หนูมาอยู่นี่ได้จะสองเดือนแล้วค่ะ” &l
“ไม่! ที่ทำตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว” “งานดีหรือว่ามีผู้ชายที่ชอบล่ะ” “อีกแล้วนะ คุณกำลังหาเรื่องฉันอีกแล้วนะคุณคินทร์” “ก็ได้ๆ ฉันจริงจังนะ อยากย้ายมาทำงานที่บริษัทสินเชื่อฉันไหม จะทำงานที่สำนักงานใหญ่หรือสาขาย่อยก็ได้” “ไม่! แค่เกี่ยวข้องกับคุณที่บ้านก็มากพอแล้ว ฉันไม่อยากไปทำงานกินเงินเดือนของคุณ” “แต่เงินเดือนดีนะ ไหนบอกอยากหาเงินมาไถ่ตัวเองไง” “เท่าไหร่ล่ะ?” “เธอทำงานตอนนี้ได้เท่าไหร่” “หมื่นหกพัน หักค่าประกันสังคมก็เหลือหมื่นห้านิดๆ” “ฉันให้สองหมื่นห้า ถ้ามาทำที่บริษัทสินเชื่อฉัน ไปค







