LOGINนภษรรีบออกจากห้องของแทนตั้งแต่ตีสี่ด้วยกลัวว่าหากเขาตื่นมาเจอตนนอนข้างกายจะเป็นเรื่อง เช้านี้เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตื่นมาทำกับข้าวและทำกาแฟดำไว้ให้เขาดื่ม แม้ว่าเขาจะไม่ทานกับข้าวและกาแฟที่เธอทำก็ตามตอนนี้ แต่เธอก็อยากทำให้เขา พอทำเสร็จเธอก็ขับรถกลับบ้านพ่อแม่ของตัวเองเพื่อจะไปค้างกับพวกท่านสักสองสามวัน โดยไม่ได้บอกเขาว่าตนจะกลับบ้าน ปกติแล้วเขาไม่สนใจอยู่แล้วว่าเธอจะไปหรือจะอยู่
“ทำไมหนูขับรถมาเองแบบนี้ษร ท้องก็โตแล้วนะลูก” วันนี้วันเสาร์ วันหยุดสองสามีคุณครูวัยใกล้เกษียณอายุอย่างทองดีกับวิทย์พากันอยู่บ้านปลูกผักสวนครัวกันเหมือนทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์ปกติ
“ษรแค่ท้องเองนะคะแม่” นภษรยิ้มให้แม่ที่เดินออกมาเปิดประตูรั้วบ้านให้ตนเองขับรถเข้าบ้าน แม้ชีวิตคู่ของเธอกับแทนจะขมขื่นแค่ไหน เธอก็ไม่ปริปากบอกท่านทั้งสองด้วยกลัวว่าท่านทั้งสองจะเป็นห่วงกังวลตน จึงเป็นความลับจนถึงทุกวันนี้ว่าตนกับแทนนั้นไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ และต้องขอบคุณครอบครัวของสามีที่ช่วยปิดบังเรื่องนี้ไว้
“ทำไมถึงมาหาแม่กับพ่อได้ล่ะลูก” เมื่อล็อกประตูรั้วแล้วท่านก็เดินมาหาลูกสาวที่เปิดประตูรถลงมา
“คิดถึงค่ะ และว่าจะมาค้างด้วยสักสองสามวันค่ะ” เธอยิ้มหวานให้ท่าน
“แล้วพ่อแทนล่ะลูก ไม่ได้มาด้วยเหรอฮึ” ท่านถามหาลูกเขย
“พอดีงานคุณแทนยุ่งค่ะช่วงนี้เลยไม่ได้มาด้วยค่ะ”
“อ้อ...เห็นว่ามีออเดอร์เยอะ คงจะยุ่งจริงๆ เข้าบ้านกันเถอะลูก”
“แล้วพ่อล่ะคะแม่”
“อยู่หลังบ้านน่ะ วันนี้กำลังทำแปลงจะปลูกคะน้าน่ะลูก”
“ค่ะแม่” แล้วทั้งสองก็เดินเข้าบ้านไปพร้อมกัน
แทนอาบน้ำแต่งตัวลงมาห้องครัวก็เห็นว่ามีกาแฟดำที่ชงไว้แล้วและมีข้าวต้มในหม้อ เขามองดูแล้วท้องของเขาก็ร้องออกมา แม้ไม่อยากจะกินอาหารที่นภษรทำ แต่ตอนนี้ก็สายมากแล้วจึงต้องทานข้าวต้มหมูสับที่หล่อนทำไว้ให้และกาแฟดำแก้มึนหัวเมาค้างได้ดีทีเดียว พอทานอิ่มก็เข้าไปในไร่ แม้ว่าวันนี้จะวันเสาร์วันหยุด แต่เขาก็ไม่อยากอยู่บ้าน เพราะไม่อยากเจอหน้านภษร จึงเลือกมาทำงานกับคนงานในไร่ที่วันนี้ทำโอทีกัน
“คุณแทน นึกว่าจะไม่เข้าไร่ซะแล้วค่ะวันนี้” ฉวีเดินมาหาพร้อมเอ่ยถาม
“พอดีอยู่บ้านเบื่อๆ น่ะครับ เลยเข้ามาดูคนงานที่ทำโอทีตัดแต่งกิ่งองุ่นน่ะครับ” เขาหันมาตอบคนที่เดินมายืนข้างตนเอง
“เดี๋ยวตัดแต่งกิ่งแปลงนี้เสร็จ ฉวีว่าจะให้คนงานเอาน้ำปุ๋ยหมักมาพ่นไล่แมลงด้วยค่ะ”
“ดีครับ แล้วเมื่อคืนนี้ใครพาผมกลับบ้านครับ” ใช่ เขาเมาจำไม่ได้ว่าตัวเองกลับบ้านได้ยังไงกัน ปกติก็ดื่มจนเมา แต่ก็จำทุกอย่างได้ แต่เมื่อคืนเมาหนักกว่าทุกครั้งเลยจำอะไรไม่ได้ว่าตัวเองนั้นกลับบ้านยังไงและไอ้ฝันลามกนั่นอีกล่ะ ให้ตายสิ!
“ฉวีไปส่งเองค่ะ”
อีกมุมหนึ่งของบ้าน ทุกการกระทำและการเคลื่อนไหวของณดาอยู่ในสายตาของรชฏตลอด เขาตื่นนอนตั้งแต่พร้อมเธอแล้ว พอเธอออกจากห้อง เขาก็ลุกเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเตรียมตัวออกไปทำงาน ตอนเห็นแปรงสีฟันตัวเองบีบยาสีฟันเตรียมไว้ให้ ใจของเขามันก็เต้นแรงจนต้องยกมือขึ้นลูบอกที่ใจเต้นผิดปกติของตนให้ผ่อนคลาย “จะทำได้แค่ไหนกันแม่คุณ!”รชฏเอ่ยแล้วเดินกลับเข้าบ้าน ที่ทำแบบนี้เพราะตั้งใจอยากทรมานณดาแล้วให้ณดาทนไม่ไหวขอ ‘หย่า’ กับตน เพราะพ่อบอกว่าการแต่งงานครั้งนี้จะสิ้นสุดได้ก็ต่อเมื่อณดา ‘ขอหย่า’ เอง เขาไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่อง ‘หย่า’ มื้อเช้าณดาทำข้าวต้มกุ้ง แม้จะรู้แล้วว่าคนทมิฬหินชาตินั้นแพ้กุ้ง แต่ป้าแมวกับกบบอกว่ามื้อเช้ารชฏไม่เคยทานสักครั้ง จะรับเฉพาะกาแฟดำเท่านั้น เธอเตรียมกาแฟดำไว้ให้เขา ส่วนของตัวเองกับพ่อสามีเป็นข้าวต้มกุ้ง&nb
“อืม...วันนี้กับข้าวแมวไม่ได้ทำใช่ไหม” วิชิตตักต้มจืดหมูเด้งมาทานก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่แมว เพราะแมวไม่ได้ทำอาหารอร่อยแบบนี้ “คือว่ากับข้าววันนี้คุณดาทำทั้งหมดเลยค่ะ ต้มจืดหมูเด้ง ผัดผักรวมมิตรหมู แกงเขียวหวานไก่ และน้ำพริกกะปิปลาทูเป็นฝีมือคุณดาหมดเลยค่ะ อ้อ...มีบัวลอยเผือกไข่หวานด้วยนะคะที่คุณดาทำ เดี๋ยวทานข้าวอิ่มแมวกับกบจะไปยกมาเสิร์ฟค่ะ” วิชิตถามนิดเดียว แต่แมวตอบเสียยาว “พ่อเพิ่งรู้ว่าหนูดาทำกับข้าวอร่อยขนาดนี้” วิชิตเอ่ยกับลูกสะใภ้ “ขอบคุณค่ะคุณพ่อ จริงๆ ดาก็ไม่ได้ทำอร่อยหรอกค่ะ ดาทำตามที่เคยได้หัดทำกับแม่บ้านที่บ้านมาค่ะ” “อร่อยจริงๆ พ่อไม่ได้ชมเพราะว่าเป็นหนูทำหรอกนะหนูดา แกลองชิมฝีมือหนูดาดูสิรชฏ” แล้วท้ายประโยควิชิตก็บอกลูกชายตัวเองให้ทานบ้าง รชฏเลือกตักผัดผักรวมมิ
“แม่...หนูสงสารคุณดาจังเลยค่ะ คุณรชฏทำไมใจร้ายกับคุณดาแบบนี้คะ” กบถูกแม่ดึงลากออกมาพ้นห้องครัวก็เอ่ย “แม่เองก็สงสารคุณดา แต่ทำยังไงได้ เราเป็นแค่คนใช้ อีกอย่างคุณรชฏสั่งเชียวนะอีกบ มึงกล้าขัดคำสั่งเหรอ ขนาดคุณท่านยังกำราบคุณรชฏไม่ได้เลย อย่ายุ่งเรื่องผัวๆ เมียๆ เขาเลย ไหนแกบอกว่าไอ้ชอบผัวแกหิวน้ำไง เอาน้ำไปส่งที่หน้าป้อมหน้าประตูบ้านสิ” “จ้ะแม่ ฉันเอาน้ำไปให้พี่ชอบก่อนนะ แม่เองก็ไปดูคุณดาหน่อยนะจ๊ะ เผื่อว่าคุณดาต้องการความช่วยเหลือ” อือ! แล้วสองแม่ลูกก็แยกกันไปคนละทาง กบเดินไปอีกทางเพื่อกลับบ้านพักหลังเล็กที่คุณท่านสร้างให้ครอบครัวนางกับพ่อแม่อยู่ด้วยกันเป็นหลังแยกต่างหาก เพื่อไปเอาน้ำกระเจี๊ยบของโปรดไปส่งให้ชอบที่หน้าป้อมหน้าบ้าน ส่วนแม่ก็เดินกลับไปทางเดิมไปทางห้องครัวเพื่อรอรับใช้ณดา&n
รชฏกลับมาถึงบ้านก็ถามสาวใช้ทันทีว่าภรรยาของตนอยู่ไหน พอรู้จากปากสาวใช้ว่าเธอนอนอยู่บนห้อง เขาก็รีบสาวเท้ายาวๆ เดินขึ้นบันไดลงส้นเท้าหนักๆ บ่งบอกอารมณ์ตอนนี้ขณะขึ้นห้องไปตามภรรยาแอค!มือใหญ่กระชากเปิดประตูห้องแล้วกระแทกปิดเสียงดังด้วยอารมณ์ปัง!เสียงประตูกระแทกกับขอบประตูห้องเสียงดังทำให้คนที่เพิ่งตื่นนอนสะดุ้งดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วมองคนที่เดินตรงมายังเตียงที่ตนนอนอยู่“สบายจริงแม่คุณ! ฉันบอกแล้วไงว่าเป็นเมียฉันต้องทำงานทุกอย่าง” เขาเดินมากระชากเธอลากลงจากเตียง ไม่สนใจว่าวันนี้เธอทานอะไรรึยัง“โอ๊ย! ดาเจ็บนะคะคุณรชฏ”“อย่ามาสำออย! เนี่ยมันเวลาไหนแล้ว เธอควรจะไปช่วยเด็กรับใช้ทำงานไม่ใช่มานอนสบายเป็นคุณนายบนห้อง”“ดาขอโทษค่ะ เดี๋ยวดาจะไปช่วยสาวใช้ทำงานค่ะ” ดีที่ก่อนหน้านี้ได้กินยาเลยทำให้อาการปวดหัวเหมือนจะเป็นไข้ดีขึ้น“ดี! และพรุ่งนี้อย่าให้ฉันรู้ก็แล้วกันว่านอนเป็นคุณนายสบายอยู่บนห้อง ต่อไปนี้เสื้อผ้าของฉัน ของใช้ส
“บ่ายนี้ท่านรองไม่มีงานแล้วค่ะ ท่านรองดูหน้าเครียดๆ นะคะ ให้ซินดี้บริการไหมคะ”หล่อนถามพร้อมลูบมือจากอกแกร่งเลื้อยมายังเป้ากางเกงของท่านรองประธาน แต่ยังไม่ทันจะได้ล้วงเข้าไปในกางเกงก็ถูกมือใหญ่จับรั้งไว้“ฉันแต่งงานแล้ว”รชฏไม่อยากทำผิดต่อณดา ไม่ว่าจะเป็นต่อหน้าหรือลับหลัง เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมมีความคิดนี้แทรกเข้ามาในหัว ทั้งๆ ที่ปากบอกว่าเกลียดภรรยาตีทะเบียน แล้วทำไมเขาต้องสนใจแคร์ความรู้สึกของหล่อนด้วย หรือว่านี่เป็นจิตสำนึกของผู้ชายที่แต่งงานแล้วกันนะ ถึงจะไม่ได้รักไม่ได้ชอบ แต่ก็มีจิตสำนึกของการเป็น ‘สามี’ งั้นเหรอ“ทำไมคะท่านรอง” หล่อนถามอย่างไม่พอใจ“ฉันแต่งงานแล้ว และห้ามทำแบบนี้กับฉันอีก ถ้าฉันไม่อนุญาตจำไว้ ออกไปได้แล้วซินดี้”แล้วหล่อนก็ผละออกห่าง หากให้มีคำสั่งครั้งที่สองมีหวังได้เจอพายุอารมณ์ของท่านรองประธานแน่นอน“ฉันจะออกไปข้างนอก และจะไม่กลับเข้าบริษัท จะเลยกลับบ้านเลย” เขาบอกเลขาคนสวยก่อนหล่อนจะเดินออกไป
“แล้วแกแต่งงานกับหนูดาทำไมล่ะ ก็พ่อบอกแล้วว่าพ่อจะเป็นคนแต่งงานกับหนูดาเอง” “เฮอะ! พ่อคิดว่าแต่งงานกับแม่นั่นได้เหรอ เด็กนั่นรุ่นลูกรุ่นหลานเลยนะพ่อ พ่อคิดอะไรอยู่ถึงจะเอามาเป็นแม่เลี้ยงของผม” นี่แหละคือสาเหตุที่เขาแต่งงานกับณดา เพราะพ่อบอกว่าถ้าเขาไม่แต่งงานกับหล่อน ท่านจะเป็นคนแต่งงานกับณดาเอง “ก็แล้วทำไมพ่อจะแต่งไม่ได้ พ่อยังเตะปี๊บดังอยู่นะรชฏ” “ฝันไปเถอะ ตอนนี้ยัยนั่นเป็นเมียผมแล้ว” หึหึ วิชิตไม่ตอบ มีเพียงเสียงแค่นขำในคอดังลอดออกมาจากริมฝีปากเหี่ยวย่นของชายชราเท่านั้น “พ่อรู้แล้วว่าตอนนี้หนูดาเป็นเมียลูกแล้ว และก็หัดทำตัวดีๆ พูดกับน้องให้เพราะๆ หน่อยแล้วกัน ยังไงก็ตบแต่งเขามาเป็นเมียแล้ว ถึงจะไม่เต็มใจก็เถอะ แต่แกก็ทำหน้าที่ผัวให้ดีก็แล้วกัน พ่อกลับล่ะ วัน







