ตอนที่ 3 ขุนอัครเดช

ตอนที่ 3 ขุนอัครเดช

เพลาเดียวกัน ภายในอุโบสถวัดพุทไธศวรรย์

ภายในโถงอุโบสถปกคลุมด้วยกระไอหมอกแห่งความศักดิ์สิทธิ์ ควันจางขาวจากธูปเทียนลอยคว้างอวลตลบในมวลอากาศระคนกลิ่นหอมดอกมะลิที่ลอยอยู่ในอ่างน้ำมนต์ หมุนวนเบา ๆ ด้วยน้ำตาเทียนหยดลงจากลำแท่งสีเหลืองอ่อนในมือคล้ำเข้ม

ลำแสงสีทองรุ่งอรุณสาดส่องลอดผ่านช่องลมด้านบน เกิดเส้นทอยาวพาดผ่านยังพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองเกิดแสงระยิบระยับพาให้คนในพิธีเลื่อมใสโน้มหน้าลงกราบด้วยความศรัทธา

ขุนอัครเดช บวรเวทย์ จอมเวทย์แห่งวังหลวงอโยธยาเปล่งเสียงพึมพำทุ้มต่ำ ดวงตากร้าวเพ่งสมาธิยามท่องบทสวดไชยมงคล เอาฤกษ์เอาชัยออกศึกสงครามแก่พระยากลาโหมและไพร่พลทหาร รวมไปถึงขุนนางที่มากันล้นหลามเบียดจนทะลักออกนอกอุโบสถ

เสียงลมหวีดหวิวพัดไหวใบโพธิ์ลานวัดน่าครั่นคร้าม ต่างพากันก้มกราบพึมพำถึงความลี้ลับและอาคมอันแกร่งกล้าของจอมเวทย์ผู้เกรียงไกร

เรือนกายแข็งแกร่งสมชายชาตรี ไหล่กว้าง อกแน่นตึงสมเป็นลูกหลานในวงศ์ตระกูลจอมเวทย์ นุ่งโจงกระเบนผ้าไหมเนื้อดีสีเข้มแนบลำตัว ตัวเสื้อแขนยาวสีขาว ทรงผมมหาดไทยหวีเรียบร้อย

ใบหน้าแกร่งเหลี่ยมจมูกโด่งขึ้นสันใหญ่ คิ้วดกหนารับนัยน์เนตรดั่งนิลคมกล้าล้ำลึก เฉียบคมฉลาดเฉลียว มองทุกสิ่งด้วยความลุ่มลึกระคนร้อนแรงราวไฟโลกันต์ เพียงได้สบตาใครผู้นั้นถึงขนาดหวาดหวั่นจนขวัญหาย

ริมฝีปากล่างหนาด้านบนบางกว่าค่อยเอ่ยเสียงทุ้มพร่าเล็กน้อยจากการท่องบทสวดมานาน “ขุนภพ”

“ขอรับ”

“เอ็งเอาขันน้ำมนต์ให้พระยากลาโหมแบ่งส่วนดื่มกิน บางส่วนนำใส่ตุ่มน้ำให้ไพร่พลทหารอาบกิน”

“ขอรับ”

ขุนภพ ทหารคนสนิทเป็นดั่งมือขวาของขุนอัครเดช รั้งตำแหน่งขุนกรมเวทย์ คลานเข่ารับขันน้ำมนต์ก่อนจะค่อยเคลื่อนถอยออก เรือนกายสูงโปร่งทว่าแกร่งด้วยมัดกล้ามสวมชุดคล้ายคลึงกับขุนอัครเดชเพียงแค่ว่าผ้าไหมโจงกระเบนเนื้อผ้าไม่ดีเท่า

“ขุนอัครเดช” น้ำเสียงทุ้มต่ำระคนร้อนใจดังขึ้นไม่ห่างทำให้ขุนอัครเดชชะงักร่างขณะที่กำลังยืนขึ้น

“หลวงพิริยเดช”

เขาทักทายตอบอย่างสงสัย เนื่องยามปกติหลวงพิริยเดชกับเขาหน้าที่การงานในพระราชวังไม่ได้สัมพันธ์กันเท่าไรจึงมิค่อยสุงสิพูดคุย

“ท่านพอมีเวลาสักเล็กน้อยหรือไม่ ข้ามีเรื่องจักปรึกษา”

หลวงพิริยเดชทำน้ำเสียงอ้อมแอ้ม ภายในหลวงเองก็อึดอัดกับสถานการณ์นี้ ซ้ำยังไม่ทันได้ปรึกษาภรรยา แต่ด้วยความร้อนใจจึงเร่งมาหลังจากทราบข่าวว่าจอมเวทย์ลงพิธีด้วยตนเอง

“เวลามิสะดวกสักเท่าใด ต้องไปหาพระครูยังเรือนด้านหลัง หากท่านหลวงรีบร้อนขอจงไปยังเรือนในยามบ่าย”

“ดียิ่งท่านขุน เช่นนั้นข้าจะไปยังเรือนท่านในยามบ่าย”

ขุนอัครเดชพยักหน้ารับผ่าน ๆ ไม่ใคร่ใส่ใจ ท่านหลวงคงไม่มีเรื่องใดร้อนใจนอกจากเรื่องบุตรสาว คงหมายใจจะทาบทามพูดคุยผูกเกี่ยวดอง

ตัวเขานั้นอายุล่วงสามสิบปี แต่มิเคยคิดเรื่องรับหญิงมาเป็นภรรยาแม้แต่น้อย ด้วยวิชาอาคมในตัวแข็งกล้านัก ศรีภรรยาจำต้องเป็นหญิงผู้มีดวงชะตาแข็งแกร่ง

ขุนจอมเวทย์ออกจากอุโบสถทันทีเมื่อขุนภพกลับเข้ามาอีกครั้ง ไม่แวะกล่าววาจากับผู้ใด ตรงไปยังด้านหลังของวัดเพื่อแวะกราบไหว้พ่อครูที่ตนนับถือเป็นครูบาอาจารย์

“ไอ้สิน”

“ขอรับ”

สิน ข้าหลวงกรมจอมเวทย์อายุสักยี่สิบต้น ๆ รูปร่างไม่ได้สูงใหญ่เท่าขุนอัครเดชและขุนภพ ทว่ามีใบหน้าดั่งมาลีล่อลวงผีเสื้อ อ่อนใสไร้เดียงสาบฉาบด้วยความแพรวพราวเจ้าชู้

“มึงรู้จักแม่หญิงบ้านหลวงพิริยเดชหรือไม่”

ขุนภพและสินยกคิ้วโก่งสูงทันควัน หันควับไปยังท่านขุน

“ท่านขุนเอ่ยถามนี่...” ขุนภพเปรยเสียงเบา

“เมื่อครู่หลวงแวะทักทายอย่างประหลาดนัก ข้าจึงคาดเดาคงเรื่องบุตรสาว”

“ท่านขุนถามถูกคนแล้วขอรับ ไอ้สินคนนี้ย่อมรู้ดีกว่าผู้ใด ฮ่า ฮ่า”

“รู้ดีก็พูดมาอย่าชักช้าให้น่ารำคาญฝ่าตีน”

แม้ขุนอัครเดชมิได้ลงเสียงหนัก ทว่าไอ้สินเองพลันสะดุ้งโหย่ง เร่งฝีเท้าขึ้นใกล้เยื้องด้านหลังเพียงเล็กน้อย

“ว่ากันว่า งามนักกว่าผู้ใดในอโยธยา อรชรอ้อนแอ้นดั่งกินรีไม่มีใครเกิน เนตรงามขลับดั่งกวาง ดวงหน้าหวานหยดยิ่งกว่าน้ำผึ้ง”

“แล้วเหตุใดจึงยังไม่ออกเรือน”

“ว่ากันว่า...”

“ไอ้สิน” ขุนภพแทรกขึ้น “มึงเอาแต่ ว่ากันว่า ว่ากันว่า แล้วไอ้ว่ากันว่านี่มันเรื่องจริงหรือไม่ หรือมึงแค่จับเรื่องซุบซิบของชาวบ้านมาปรุงแต่งให้เกินจริง”

“ปัดโธ่! พี่ภพ คนอย่างข้าเที่ยวล่องเลาะไปทั่วทุกป่า คนในหมู่บ้าน ในเมืองหลวง ล้วนรู้จักไอ้สินคนนี้ดี เวลามีเรื่องให้พูดคุยนินทาย่อมมีข้าอยู่ทุกวง”

“หยุดทั้งสองคน ไอ้สินถ้ามึงไม่เล่ามาให้ดี ๆ จงหยุดเสีย กูชักรำคาญ”