LOGINเลือดในกายชายหนุ่มเดือดพล่าน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นัยน์ตาวาวโรจน์จ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอขึ้นอย่างเชิญชวน... เขาอยากจะกระชากชุดเดรสนั่นทิ้ง แล้วล้วงความลับที่ลึกล้ำของเธอให้แหลกคามือ!
ไม่สิ...ต้องบอกกระแทกให้ยับ...เอาให้สารภาพหมดเปลือกแทบไม่เหลือเสื้อผ้า
แต่สัญชาตญาณของการเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ที่เหลืออยู่น้อยนิดร้องเตือนดังก้องในหัว!
“หยุดเล่นบ้า ๆ ได้แล้ว!”
ธีร์กัดฟันกรอด สะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเธอราวกับถูกของร้อนอย่างตัดใจ แม้จะเสียดายอยู่ลึก ๆ แต่ว่าจะหลงกลเหยื่ออย่างเธอไม่ได้เด็ดขาด เขาล้วงมือไปด้านหลังเอวอย่างรวดเร็ว... แต่สิ่งที่เขาหยิบออกมากลับไม่ใช่ปืน!
กริ๊ก! แกรก!
“อ๊ะ! สารวัตร... คุณทำอะไร!”
มิลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อโลหะเย็นเฉียบถูกสับล็อกเข้าที่ข้อมือบางทั้งสองข้างของเธออย่างรวดเร็ว ธีร์จัดการรวบข้อมือของเธอชูขึ้นไปคล้องติดกับที่จับเหนือประตูรถฝั่งผู้โดยสาร พันธนาการยายผู้หญิงจอมยั่วให้อยู่ในสภาพหมดทางสู้แต่กลับล่อแหลมยิ่งกว่าเดิม!
เสื้อเดรสที่ขาดวิ่นร่นลงมาจนเห็นเนินอกชัดเจน แขนที่ถูกยกขึ้นสูงทำให้ทรวดทรงองค์เอวแอ่นโค้ง ท่าทางของเธอตอนนี้ไม่ได้ดูเหมือนผู้ต้องหา... แต่ดูเหมือนของเล่นบนเตียงเสียมากกว่า!
“ผมบอกแล้วไงว่าอย่ามาเล่นลิ้นกับผม” ธีร์หอบหายใจหนักหน่วง พยายามเบือนหน้าหนีจากภาพยั่วยวนนั้น ก่อนจะเอื้อมมือไปปรับแอร์ดับอารมณ์ร้อนรุ่มในกาย
“ในเมื่อรอยนิ้วมือมันชัดเจน คุณก็คือผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมอำพราง... เตรียมตัวไปนอนเล่นในห้องขัง สน. ได้เลยแม่หมอมิลิน!”
มิลินที่ถูกพันธนาการกัดริมฝีปากแน่น ความหวาดกลัวเริ่มแทรกซึมเข้ามาแทนที่ความสนุก เธอรู้ดีว่าถ้าเธอก้าวเท้าเข้า สน. คืนนี้... เธออาจจะไม่มีชีวิตรอดไปถึงเช้า! คนที่จัดฉากป้ายรอยนิ้วมือให้เธอ ต้องเป็นคนที่มีอำนาจและแฝงตัวอยู่ในกรมตำรวจแน่ ๆ!
เธอมั่นใจว่าไม่เคยมีศัตรูที่ไหน และเป็นที่ปรึกษาก็ถูกรับเชิญมาอีกต่างหาก
“ถ้าสารวัตรส่งฉันเข้าห้องขังคืนนี้...” มิลินปรับน้ำเสียงให้จริงจัง แววตาเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว “พรุ่งนี้เช้า... สารวัตรก็จะได้เห็นแค่ศพของฉัน”
ธีร์ชะงักมือที่กำลังจะเข้าเกียร์ เขารู้ว่าสิ่งที่เธอพูดไม่ใช่คำขู่ลอย ๆ แก๊งสิงห์คาบดาบฆ่าปิดปากคนมานักต่อนัก
“แล้วคุณเกี่ยวอะไรกับคดีนี้กับแก๊งมาเฟียค้ายาฟอกเงินพวกนั้น”
“ฉันไม่ได้ฆ่าเขา! รอยนิ้วมือพวกนั้นต้องมีคนจงใจจัดฉาก!” มิลินพูดรัวเร็ว
“ถ้าคุณขังฉัน... คุณก็จะเสียเบาะแสเดียวที่จะสาวไปถึงตัวการใหญ่... แต่ถ้าคุณคุ้มครองฉัน... ฉันสัญญาว่าจะคายความลับทุกอย่างที่คุณอยากรู้”
ธีร์หรี่ตาลงมองผู้หญิงที่ถูกล็อกกุญแจมืออยู่ข้าง ๆ สมองอันชาญฉลาดของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอคือตัวอันตราย คือนางนกต่อ และอาจจะเป็นฆาตกร... แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ข้อเสนอของเธอมันหอมหวานและท้าทายสัญชาตญาณนักล่าของเขาเหลือเกิน
“ผมจำเป็นต้องรับข้อเสนอคุณด้วยเหรอ...ในเมื่อคุณเป็นคนร้าย”
“ผู้ต้องสงสัยค่ะ คุณก็เห็นว่าฉันอยู่กับคุณตลอด หากคุณไม่ได้ตาบอดให้คนเช็กกล้องวงจรปิดย้อนหลังไปก่อนหน้านี้ก็ยังได้ ว่าฉันเคยมาที่คอนโดนี้ไหม แล้วอีกอย่างฉันและคุณเกาะติดกันขนาดนั้น ฉันจะเอาเวลาที่ไหนไปปีนขึ้นไปทางช่องแอร์ ส้นสูงกับชุดเดรสคงไม่เหมาะมั้งคะ”
ธีรดาฟังเหตุผลของเธอก็ถูก แต่ว่าเธอยังเป็นผู้ต้องสงสัย ดังนั้นหากส่งเข้าคุกไม่แน่ว่าอาจจะเป็นศพจริงๆ
“คุณเป็นใคร” เขาถามเสียงเข้ม แต่ทว่ากลับได้รอยยิ้มหวานยั่วกลับมาจนอยากรั้งต้นคอมาขยี้ริมฝีปากคนเล่นลิ้นให้แตกนัก
ให้ตายสิ!
“สารวัตรตกลงไหมล่ะคะ”
เขาถอนหายใจยาว ไม่เคยคิดเลยว่าการสืบคดีครั้งนี้จะมีพันธะเป็นผู้ต้องสงสัย วุ่นวายชะมัด!
“ตกลง... ผมจะคุ้มครองคุณ...แต่นั่นหมายถึงผมต้องได้อะไรที่คุ้มค่าด้วย”
ธีร์เหยียดยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะเหยียบคันเร่งพารถ SUV ทะยานออกจากลานจอดรถชั้นใต้ดินด้วยความเร็วสูง!
มิลินลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เมื่อเธอมองออกไปนอกหน้าต่างรถที่ฝนเริ่มโปรยปราย เธอกลับพบว่าเส้นทางที่เขามุ่งหน้าไป... มันไม่ได้มุ่งไปสู่เซฟเฮาส์ของตำรวจ หรือสถานที่ราชการใด ๆ เลย!
“เรากำลังจะไปไหนคะ... สน. หรือคอนโดของฉัน ไม่ได้ไปทางนี้นี่นา” เธอเอ่ยถามเสียงสั่นระแวง พยายามขยับข้อมือที่ถูกล็อกไว้
สารวัตรธีร์หักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนเส้นสายเปลี่ยวที่มุ่งหน้าสู่ชานเมือง นัยน์ตาคมกริบปรายมองร่างอรชรที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยข้าง ๆ อย่างหิวกระหายและเต็มไปด้วยการอยากครอบครอง...
ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังใจเต้นระทึกจนแทบคลั่ง!
“ในเมื่อคุณเป็นผู้ต้องสงสัยที่อันตรายและขี้ยั่วขนาดนี้... คืนนี้คุกของคุณ... ก็คือเตียงของผมไงครับแม่หมอ”
แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความตายมาเยือน ในวินาทีที่ศัตรูล้อมหน้าล้อมหลังเขากลับเป็นผู้ชายปากหมา กวนประสาท และเอาแต่ใจคนนี้ ที่เอาแผ่นหลังของตัวเองมารับกระสุนแทนเธอเขาไม่ได้เปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นคนดีศรีสังคมเพื่อเธอ และเธอก็ไม่ได้ละทิ้งความร้ายกาจเพื่อเป็นผ้าพับไว้ให้เขา เรายังคงจิกกัดกัน ยังคงฟาดฟันกันด้วยคำพูด แต่ภายใต้ความหยาบกระด้างเหล่านั้น มันมีความเชื่อใจที่ลึกซึ้งจนไม่มีใครหน้าไหนมาพังมันลงได้ยิ่งมีโซ่ทองมาคล้องรักให้พวกเรายิ่งทำให้รักของเรายิ่งแนบสนิทมิลินลืมตาขึ้นอีกครั้งธีรดากำลังอุ้มสองแฝดขึ้นพาดบ่าคนละข้าง เดินย่ำเท้าหนัก ๆ ตรงมาที่ระเบียง สภาพเปียกปอนไปทั้งตัว น้ำหยดติ๋ง ๆ ลงบนพื้นไม้กระดาน“ดูลูกคุณสิ วันนี้ผมตายไปสามรอบแล้วนะ” เขาทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นระเบียงข้างเก้าอี้ของเธอ ปล่อยให้สองแฝดวิ่งตึงตังเข้าบ้านไปหาพี่เลี้ยง “สอนให้เป็นคนดีไม่ชอบ ชอบเป็นโจรกันนัก โตขึ้นผมจะจับขังเดี่ยวให้หมดเลยคอยดู”มิลินอมยิ้ม เอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ มาซับน้ำที่เกาะอยู่ตามโครงหน้าคมคายอย่างเบามือ“ก็เชื้อพ่อมันแรง จะให้ลูกเรียบร้อยได้ยังไงล่ะคะ”“เชื้
สนามหญ้าหน้าบ้านพักตากอากาศจังหวัดชัยภูมิในเช้าวันหยุด เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ที่วิ่งย่ำไปบนพื้นหญ้ามิลินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายตัวโปรดริมระเบียง ในมือประคองแก้วชากรุ่นควัน นัยน์ตาเฉี่ยวคมทอดมองภาพความวุ่นวายเบื้องล่างด้วยรอยยิ้มขบขันที่พยายามกลั้นเอาไว้สุดความสามารถภาพของอดีตสารวัตรปราบปรามมือฉมัง ผู้เคยทำให้ผู้ร้ายหวาดกลัวจนหัวหด บัดนี้อยู่ในสภาพที่... ดูไม่จืดธีรดาสวมเสื้อยืดคอย้วยกับกางเกงขาสั้นระดับเข่า สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง แต่ที่โดดเด่นที่สุดคือเบ้าตาคล้ำลึกราวกับหมีแพนด้า ผลพวงจากการอดหลับอดนอนสู้รบกับปีศาจแฝดวัยสามขวบมาตลอดหลายคืนติด“หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้โจรตัวแสบ! มอบตัวซะดี ๆ ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว!”เสียงทุ้มแหบพร่าตะโกนลั่นลานหญ้า ธีรดาวิ่งหอบแฮ่ก ถือปืนฉีดน้ำสีสะท้อนแสงเล็งไปที่ต้นไม้ใหญ่หลังพุ่มไม้ ปรากฏร่างป้อม ๆ ของเด็กชายฝาแฝดสองคน ‘เดย์’ และ ‘วิล’ (ชื่อที่คนเป็นพ่อดึงดันจะย่อมาจากเดวิลให้ได้) ทั้งคู่สวมชุดเอี๊ยมยีนเปื้อนโคลนมอมแมม ในมือถือปืนพลาสติกของเล่นคนละกระบอก ใบหน้าถอดแบบความหล่อเหลาดุดันของธีรดามาพิมพ์เดียวกัน แต่แววตาเจ้าเล่ห์
มิลินเบี่ยงตัวหลบมือที่เอื้อมมาคว้าผ้าห่ม เธอขยับเข้าไปประชิดขอบเตียง โน้มใบหน้าลงไปหาคนที่กำลังป่วยหนัก กลิ่นสบู่หอมอ่อน ๆ จากตัวเธอทำเอาธีรดาลมหายใจสะดุดกึก เขากำลังจะอ้าปากบ่นเรื่องกลิ่น แต่สัมผัสจากปลายนิ้วเรียวที่ลากผ่านแผงอกแกร่งก็ทำให้คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายลงคอ“สารวัตรอาจจะไม่เชื่อเรื่องดวง...” มิลินกระซิบชิดริมฝีปากเขา รอยยิ้มร้ายกาจแบบที่เคยใช้ปั่นหัวตำรวจทั้ง สน. ผุดขึ้นบนใบหน้าธีรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย ความทรงจำในอดีตซ้อนทับเข้ามาในหัวทันที‘เมียมาไม้ไหน?’มือเล็กสอดบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนไว้ในกำมือ ลงในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตตรงหน้าอกซ้ายของเขา แล้วตบเบา ๆ สองที“แต่ผลลัพธ์อันนี้บอกว่า... ดวงของสารวัตรกำลังจะตกจริง ๆ นะคะ” เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ทอดสายตามองคนที่กำลังทำหน้าเหลอหลา “ตกมาเป็น... ทาสรักของฉันตลอดชีวิต”ธีรดาขมวดคิ้วมุ่น ล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบสิ่งที่เธอเพิ่งยัดใส่เข้ามาออกมาดูมันไม่ใช่ไพ่ทาโรต์รูปปีศาจแห่งตัณหาแต่มันคือแท่งพลาสติกสีขาว ที่มีขีดสีแดงโชว์หราอยู่สองขีด!ธีรดากะพริบตาถี่ ๆ สมองที่กำลังตื้อจากอาการอาหารเป็นพิษประมวลผลช้ากว่าปกติ เขาพลิกแท่งพล
เสียงโอ้กอ้ากดังสะท้านออกมาจากห้องน้ำเป็นรอบที่สามของเช้าวันนี้มิลินยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองอดีตหมาป่าจอมผยองที่ตอนนี้สิ้นสภาพ ชายหนุ่มร่างกำยำกำลังกอดโถชักโครกแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดุดันบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มแผ่นหลังกว้าง เขากำลังพ่นทุกสิ่งทุกอย่างที่กินเข้าไปเมื่อคืนออกมาจนหมดไส้หมดพุงพวกผู้ร้ายหรือแก๊งมาเฟียที่เคยโดนเขาไล่ยิงกะโหลกมาเห็นสภาพนี้เข้า คงได้หัวเราะเยาะจนฟันร่วงอดีตสารวัตรปราบปรามมือฉมัง... พ่ายแพ้ให้กับกลิ่นกระเทียมเจียวเมื่อเช้า!หญิงสาวยกมะม่วงเปรี้ยวจี๊ดจิ้มพริกเกลือเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย รสชาติเปรี้ยวอมหวานแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น ในขณะที่คนในห้องน้ำโงหัวขึ้นมากดชักโครก แล้วพยุงร่างอันสั่นเทาไปเกาะอ่างล้างหน้า“เอาไอ้มะม่วงนั่น... ออกไปไกล ๆ ผมเลย” ธีรดากดเสียงต่ำผ่านไรฟัน บ้วนปากลวก ๆ แล้วปรายตาขวาง ๆ มาทางภรรยาคนสวย“นี่มะม่วงน้ำปลาหวาน ไม่ใช่ยาพิษ” มิลินกลอกตาบน จิ้มมะม่วงชิ้นใหม่เข้าปากจงใจยั่วประสาท “คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ยธีร์ สามวันมานี้เอะอะก็อ้วก เอะอะก็เหม็น กาแฟที่ชอบนักชอบหนาก็เททิ้งจนหมด”“ผมอาหารเป็นพิษ!” เขากระแทกเส
ลมเย็นยามค่ำคืนของชัยภูมิพัดผ่านบานหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ หอบเอากลิ่นดอกแก้วจากสวนหน้าบ้านเข้ามาเจือจางในห้องนอนกว้างมิลินนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นพรม ปลายเตียงมีลังกระดาษสองสามใบที่เพิ่งถูกส่งตามหลังมาจากกรุงเทพฯ หญิงสาวกำลังรื้อจัดข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของธีรดาที่อัดแน่นอยู่ข้างใน ส่วนเจ้าของนั้นกลับนอนเปลือยท่อนบน พิงพนักเตียงดูสารคดีสัตว์โลกบนจอทีวีอย่างสบายใจเฉิบและเขาดูสารคดีหมาป่าหิมะ!มือเรียวหยิบกล่องไม้สนใบเล็กขึ้นมาเปิดดู ข้างในมีตราแผ่นดินโลหะสีทองหม่นของตำรวจ เข็มกลัดชั้นยศ และ... กระดาษแข็งแผ่นเล็กที่ขอบเริ่มหลุดลุ่ยตามกาลเวลามิลินหยิบมันขึ้นมา พลิกดูรูปวาดปีศาจมีเขาที่กำลังถือคบเพลิง ด้านล่างมีตัวอักษรเขียนว่า ‘The Devil’รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบนใบหน้าสวยเฉี่ยว หญิงสาวลุกขึ้นยืน เดินถือไพ่ใบนั้นตรงไปหาคนที่กำลังนอนจ้องจอทีวีตาไม่กะพริบฟึ่บ!ไพ่ปีศาจถูกโยนแหมะลงบนแผงอกกว้าง ธีรดาละสายตาจากสารคดี หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู ก่อนจะเลิกคิ้วมองหน้าภรรยา“ยังเก็บไว้อีกเหรอคะ สารวัตร” เธอถามเสียงกลั้วหัวเราะ ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงข้างกายเขาคิดถึงวันแรกที่เราพบกัน“หลักฐานมัดตัวส
“คนบ้า... ไม่อายคนอื่นหรือไง” มิลินหยิกเข้าที่สีข้างของเขาเต็มแรง“จะอายทำไม จูบเมียตัวเองผิดกฎหมายข้อไหน” เขาไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น “เสร็จเรื่องแล้วก็กลับบ้านเรากันเถอะ... บ้านที่ไม่มีใครหน้าไหนมาขัดจังหวะผมได้อีก”...สองเดือนต่อมา...ลมเย็นพัดเอื่อยผ่านระเบียงไม้กว้างขวางของบ้านพักตากอากาศชั้นเดียวสไตล์โมเดิร์นคันทรี ตัวบ้านตั้งอยู่บนเนินเขาที่โอบล้อมด้วยธรรมชาติอันเงียบสงบของจังหวัดชัยภูมิ ห่างไกลจากความวุ่นวายของเมืองหลวง และห่างไกลจากสายตาผู้คนมิลินทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หวายบุนวม นัยน์ตาคู่สวยทอดมองออกไปยังผืนป่าสีเขียวขจีเบื้องหน้า ในมือประคองแก้วกาแฟอุ่น ๆ กลิ่นคั่วบดหอมกรุ่นลอยเตะจมูกเธอสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งของธีรดากับกางเกงขาสั้นสบาย ๆ ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง เส้นผมถูกรวบขึ้นลวก ๆ ด้วยกิ๊บหนีบผม... สภาพที่ถ้าพวกมาเฟียในมาเก๊ามาเห็นคงไม่มีใครเชื่อว่านี่คืออดีตผู้กุมบังเหียนกาสิโนระดับหมื่นล้าน‘ทำไมต้องชัยภูมิ?’เธอเคยถามคำถามนี้ตอนที่ธีรดาขับรถพาเธอมาที่นี่ครั้งแรก‘เพราะมันเงียบ’ เขาตอบหน้าตาย ‘ไม่มีผับ ไม่มีกาสิโน ไม่มีเพื่อนตำรวจ และไม่มีไอ้เซเดียน


![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




