บทที่ 4 เคล้น 1/2

ครืน ครืน... เสียงฟ้าร้องดังคำรามลั่นเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่เส้นทางแถบชานเมืองที่ไม่คุ้นเคยนักของผู้โดยสารอย่าง  มิลินก่อนที่เมฆหมอกสีอึมครึมจะค่อย ๆ ปกคลุมลงมาบ่งบอกถึงฝนหลงฤดูในเดือนเมษาอันร้อนระอุจากนั้นไม่นานที่ปัดน้ำฝนตรงหน้ารถคันใหญ่ของคนด้านข้างขยับโบกไปมาอย่างอัตโนมัติ

สายฝนเม็ดใหญ่ร่วงหล่นกระหน่ำซัดสาดตัวถังรถ SUV คันหรูที่กำลังแล่นฝ่าความมืดมิดของเมฆฝนทำให้ บรรยากาศภายในห้องโดยสารเย็นเฉียบ เครื่องปรับอากาศที่เปิดทำงานเต็มกำลังกับความเย็นฉ่ำของสายฝนด้านนอกตัวรถ แต่กระนั้นก็ยังไม่สามารถดับความรุ่มร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของคนทั้งสองได้

มิลินปรายตามองเสี้ยวหน้าครึ่งซีกของคนที่จับเธอไปสอบสวนก่อนจะขบริมฝีปากล่างส่งสีหน้ายั่วยวนอย่างจงใจเพื่อทำลายสมาธิของคนด้านข้าง

แน่นอนว่าเธอไม่ยอมให้เขาเป็นฝ่ายรุกฝ่ายเดียว แล้วจะทำให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นรองเด็ดขาด

สารวัตรธีร์ถอนหายใจหนัก ๆ พร้อมหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าสู่ลานจอดรถส่วนตัวของบ้านขนาดกลางที่ตั้งอยู่ในที่ลับตาแถบชานเมือง สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่เซฟเฮาส์ของกรมตำรวจ แต่เป็นรังลับส่วนตัวของเขาที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้ แม้แต่ลูกน้องคนสนิทก็ยังไม่เคยย่างกรายเข้ามา

และแน่นอนว่าชื่อทรัพย์สินนี้ไม่ใช่ชื่อของเขา เพื่อป้องกันเหล่าผู้ต้องหาที่มีเอี่ยวกับผู้ที่มีอิทธิพลสืบรู้เรื่องราวเกี่ยวกับตนเอง และบางเรื่องควรจะเป็นความลับมาก ๆ เขามักจะใช้ที่นี่หลบเลี่ยงพวกเกลือเป็นหนอนในกรมตำรวจ

รถยนต์คันใหญ่จอดสนิท ธีรดาดับเครื่องยนต์แล้วหันไปมองร่างระหงที่นั่งเงียบมาตลอดทาง มิลินยังคงอยู่ในสภาพที่ชวนให้เขาสติแตก เสื้อเดรสสีไวน์แดงคอวีลึกที่ถูกเขากระชากจนปริขาด เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ ข้อมือเล็กทั้งสองข้างยังคงถูกพันธนาการไว้ด้วยกุญแจมือโลหะเย็นเฉียบที่ถูกคล้องติดกับที่จับเหนือประตู แต่คนที่ถูกจับขนาดนั้นกลับยิ้มหวานส่งให้เขา ราวกับไม่เกรงกลัวสิ่งใด

“ถึงแล้ว... ลงมา”

เสียงทุ้มห้าวเอ่ยสั่งอย่างหมางเมินคล้ายกับท่าทางเหมือนดาวยั่วในร้านเหล้าไม่อาจทำอะไรคนที่จิตใจเข้มแข็งอย่างธีรดาได้

 เขาปลดล็อกกุญแจมือด้านที่คล้องกับรถออกไปใส่ข้อมืออีกข้างแทน คิดให้มันพันธนาการข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ด้วยกันเพื่อให้ง่าย จากนั้นลงจากรถแล้วเดินอ้อมมากระชากประตูฝั่งผู้โดยสารเปิดออก ก่อนจะออกแรงรั้งต้นแขนเรียวให้ก้าวตามลงมา โดยที่คนถูกใส่กุญแจยังไม่เลิกส่งสายตาแปลก ๆ มาให้ จนคนที่โดนอ่อยยกยิ้มร้ายขึ้นที่มุมปาก

“เบา ๆ สิคะสารวัตร... ฉันเป็นผู้ต้องสงสัยที่ตกลงจะให้ความร่วมมือนะ ไม่ใช่นักโทษประหาร” มิลินบ่นอุบอิบ แม้จะพยายามก้าวเดินให้สง่างาม แต่ส้นสูงสองนิ้วกับสภาพที่ถูกใส่กุญแจมือก็ทำให้สภาพเธอทุลักทุเลไม่น้อย ยิ่งด้านนอกฝนตกอีกด้วย

ธีรดาเลือกจะไม่ตอบโต้ เขาจัดการลากแม่หมอจอมยั่วขึ้นลิฟต์ในตัวบ้านขนาดสามชั้นตรงดิ่งไปยังชั้นบนสุด เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกสู่ห้องนั่งเล่นกว้างขวางอีกชั้นที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและสีทองตัดกันอย่างลงตัว ชายหนุ่มก็เหวี่ยงร่างบางลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้องอย่างไม่ออมแรง

“โอ๊ย! อ๊ะ...ซี๊ด!”

มิลินหลุดปากร้องออกมาเมื่อข้อมือที่ถูกรัดด้วยกุญแจเหล็กเสียดสีกันอย่างแรงจนเกิดความเจ็บแสบ ใบหน้าสวยเฉี่ยวเหยเกเล็กน้อย แต่กลับเพิ่มความเซ็กซี่ให้กับเจ้าของเสียง

และเสียงร้องนั้นทำให้สัญชาตญาณดิบเถื่อนของหมาบ้าชะงักงัน ธีรดาขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบตวัดมองไปที่ข้อมือขาวผ่องของเธอใต้แสงไฟสว่างจ้าของห้อง เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าข้อมือเล็กบอบบางนั้นมีรอยแดงเถือกและรอยช้ำจ้ำใหญ่จากการถูกกระชากและเสียดสีกับกุญแจมือมาตลอดทาง

ความรู้สึกผิดแล่นปราดเข้ามาในอกคนตัวใหญ่ จนทำให้คิดว่าเขาอาจจะรุนแรงกับเธอเกินไปจริงๆ แม้เธอจะเป็นผู้หญิงที่ปากดีและน่าหมั่นไส้แค่ไหน แต่เขาก็ไม่ควรจะทำรุนแรงกับผู้ต้องสงสัย

ชายหนุ่มถอนหายใจหนักหน่วง เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้าไปใกล้คนที่นั่งลูบข้อมือตัวเองอยู่บนโซฟา เขากระชากกุญแจดอกเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วไขปลดล็อกพันธนาการที่ข้อมือให้เธออย่างเงียบเชียบ

กริ๊ก...

กุญแจมือโลหะร่วงหล่นลงบนโต๊ะตรงหน้า มิลินรีบยกข้อมือขึ้นมานวดคลึงเบา ๆ รอยถลอกที่ข้อมือขาวตัดกับสีผิวจนดูน่ากลัว

“นั่งรออยู่ตรงนี้ ห้ามขยับไปไหน” ธีรดาสั่งเสียงดุ ก่อนจะหันหลังเดินหายเข้าไปในห้องนอน

มิลินมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปพลางยกยิ้มมุมปาก เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องที่กว้างขวางและเรียบหรู ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ สะท้อนให้เห็นถึงนิสัยเจ้าระเบียบและชอบความเป็นส่วนตัวขั้นสุดของเจ้าของบ้าน

ไม่นานนัก สารวัตรหนุ่มก็เดินกลับมาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาลในมือ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตรงด้านข้างเธอ ดึงข้อมือเล็กที่บอบช้ำมาวางแหมะลงบนหน้าขาแกร่งของตัวเองแบบขอไปที แต่ทว่าอีกคนกลับมีสีหน้าประหลาดใจ

“คุณจะทำอะไรคะ?” มิลินเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ ไม่คิดว่าหมาบ้าหน้าตึงจะมานั่งทำแผลให้ใครเป็น

“ทำแผลไง หรืออยากให้แผลติดเชื้อตายก่อนจะได้คายความลับ?” ธีร์ถามเสียงห้วน มือหนาหยาบกร้านเปิดขวดน้ำเกลือและเทลงบนสำลีอย่างคล่องแคล่วก่อนจะแปะลงบนแผลตรงข้อมือของเธอ

“อ๊ะ! ซี้ดดด...”

แสบ! เธอคิดในใจ

มิลินชักมือหนีความแสบซ่านแล่นพล่านขึ้นมาทันทีที่สำลีชุบน้ำเกลือแตะลงบนรอยถลอก เธอพยายามจะชักมือกลับแต่ท่อนแขนแกร่งกลับจับยึดข้อมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“อยู่นิ่ง ๆ สิแม่หมอ ทีตอนท้าให้ผมล้วงลึกถึงข้างในไม่เห็นจะกลัว” ธีรดาดุเสียงต่ำ แต่ทว่า...น้ำหนักมือที่กดซับแผลกลับแผ่วเบาและทะนุถนอมลงอย่างเห็นได้ชัดจนมิลิน แอบแปลกใจ

ชายหนุ่มบรรจงทายาใส่แผลที่ผสมน้ำเกลือเจือจางความแสบและพันผ้าพันแผลรอบข้อมือเล็กอย่างเบามือที่สุดเท่าที่ผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเขาจะทำได้

ใบหน้าคมคายที่ก้มลงมาอยู่ใกล้จนมิลินสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อ กลิ่นโคโลญจน์ผู้ชายผสมกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ มันช่างเป็นกลิ่นที่อันตราย... แต่ก็น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน

ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองใบหน้าหล่อ “แสบแผลไม่น่ากลัวเท่าไหร่หรอกค่ะ...” มิลินไม่ยอมเสียชื่อตัวแม่ตัวมารดา เธอเอียงคอส่งยิ้มยั่ว ขณะที่ดวงตาเฉี่ยวคมจับจ้องไปที่ริมฝีปากหยักลึกของคนตรงหน้า “แต่ถ้าสารวัตรเปลี่ยนจากทายามาทำอย่างอื่น...บางที่อาจจะทั้งแสบและเสียวเลยนะคะ”