บทที่ 2 เอาจนร้องขอชีวิต 2 2/2

‘มันสุดยอด’ ^__^

         ข้าวหอมเปิดไฟให้สว่างขึ้น ขณะที่คนตัวโตกำลังทำธุระในห้องน้ำ พร้อมมองเศษซากถุงยางที่หมดไปสามชิ้นอย่างภาคภูมิใจ

         “ฉันได้พี่ออสตินแล้ว” เธอพูดอย่างผู้หญิงกร้านโลก ทั้งที่เพิ่งผ่านผู้ชายมาแค่คนเดียว แต่แค่คนเดียวก็เหมือนผ่านมาเป็นสิบคน หากเขาจะเซ็กส์ดีและเร่าร้อนขนาดนี้

         เธอหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจาย โดยเฉพาะชั้นในที่ตอนนี้เปียกแฉะไปหมดแล้ว จากนั้นก็ใส่มันลวก ๆ ก่อนจะหยิบธนบัตรจำนวนสามใบเทาวางไว้ที่เตียงนอน แล้วก็ลากสังขารตัวเองที่เพิ่งประกอบร่างเสร็จออกจากห้องไป

         Rrrrrrrrr

         เมื่อออกจากห้องได้เสียงเรียกเข้าของเพื่อนสาวก็ดังขึ้นทันที

         “ว่าไง” เสียงอ่อนเพลียเอ่ยออกมา แม้จะพยายามทำให้เหมือนปกติ แต่เธอรู้ว่ามันไม่ปกติสักนิดเดียว

         “อยู่ไหน หรือลากผู้ชายไปกินในน้ำแล้ว” เสียงอบเชยดังออกมาอย่างหัวเสีย ที่เพื่อนบอกจะเข้าห้องน้ำแต่กลับไปนานถึงสองชั่วโมง

         “กำลังออกไปเจอกันที่จอดรถนะ...”

         “เออ รีบมาล่ะเหลือแค่แกคนเดียว หากไม่รับสายฉันทิ้งจริง ๆ ด้วย” อบเชยพูดอย่างหัวเสีย หากไม่ใช่เพื่อนเป็นผู้หญิงล่ะก็ป่านนี้ไม่รอแล้ว เมาทีไรหนีกลับก่อนตลอด

         เสียงกดชักโครกดังขึ้นในห้องน้ำ ตามด้วยเสียงเปิดประตูออกมา แต่ทว่าร่างที่เขากำลังฟัดได้ที่บนเตียงหายไปแล้ว...

         “ข้าวหอม...ข้าวหอม” เขาเรียกทั้งเดินดูไปรอบ ๆ กลับไม่พบแม้แต่เงายายผู้หญิงที่เขาเพิ่งได้ซิงมาครอง แต่ที่น่าเจ็บใจก็คือธนบัตรใบละหนึ่งพันบาท สามใบที่อยู่บนเตียงนั่นคือหยามศักดิ์ศรีเขามาก

         “ฮะ...สามพันเนี่ยนะ! ยายตัวแสบอย่าให้เจอนะ”

         เขาคาดโทษยายผู้หญิงที่ทำให้เขาปั่นป่วนเพราะยังปลดปล่อยได้ไม่สุดไม่พอ ยังให้ค่าตัวเขาแค่สามพัน เธอต้องให้ผิดแน่ ๆ มันต้องสามหมื่นถึงจะถูกทำให้ขนาดนี้ ให้มาได้แค่นี้ นี่ออสตินเชียวนะ ผู้ชายที่สาว ๆ ต่างอยากติดมากที่สุดในมหาวิทยาลัย

         ฮ่า ฮ่า ฮ่า...

         เสียงหัวเราะครืนเมื่อเรื่องนี้ถูกพูดถึงในวงสนทนา หลังจากออสตินหนุ่มสุดมั่นเคยปรามาสเอาไว้ว่าเขาคือคนที่เรื่องบนเตียงเด็ดที่สุดจนหญิงติดไม่เลิก กลับมีค่าตัวแค่สามพันหลังจากลากยายผู้หญิงที่อยากได้เขาไปนอนด้วย

         “กูว่าแล้วมึงต้องพลาด เหนือฟ้ายังมีฟ้าโวยยย!” วอร์ผู้ไม่เคยคุยได้ในเรื่องนี้ ในที่สุดเขาก็หาเรื่องทับถมออสตินได้

         “อย่าให้กูเจอนะพ่อจะงัดดุ้นฟาดปากให้!” ออสตินดื่มวิสกี้แบบเพรียว ๆ อย่างหัวเสีย ทั้งโดนเพื่อนถากถางอีกด้วย แต่ยายข้าวหอมที่เรียนวิทยาเขาหาได้ไม่ยากนักหรอก

         .

         .

         .

         หลังจากนั้นสามวันให้หลัง ข้าวหอมผู้ได้รับการเปิดซิงเป็นที่เรียบร้อยก็ลากสังขารไปเรียนได้ แต่ทว่ากลับโดนเพื่อนสวดยับด้วยหลังจากรู้ว่าไปฟีดกับพี่ออสตินวิศวะปีสี่เอวดุมา

         “เป็นไงเดินขาไม่ถ่างแล้ว” อบเชยผู้ช็อตฟีลเพื่อนทุกเรื่องเอ่ยทักยายข้าวหอม ตอนแรกก็ไม่มีใครรู้จนเมื่อเห็นรอยที่เนินนมเพื่อนสาว เท่านั้นแหละโดนซักทั้งคืนไม่ได้นอนพร้อมทั้งลลินยังขอให้คะแนน และแน่นอนว่าข้าวหอมพูดได้เต็มปากว่าเต็มสิบให้ร้อยไม่หัก

         “เบา ๆ สิคิดจะให้รู้ทั้งคณะหรือไง วันนี้อาจารย์ทิชาเข้าหรือเปล่า”

         “เข้าสิยะ วันนี้มีควิซเก็บคะแนนด้วยอ่านมารึยัง”

         “แคลคูลัสอ่ะนะ ตัดกับวิศวะนี่หว่า” แค่คิดว่าต้องมีวิชาที่ต้องตัดกับวิศวะแล้วตัดอิงกลุ่ม เท่านั้นความบรรลัยก็มาเยือนสามสาวสุดสวยในคณะวิทยาแล้ว เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้วิชานี้มันเรียนแล้วได้ใช้ไหม แต่ยากฉิบหาย

         “วันนี้รุ่นพี่วิศวะมาเรียนด้วยนะ มีบางคนที่ดรอปเรียนไปแล้วมาลงปีนี้กับพวกเรา คาดว่าเขากินหมูแน่นอน”

         “ทำไมต้องตัดกับวิศวะด้วยนะ มีเอเมื่อไหร่มีเอฟเมื่อนั้น” ข้าวหอมบ่นกระปอดกระแปด จนเมื่อเดินเข้าไปในห้องเรียน แต่แล้วก็ต้องสะดุดตากับคนที่นั่งอยู่หลังสุดใส่แว่น หน้าหล่อ ยิ้มน้อย ๆ แต่แฝงด้วยความเยือกเย็นชอบกล แต่แล้วอบเชยก็กระซิบทันที

         “ผัวมาด้วยเหรอยายข้าวหอม”

         “ผัวเผออะไรกัน เขาเรียกคู่ซ้อม”

         เสียงที่กระซิบนั้นดังไปเข้าหูคนหูดีอย่างออสติน พร้อมกับส่งยิ้มเย็นมาให้คนที่บังอาจเรียกเขาว่าคู่ซ้อม และจ่ายให้เขาสามพันในคืนนั้น

         ‘วันนี้โดนดีแน่ยายตัวแสบ!’