บทที่ 3 เรื่องของเรามันยังไม่เสร็จ 2/2

ลลินกับอบเชยมองหน้ากันแบะปากและพูดแซะอย่างพร้อมเพรียงกัน “ตอแหล!”

         ใช่ใครมันจะไปรู้ดีเท่าเพื่อนสองคนนี้อีกเล่า แต่เรื่องอะไรจะยอมรับล่ะ

         และหลังกินข้าวกลางวันเสร็จต่างคนก็แยกย้ายกลับคอนโด ซึ่งคอนโดทั้งสามอยู่ในละแวกเดียวกัน เพียงแต่คอนโดของข้าวหอมจะหรูที่สุด เพราะพ่อกับแม่ไม่ค่อยมีเวลามาดูแลลูกสาว จึงเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก แต่หารู้ไม่ว่านั่นมันจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล เพราะเมื่อเห็นคนใส่แว่นที่คุ้นเคยกันดีตรงเข้ามาในลิฟต์พร้อมกับมองเธออย่างต้องการเอาเรื่อง

         “นี่พี่ตามเรามาถึงคอนโดเลยหรือไง”

         “เราหรือเปล่าที่ตามพี่มา” ออสตินกดยิ้มมุมปากมองคนด้านข้างด้วยแววตาใสซื่อ แต่ทว่าสีหน้าต่างกับแววตาสิ้นเชิง

         “ติดใจงั้นสิ” ความมั่นหน้าในการนอนแข็งเป็นหินของข้าวหอม ยังมีหน้าตีฝีปากกล้าท้าทายเขา แต่แล้วก็โดนเขาย่างสามขุมเข้ามาพร้อมยกแขนกักเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน

         “เราหรือเปล่าที่ติดใจ...” ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะเอ่ยประโยคถัดไปเสียงลิฟต์ก็ดังขึ้นก่อน

         ติ๊ง!

         ไวกว่าความคิดเพราะห้องของเขาถึงก่อนจึงจับข้อมือยายตัวแสบที่ให้ค่าตัวเขาแค่สามพันออกมาจากลิฟต์แล้วแตะบัตรเข้าไปในห้องทันทีแบบไม่ทันได้ร้องให้คนช่วย

         “กรี๊ด! พี่จะทำอะไรน่ะ”

         “ไม่เอาเหรอเงินทอนน่ะ” เขาผลักยายตัวแสบเข้าห้องแล้วก็จัดการล็อกประตูอย่างแน่นหนา จากนั้นก็ค่อย ๆ ปลดกระดุมทีละเม็ดด้วยรอยยิ้มเหี้ยม จนคนมองรู้สึกกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากลำบาก

         “ดะ...เดี๋ยวพี่ออสตินใจเย็น ๆ คือว่า...”

         “วันนั้นหนีทำไม ไม่ถึงใจเหรอ” พูดพร้อมกับสะบัดเสื้อนักศึกษาทิ้งไปที่พื้นก่อนจะจับยายตัวดีมาคุยกันบนเตียง และเขาจำได้ว่ายายนี่ติดค้างเรื่องที่บอกว่าจะอมเขาทั้งคืน

         “ปะ...เปล่ามันดี...มันดีมากถึงขนาดให้ค่าตัวเลยไง” ข้าวหอมเห็นทางรอดเดียวคือต้องชมเท่านั้น อวยให้สุดแล้ว

         “สามพัน?” พูดแล้วก็หัวเสียเขาทำให้ขนาดนั้นให้ค่าตัวเขาแค่สามพันมันดูถูกไปหน่อยหรือเปล่า

         “หรือพี่จะเอาอีกล่ะ วันนั้นหนูมีเงินเท่านั้นไงก็เลยให้แค่สามพัน หากพี่เอาอีกเดี๋ยวหนู...” ข้าวหอมทำท่ารื้อค้นกระเป๋าหาเงินแต่ทว่ากลับโดนอีกคนจับมันโยนส่ง ๆ ไปที่พื้นแล้วผลักเธอให้นอนราบกับเตียงนอน

         “ดะ...เดี๋ยวก่อน” ข้าวหอมรู้ว่าตัวเองยังไม่พร้อมหากโดนของใหญ่อีกครั้งมีหวังได้จุกแน่

         แต่เหมือนอีกคนจะไม่ฟังเธอใบหน้าคมคายของเขาซุกไปตามซอกคอขาวผ่องคล้ายอยากสำรวจบางอย่างจากนั้นเขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะเอ่ยขึ้น

         “จางเร็วไปนะ อุตส่าห์ทำรอยไว้”

         สมองอันแสนเบลอของข้าวหอมประมวลผลอย่างรวดเร็วจากนั้นก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขาหมายถึงรอยอะไร สองมือของข้าวหอมรีบตะปบคอเสื้อทันที หากเขาทำรอยอีกพรุ่งนี้มีเรียนเธอต้องโดนเพื่อนล้อแน่ ๆ

         “พอแล้ว...ลุกออกไปได้แล้วจะกลับห้อง”

         “คิดว่าเข้ามาในห้องนี้แล้วจะออกง่าย ๆ เหรอ ห้องเธอ 404 อยู่ด้านบนแค่นี้มันไม่หนีไปไหนหรอก ไม่สู้มาเล่นอะไรสนุก ๆ กันก่อนไม่ดีกว่าเหรอ” ออสตินไม่เคยของขาด แต่ผู้หญิงตรงหน้าทำให้เขาติด ติดจนสามวันแล้วก็ยังไม่เลิกคิดถึงความขาวอมชมพูของร่องสาวอันน่ามองจนอยากจะยกซดอีกสักครั้ง

         “ระ...รู้ด้วยเหรอ”

         “มีอะไรที่ฉันอยากรู้แล้วไม่รู้บ้างล่ะ”

         คราวนี้ข้าวหอมเหมือนรู้ว่าเล่นผิดคนแล้ว แต่ว่าเขาขึ้นชื่อเรื่องกินไม่ซ้ำนี่ แล้วกับเธอนี่เรียกอะไร

         “ละ...แล้วลากฉันเข้าห้องมาทำอะไรล่ะ” เหมือนเป็นคำถามที่โง่ที่สุด แต่ว่าถามออกไปแล้วก็ต้องกัดริมฝีปาก

         “ก็มาทำเรื่องของเราให้เสร็จยังไงล่ะ”

         “สะ...เสร็จอะไร เราเสร็จแล้วนะวันนั้น”

         “แต่ยังไม่สุด วันนี้เอาให้สุดไปเลย”